Μάρω Κοντού: «Ο τελευταίος μου έρωτας ήταν στα 67» – Η σπάνια εξομολόγησή της για τις σχέσεις και τη ζωή

«Ο έρωτας είναι ωραίο πράγμα. Τον έχω ευχαριστηθεί, έχω κλάψει, έχω γελάσει, έχω περάσει ωραία, έχουν κλάψει, έχω κυνηγήσει και με έχουν κυνηγήσει», είπε και συνέχισε: «Δεν νομίζω ότι ερωτευόμαστε πολλές φορές στη ζωή μας. Κι αν ερωτευτείς 2, άντε 3, δεν είναι ίδιο πράγμα, είναι άλλο το νεανικό. Το νεανικό είναι τυφλό, ερωτεύεσαι γιατί το έχεις ανάγκη, άλλος έρωτας είναι στη μέση ηλικία. Ο τελευταίος έρωτάς μου ήταν 67 ετών. Από τότε δεν έχω ερωτευτεί ξανά και ούτε θέλω. Τα έχω ζήσει όλα. Και δυο γάμους. Πάρα πολλά έχω ζήσει».

Αυτό που ξεχωρίζει στη στάση της είναι ότι δεν αντιμετωπίζει τον έρωτα ως κάτι που «λείπει», αλλά ως κάτι που ολοκληρώθηκε στον χρόνο που του αναλογούσε.

Ο έρωτας αλλάζει με την ηλικία

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της τοποθέτησής της αφορά τη διαφορετική φύση του έρωτα ανάλογα με τη φάση ζωής. Στη νεότητα, όπως εξηγεί, είναι πιο έντονος, σχεδόν «τυφλός». Στη μέση ηλικία αποκτά άλλη ποιότητα, πιο συνειδητή. Και αργότερα, μπορεί να μετασχηματιστεί ή ακόμη και να πάψει να αποτελεί ανάγκη.

Η ίδια θεωρεί ότι δεν ερωτευόμαστε πολλές φορές στη ζωή, ίσως δύο ή τρεις ουσιαστικά. Και κάθε φορά είναι διαφορετική.

Η πιο προσωπική της αποκάλυψη ήρθε όταν αναφέρθηκε στην τελευταία φορά που ένιωσε ερωτευμένη. Ήταν στα 67 της χρόνια. Από τότε, όπως δηλώνει, δεν έχει ξαναερωτευτεί και το πιο σημαντικό: δεν το επιθυμεί. Όχι από απογοήτευση, αλλά από πληρότητα. Με δύο γάμους και μια ζωή γεμάτη εμπειρίες, νιώθει ότι έχει ήδη βιώσει όλα όσα είχε να της προσφέρει αυτό το συναίσθημα.

Η αποδοχή ως στάση ζωής

Η τοποθέτηση της Μάρως Κοντού δεν είναι απλώς μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι και μια υπενθύμιση ότι οι ανάγκες και οι επιθυμίες αλλάζουν. Σε μια κοινωνία που συχνά πιέζει για διαρκή αναζήτηση συντρόφου ή συναισθηματικής επιβεβαίωσης, η στάση της προτείνει κάτι διαφορετικό: την αποδοχή του κύκλου των εμπειριών και την αξία της εσωτερικής πληρότητας.

Η Μάρω Κοντού μιλά για τον έρωτα χωρίς νοσταλγία και χωρίς απώλεια. Μιλά σαν κάποια που τον έζησε στο έπακρο στη ζωή της.