Ο Αριστοτέλης υποστήριζε, ότι «πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί».
Και στη βάση αυτής της φιλοσοφικής κατεύθυνσης ο μεγάλος στοχαστής Κορνήλιος Καστοριάδης κατέκρινε το φαινόμενο των ανθρώπων εκείνων οι οποίοι ασχολούνται μονίμως με την πολιτική σε όλη τους τη ζωή (οι λεγόμενοι επαγγελματίες της πολιτικής). Γιατί;
Γιατί καταρχήν εμποδίζουν τους υπόλοιπους πολίτες στο να μαθαίνουν να κυβερνούν μια χώρα. ‘Έπειτα, γιατί εκείνοι οι οποίοι είναι Βουλευτές για πολλά χρόνια χάνουν συνήθως το «όραμα για μια καλύτερη κοινωνία» και το μόνο το οποίο τους ενδιαφέρει είναι αποκλειστικά ένα πράγμα :
Δηλαδή ή η παραμονή τους στην εξουσία ή η επιστροφή τους σε αυτή. Και χαρακτήριζε όλο αυτό το φαινόμενο «ως πορεία προς την ασημαντότητα» (Καστοριάδης, Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας).
Υπό το πρίσμα τούτο και η πρώην πρόεδρος των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών κ. Καρυστιανού είναι ένα καινούργιο πρόσωπο στο χώρο της πολιτικής και έχει το δικαίωμα να ιδρύσει ένα νέο κόμμα («Ξεκινάμε για την ελπίδα»)
Και ίσως είναι θετικό για την ίδια, ότι η κοινωνία έχει «βαρεθεί» να βλέπει στο Κοινοβούλιο τα ίδια και τα ίδια γερασμένα πρόσωπα.
Επιπλέον, είναι θετικό, κατά τη γνώμη μου, ότι καυτηρίασε έντονα την κακή χρησιμοποίηση εκ μέρους της κυβέρνησης του άρθρου 86 του Συντάγματος, ώστε να μην ανιχνευθούν οι ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες του πρώην Υπουργού Μεταφορών κ. Καραμανλή για το κακούργημα του άρθρου 291 παρ.1 δδ του ΠΚ στην τραγική υπόθεση των Τεμπών
Η κριτική για τις θέσεις της κ. Καρυστιανού για τον Προσωπικό Αριθμό στις νέες αστυνομικές ταυτότητες
Ωστόσο, από τη στιγμή κατά την οποία η ίδια έκανε το παραπάνω άλμα να μεταβεί στο πεδίο του κομματικού γίγνεσθαι, νομιμοποιείται ο κάθε πολίτης να ασκεί και κριτική στις θέσεις της.
Και προσωπικά διαφωνώ σημαντικά για την τοποθέτηση την οποία είχε υιοθετήσει στις 15 Δεκεμβρίου του 2025 σε εκδήλωση την οποία είχε διοργανώσει η πανελλήνια κίνηση κατά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού «ΕΞΟΔΟΣ».
Σε αυτή την εκδήλωση η πρώην Πρόεδρος των συγγενών των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών είχε μιλήσει καθαρά εναντίον του λεγόμενου 12ψήφιου «ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ» ( οποίος με βάση το ν. 4727/2020 θα αναγράφεται υποχρεωτικά στις καινούργιες ηλεκτρονικές ταυτότητες).
Όπως επακριβώς είχε αναφέρει η κ. Καρυστιανού «η συγκέντρωση όλων των προσωπικών μας στοιχείων και η ελεύθερη και αυτόβουλη διαχείρισή τους από τα κέντρα εξουσίας δεν προσδίδει ούτε ασφάλεια ούτε εμπιστοσύνη».
Και συμπλήρωνε: «Εγώ αποφασίζω τι θα επιλέξω και τι θα μοιραστώ ..και ακόμη ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να ελέγξει ……και την υγεία των πολιτών».
Και το ερώτημα το οποίο αναφύεται είναι το ακόλουθο:
Γνώριζε η πρώην Πρόεδρος , ότι η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα είχε εκδώσει την 1/2025 Γνωμοδότηση με την οποία είχε αποφανθεί ότι -υπό κάποιες προϋποθέσεις- η πρόβλεψη για την υποχρεωτική αναγραφή του ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ στις νέες αστυνομικές ταυτότητες ΔΕΝ ΠΡΟΚΡΟΥΕΙ στις διατάξεις για την προστασία του ατόμου (από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα);
Δεν θα επιθυμούσα στο σημείο αυτό να κάνω αναφορά στην ειδικότερη νομική επιχειρηματολογία της παραπάνω γνωμοδότησης, αλλά πιστεύω ότι ο οποιοσδήποτε πολιτικός, όταν αναφέρεται σε τέτοια θέματα, είναι αναγκαίο να γνωρίζει τι υποστήριξε μια συνταγματικά κατοχυρωμένη Ανεξάρτητη Αρχή .
«Εγώ αποφασίζω τι θα επιλέξω και τι θα μοιραστώ»
Έπειτα μου προκαλεί εντύπωση η αναφορά της κ. Καρυστιανού στην απεριόριστη ελευθερία την οποία είναι απαραίτητο – κατ΄ αυτήν – να διαθέτει ένα άτομο στο πλαίσιο μιας κοινωνικής συμβίωσης (« εγώ αποφασίζω τι θα επιλέξω και τι θα μοιραστώ»).
Ωστόσο, αυτή είναι μια εντελώς εσφαλμένη κατά τη γνώμη μου τοποθέτηση και θα επικαλεστώ και πάλι τον Κορνήλιο Καστοριάδη σε σχέση με αυτό το θέμα.
Τι ακριβώς έλεγε ο μεγάλος τούτος στοχαστής;
«Η ελευθερία είναι μια δραστηριότητα. Μια δραστηριότητα , η οποία ξέρει τα όρια της, ξέρει να αυτοπεριορίζεται. Η ελευθερία γνωρίζει ότι μπορεί να τα κάνει όλα, αλλά επίσης γνωρίζει ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ».
Κατά συνέπεια η ελευθερία ενός ατόμου είναι αναγκαίο να αυτοπεριορίζεται ή να υποχωρεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, όταν υπάρχουν και άλλα έννομα αγαθά τα οποία είναι επίσης απαραίτητο να προστατευθούν (όπως είναι λ.χ. η προστασία της δημόσιας υγείας).
Και μια «τέτοια στάθμιση» είχε γίνει από τα ελληνικά και τα διεθνή δικαιοδοτικά όργανα κατά την εποχή εκείνη κατά την οποία αρκετοί συμπολίτες μας , επικαλούμενοι την προστασία της ιδιωτικής τους ζωής, αρνούνταν να κάνουν τα γνωστά εμβόλια για την προστασία της δημόσιας υγείας (κατά τη φρικτή περίοδο του διαβόητου COVID 19).
Υπό την έννοια αυτή πιστεύω, ότι οι ανωτέρω θέσεις της κ. Καρυστιανού δεν συμβιβάζονται με τις δομικές αρχές μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής δημοκρατίας .
Το συμπέρασμα;
Η κ. Καρυστιανού έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει τη ψήφο των πολιτών ιδρύοντας ένα καινούργιο κόμμα. Ταυτόχρονα όλοι οι συμπολίτες μας νομιμοποιούνται να ασκούν κριτική στις θέσεις τις οποίες διατυπώνει στη δημόσια σφαίρα και αφορούν κρίσιμα ζητήματα της δημόσιας ζωής.
Καλφέλης Γρηγόρης, Καθηγητής Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ
