σε χρυσούς αθλητές της Ολυμπιάδας
Κάπου κάπου οι ολυμπιακοί κύκλοι στριφογυρνούν σαν ρουλέτα και η χρυσή μπίλια πηδά πέρα από το φαβορί. Κληρώνει σε ένα αουτσάιντερ απίστευτο, σε ένα πλάσμα που η φλόγα του φούντωσε ξαφνικά και έκαψε τον αντίπαλο. Και όπως για πρώτη του φορά ο προβολέας της φήμης το τυφλώνει, εκείνο παραληρεί. Στο ουρλιαχτό του, στον χορό του τον άγριο, το πνεύμα της ήττας λυγίζει τα γόνατα. Γιατί πια το πλάσμα εκείνο μπορεί να πει «αυτοί οι αγώνες έγιναν για μένα».
Αν η κάμερα για τον θεατή είναι μια θέση στην εξέδρα, η μηχανή του φωτογράφου γίνεται μια στιγμή στο ιδρωμένο ταρτάν, μια βουτιά στην πισίνα, μια δρασκελιά του κουλουάρ. Το «κλικ» της το μοναδικό, πειστήριο θριάμβου αδιάσειστο. Ποια άλλα μάτια μπορούν να λάμπουν έτσι; Ποια άλλα δάκτυλα μπορούν να τινάζονται έτσι; Ποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να δαμάσει το σώμα του έτσι; Ο ολυμπιονίκης! Ο ένας και μοναδικός… Δοξάστε τον!
