Edith Piaf: Ο Έλληνας σύζυγός της κατηγορήθηκε ως χρυσοθήρας – Η διαθήκη που έκλεισε τα στόματα

Η αντίδραση υπήρξε άμεση και σχεδόν προβλέψιμη. Ο γαλλικός Τύπος, με την αδηφαγία που χαρακτηρίζει τις στιγμές παρακμής των μεγάλων ειδώλων, έσπευσε να αποδώσει ρόλους: εκείνη, η εξαντλημένη ντίβα που βαδίζει προς το τέλος· εκείνος, ο νεαρός οπορτουνιστής που αναζητά την εύκολη άνοδο μέσα από τον γάμο. Οι τίτλοι δεν άφηναν πολλά περιθώρια αμφιβολίας ως προς το πλαίσιο μέσα στο οποίο όφειλε να διαβαστεί η ιστορία. Ο Sarapo παρουσιάστηκε ως χρυσοθήρας και ζιγκολό, μια φιγούρα αρχετυπική, που επανέρχεται κάθε φορά που η ηλικία, η δύναμη και το χρήμα συναντώνται με τρόπους που ενοχλούν τις κοινωνικές συμβάσεις. Και πράγματι, η μεγάλη ντίβα του γαλλικού πενταγράμμου τον ανέδειξε, του έδωσε ευκαιρίες και ενώθηκε μαζί του και επί σκηνής, με το ντουέτο "À quoi ça sert l'amour ?". Μαζί περιόδευσαν ανά την Ευρώπη και σχεδίασαν να συνεχίσουν την περιοδεία τους στις ΗΠΑ, όμως η υγεία της Piaf δεν το επέτρεψε.

Ωστόσο, η καθημερινότητα που εκτυλισσόταν μακριά από τις στήλες των εφημερίδων δεν ταίριαζε εύκολα σε αυτό το σχήμα. Εκεί, η εικόνα ήταν λιγότερο θεαματική και περισσότερο επίμονη. Ο Sarapo παρέμενε δίπλα της, όχι με τον τρόπο του ανθρώπου που περιμένει μια μελλοντική ανταμοιβή, αλλά με την επιμονή κάποιου που έχει ήδη επιλέξει το πεδίο της ζωής του. Τη σήκωνε όταν δεν μπορούσε να περπατήσει, της έδινε φαγητό όταν η ίδια δεν είχε τη δύναμη να κρατήσει κουτάλι, την οδηγούσε έξω για λίγες στιγμές καθαρού αέρα, σαν να προσπαθούσε να ανακόψει, έστω προσωρινά, την αναπόφευκτη πορεία των πραγμάτων.

View this post on Instagram

A post shared by ♡ 𝙾𝙻𝙳 𝙷𝙾𝙻𝙻𝚈𝚆𝙾𝙾𝙳 𝙻𝙾𝚅𝙴 ♡ (@oldhollywoodcouples)

Η απομόνωση που συνοδεύει συχνά την πτώση των μεγάλων μορφών άρχισε να γίνεται αισθητή. Άνθρωποι που είχαν επωφεληθεί από τη γενναιοδωρία και τη λάμψη της Piaf απομακρύνονταν, είτε από αμηχανία είτε από κόπωση είτε από μια πιο ωμή μορφή ιδιοτέλειας. Ο νεαρός Έλληνας, εκείνος που υποτίθεται ότι είχε εισέλθει σε αυτή τη ζωή για λόγους συμφέροντος, παρέμενε. Και αυτή η παραμονή, επαναλαμβανόμενη καθημερινά, άρχισε να αποκτά το βάρος ενός σιωπηλού αντεπιχειρήματος.

Στις 10 Οκτωβρίου 1963, η Edith Piaf αφήνει την τελευταία της πνοή, σε ηλικία μόλις 47 ετών, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο του ήπατος. Λίγο πριν, έχει βυθιστεί σε κώμα. Δίπλα της βρισκόταν ο Sarapo. Τα τελευταία της λόγια, όπως καταγράφονται, συμπυκνώνουν μια κοσμοθεωρία σχεδόν αυστηρή: «Ό,τι κάνεις σε αυτή τη ζωή, πρέπει να το πληρώνεις». Μια φράση που, υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να ακουστεί ως ηθικό αξίωμα, εδώ αποκτά έναν τόνο σχεδόν προφητικό.

View this post on Instagram

A post shared by Françoise et Roger (@45vinylmania1960)

Η στιγμή της διαθήκης, που σε τέτοιες περιπτώσεις λειτουργεί ως κορύφωση της δραματουργίας, δεν επιβεβαιώνει τις προσδοκίες. Αντί για την εικόνα μιας μεγάλης περιουσίας που αλλάζει χέρια, αποκαλύπτεται ένα βάρος: χρέη συσσωρευμένα από χρόνια ιατρικών εξόδων, από πράξεις γενναιοδωρίας προς φίλους, από μια ζωή που δαπανούσε χωρίς να μετρά. Φυσικά κι ο Sarapo γνώριζε για τα χρέη αυτά και είχε επιλέξει να παραμείνει και να τα τακτοποιήσει, σαν μια τελευταία πράξη φροντίδας προς την αγαπημένη του.

View this post on Instagram

A post shared by Édith Piaf (@edith_piaf_fan)

Λόγω των χρεών της σταρ, του γίνεται έξωση από το διαμέρισμά τους στη Λεωφόρο Λαν την ημέρα των Χριστουγέννων του 1963. Ο Sarapo εμπνεύστηκε από αυτήν την εμπειρία και ηχογράφησε το τραγούδι «La maison qui ne chante plus» (δηλαδή «το σπίτι που δεν τραγουδά πια»), το οποίο έγινε επιτυχία. Τα χρέη αγγίζουν τα 7 εκατομμύρια φράγκα και ο νεαρός περνά τα επόμενα χρόνια προσπαθώντας να τα εξοφλήσει, μέσα από συναυλίες και ηχογραφήσεις που διατηρούν ζωντανό το όνομα της Piaf.

View this post on Instagram

A post shared by Radio Antigua Podcast📻🧡🎞️✨🕰️ (@laradioantigua.podcast)

Το τέλος έρχεται το 1970, με τρόπο αιφνίδιο και τραγικό. Ένα τροχαίο δυστύχημα τερματίζει τη ζωή του σε ηλικία 34 ετών. Η τελευταία του επιθυμία εκπληρώνεται και θάβεται στο κοιμητήριο Père Lachaise, στον ίδιο τάφο με την Piaf, στα πόδια της. Η επιγραφή πάνω στον κοινό τους τάφο μεταφράζεται ως «Η αγάπη τα κατακτά όλα». Η εικόνα αυτή, που θα μπορούσε να εκληφθεί ως υπερβολικά συμβολική, αποκτά τελικά μια ιδιότυπη λιτότητα. Δύο ζωές που συναντήθηκαν σε μια χρονική στιγμή άνιση, σφραγίζονται με μια πράξη εγγύτητας που δεν επιδέχεται περαιτέρω ερμηνεία.