Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν για να πατήσουν το πόδι τους στη Σελήνη, το 1969, δεν ήξεραν αν θα επιστρέψουν στη Γη. Το εγχείρημα της εξερεύνησης της Σελήνης πληρούσε κάθε προϋπόθεση μιας ενδεχόμενης καταστροφής, όμως ήταν επιτυχές. Χρόνια αργότερα, το 1986, η NASA διέθετε και τεχνογνωσία και εμπειρία στις διαστημικές πτήσεις, εν τούτοις το διαστημικό λεωφορείο Τσάλεντζερ έγινε σκόνη 73 δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του. Την ίδια χρονιά, η τέταρτη μονάδα του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ μόλυνε την ατμόσφαιρα με ραδιενέργεια που θα βασανίζει την ανθρωπότητα για άγνωστο χρονικό διάστημα. Οι καταστροφές είναι ίσως αναπόσπαστο τμήμα της προόδου του ανθρώπινου είδους. Η τραγική επανάπαυση όμως που συχνά αποτελεί την αιτία τους υπονοεί πόσες από αυτές θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν οι άνθρωποι δεν είχαν τόσο τυφλή εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους. Σήμερα δημοσιεύουμε τους λόγους που έγιναν οι απολογισμοί δύο μεγάλων καταστροφών: της έκρηξης του διαστημικού λεωφορείου Τσάλεντζερ και του δυστυχήματος στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνόμπιλ. Ως νότα αισιοδοξίας δημοσιεύουμε επίσης τον λόγο που θα είχε εκφωνήσει ο πρόεδρος Νίξον, αν οι αστροναύτες Νιλ Αρμστρονγκ και «Μπαζ» Ολντριν είχαν μείνει για πάντα στη Σελήνη.
ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ: ΘΥΜΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΛΙΟΥ, ΝΙΝΑ-ΜΑΡΙΑ ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ
