Δύο ξεχωριστές κινηματογραφικές δημιουργίες στις ταινίες της εβδομάδας: Ο Μαγυάρος Λάζλο Νέμες επέστρεψε στην σκηνοθεσία μεγάλου μήκους επτά χρόνια μετά την «Δύση ηλίου» και δέκα μετά τον αριστουργηματικό «Γιο του Σαούλ» και ο Ραούλ Πέκ καταθέτει ένα αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ για τον μεγάλο προφήτη του 20ού αιώνα, Τζορτζ Όργουελ.

Βαθμολογία

5: εξαιρετική

4: πολύ καλή

3: καλή

2: ενδιαφέρουσα

1: μέτρια

0: απαράδεκτη

«Χωρίς πατέρα» (Arva)

Παραγωγή: διεθνής με βάση την Ουγγαρία, 2025

Σκηνοθεσία: Λάζλο Νέμες

Ηθοποιοί: Μποιτοργιάν Μπαράμπας, Γκρεγκορί Γκαντεμπουά κ.α.

Φωνάζοντας διαρκώς «Είμαι Χιρς!», το επίθετο του πατέρα του, ατίθασος και μπερδεμένος, ανήσυχος και διαρκώς προβληματισμένος, o Αντορ, ο μικρός κεντρικός ήρωας της τελευταίας ταινίας του Λάζλο Νέμες, γίνεται ο παλμός και η απόλυτη δύναμη της. Στη ματιά του αγοριού διακρίνεις πολλά: αγωνία, απορία, φόβο αλλά και μια πηγαία δύναμη, μια γνήσια αποφασιστικότητα, που κατά κάποιο περίεργο τρόπο, νιώθεις ότι είναι στοιχείο της φύσης του ίδιου του ηθοποιού, του αποκαλυπτικού Μποιτοργιάν Μπαράμπας που υποδύεται τον Αντορ.

Ο μικρός μεγαλώνει στην ρημαγμένη Ουγγαρία μετά την αποτυχημένη επανάσταση κατά του Κομμουνισμού, το 1956 στην Βουδαπέστη. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο πατέρας του έχει πεθάνει όμως εκείνος τον αναζητά παντού, όσο και αν η αξιοθρήνητη μάνα του (Αντρέα Βάσκοβιτς), ένα εντελώς άβουλο όν, αναγκασμενο να παραμένει πλήρως υποταγμένο στο καθεστώς, παραιτημένη σχεδόν από την ζωή, προσπαθεί να τον πείσει για «κάτι άλλο». Του παρουσιάζει ως πατέρα του έναν άξεστο χασάπη (Γκρεγκορί Γκαντεμπουά), ένα ανθρώπινο κτήνος που εκφράζεται μόνο με την βία, μπορεί να γκρεμίσει ένα ολόκληρο σπίτι με τις γροθιές του.

Να όμως που ο Νέμες δεν ενδιαφέρεται για την αφήγηση ενός σχηματικού οικογενειακού δράματος, το οποίο μάλιστα έχει τις ρίζες του στην δική του ιστορία και στην δική του οικογένεια καθώς η ιστορία του «Χωρις πατέρα» είναι εμπνευσμένη από τον πατέρα του σκηνοθέτη (δηλαδή τον Αντορ). Με ένα σχεδόν μαγικό τρόπο και μια κινηματογραφική ματιά που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις, ο δημιουργός του αριστουργηματικού «Γιου του Σαούλ» και της «Δύσης Ηλίου», βρίσκει τον τρόπο για να ξεφύγει από το πρώτο επίπεδο της μάχης ανάμεσα στο καλό και στο κακό για να συνθέσει μια περίπλοκη ανθρώπινη συνθήκη λεπτών αποχρώσεων και τεράστιας συναισθηματικής δύναμης.

Βαθμολογία: 3 ½

ΑΘΗΝΑ: ΕΛΛΗ (ΣΑΒ-ΤΡΙ) – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΑΒΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ – WEST CITY (ΣΑΒ-ΤΕΤ) – ΑΕΛΛΩ – ΖΕΑ (ΠΕΜ-ΚΥΡ & ΤΡΙ) κ.α.

«Orwell: 2+2=5»

Παραγωγή: HΠΑ/ Γαλλία, 2025

Σκηνοθεσία: Ραούλ Πέκ – ντοκιμαντέρ

Όταν έχεις θέμα έναν Τζορτζ Οργουελ (1903-1950) δεν μιλάς. Ακούς. Ο μεγαλύτερος ίσως προφήτης του 20ού αιώνα, είπε τα πάντα στα βιβλία του, ανάμεσα στα οποία δύο, το «1984» και η «Φάρμα των ζώων» ανήκουν στην ανθολογία των αριστουργημάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και ο Ραούλ Πεκ, ο ευφυής αυτός ντοκιμαντερίστας (γνωστός και από το εξίσου σπουδαίο ντοκιμαντέρ «I am not your negro» για τον συγγραφέα Τζέιμς Μπάλντουιν), θέλει να τον ακούσει. Όπως θέλει και εμείς να τον ακούσουμε.

Και αυτό ακριβώς κάνει στο αριστουργηματικό αυτό ντοκιμαντέρ που μας προσφέρει «στο πιάτο» τον Οργουε. Μας προσφέρει την μοναδική ευκαιρία, να ακούσουμε τον Οργουελ να εκφράζει τις δικές του σκέψεις, την δική του φιλοσοφία, μέσα από την βαθιά και ψυχραιμη φωνή του ηθοποιού Ντέμιαν Λούις. Αδιαφορώντας για τους «κανόνες» της ακαδημαϊκής προσέγγισης, ο Πεκ συνδέει δεξιοτεχνικά την επικαιρότητα με ταινίες που βασίστηκαν σε μυθιστορήματα του Οργουελ (ανάμεσά τους το «1984» (1984) του Μάικλ Ράντφορντ) με ταινίες που ακολουθούν το πνεύμα του («Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ» του Κεν Λόους) αλλά και με πληροφορίες για την ζωή του που σε πολλούς είναι άγνωστες. Στο Μπαλί π.χ. ο Όργουελ δούλεψε επί πέντε ολόκληρα χρόνια ως αστυνομικός κτυπώντας αλύπητα αθωο κοσμάκη • μια περίοδος για την οποία δεν έπαψε ποτέ να έχει εφιάλτες και ενοχές.

Και βεβαίως ο Πεκ εστιάζει κυρίως στις απόψεις του Οργουελ. Το «2+2=5» του τίτλου, παραπέμπει στον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις μπορούν με άνεση να παρακάμψουν ακόμα και την προφανή λογική, επιβάλλοντας τη λάθος απάντηση προκειμένου να επιβάλλουν τον εφησυχασμό των πολιτών. Εκεί ακριβώς άλλωστε βρίσκονται τα θεμέλια του «1984» και του Μεγάλου Αδελφού που απέκτησε πολλά πρόσωπα – ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Ιωσήφ Στάλιν, ο Αουγκούστο Πινοσέτ, ο Μάρκος, ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, ο Βλαντίμιρ Πόυτιν, ο Ντόναλντ Τραμπ. Ένα ντοκιμαντέρ – κομψοτέχνημα που θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού.

Βαθμολογία: 5

ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΔΑΝΑΟΣ – ΔΙΑΝΑ

«Δυστυχώς βρίζω» (I swear)

Παραγωγή:Αγγλία, 2025

Σκηνοθεσία: Κερκ Τζόουνς

Ηθοποιοί: Ρόμπερτ Αραμάγιο, Μαξίν Πικ, Πίτερ Μάλεν κ.α.

Υπουλη ασθένεια που ωθεί όσους πάσχουν να βρίζουν ανεξέλεγχτα παρά τη θέλησή τους και σε εντελώς ανύποπτο χρόνο, το σύνδρομο Τουρέ έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τους πάσχοντες παρότι. Φυσικά, δεν φταίνε οι ίδιοι – και κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να το αντιληφθεί. Απ’ ότι φαίνεται βέβαια, δεν θα πρέπει να υπάρχει και τόση λογική στον κόσμο και αυτό ακριβώς θέλει να θίξει η ταινία του Κερκ Τζόουνς που ακούστηκε για πρώτη φορά εκτός Αγγλίας μετά την βράβευσή της στα φετινά BAFTA στην κατηγορία της καλύτερης βρετανικής ταινίας του 2025 αλλά και σε εκείνη της καλύτερης ανδρικής ερμηνείας σε πρώτο ρόλο – Ρόμπερτ Αραμάγιο.

Στην ταινία, ο τελευταίος υποδύεται τον Τζον Ντέιβινσον (πρόσωπο υπαρκτό), έναν Σκωτσέζο που πάσχει από το σύνδρομο Τουρέ αλλά που σε όλη του την ζωή ταλαιπωρήθηκε περισσότερο από το σύνδρομο άγνοιας και ασχετοσύνης – από το οποίο πολύς κόσμος φαίνεται ότι πάσχει. Και άγνοια, εν προκειμένω μπορεί να σημάνει επιθετικότητα με βίαιες συμπεριφορές ακόμα και από όργανα που υποτίθεται ότι… προστατεύουν τον πολίτη – εκπροσώπους της αστυνομίας ή της εκπαίδευσης.

Το πως ένας άνθρωπος σε τέτοια κατάσταση μπορεί να ξεπεράσει (κάπως, όχι εντελώς) τέτοιου είδους προβλήματα είναι το κυρίαρχο ερώτημα της ταινίας του Τζόουνς που καταφέρνει να συνδέσει την «εκπαίδευση» με την ψυχαγωγία του θεατή προσφέροντας μια ουσιαστική «ταινία μηνύματος» στην οποία σημαντικούς ρόλους κρατούν και οι Σίρλεϊ Χέντερσον (η κουρασμένη μητέρα του Τζον) και οι Μαξίν Πικ, Πίτερ Μάλεν (οι άνθρωποι που έδειξαν κατανόηση απέναντι στο πρόβλημα του Τζον).

Βαθμολογία:

ΑΘΗΝΑ: ΕΛΛΗ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΣΠΟΡΤΙΓΚ – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ – ΒΑΡΚΙΖΑ κ.α.

«Ο άγνωστος της Μεγάλης Αψίδας» (L’Inconnu de la Grande Arche)

Παραγωγή: Γαλλία/ Δανία, 2025

Σκηνοθεσία: Στεφάν Ντεμουστιέ

Ηθοποιοί: Κλας Μπανγκ, Μισέλ Φο κ.α.

Ενώ νωπός παραμένει ακόμη ο απόηχος του οσκαρικού «The brutalist» του Μπρέιντι Κορμπέ, να που ένας ακόμα αρχιτέκτονας απασχολεί τον κινηματογράφο, επίσης αληθινό πρόσωπο, επίσης ταλαιπωρημένο. Είναι ο Δανός Γιόχαν Ότο Φον Σπρέκελσεν, κεντρικό πρόσωπο της ταινίας και ο Στεφάν Ντεμουστιέ με αυτόν τον άνθρωπο ως άξονα, αφηγείται την ιστορία της δημιουργίας της Μεγάλης Αψίδας της Ντεφάνς στην ίδια γραμμή με το Λούβρο και την Αψίδα του Θριάμβου.

Η απόφαση για την κατασκευή αυτού του κτιρίου πάρθηκε το 1983 από τον τότε Πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Μιτεράν. Ο Γιόχαν Ότο Φον Σπρέκελσεν έλαβε μέρος στον διαγωνισμό και παρότι το απόλυτο αουτσάιντερ, τον κέρδισε. Όμως σύμφωνα με την ταινία του Ντεμουστιέ,το γεγονός ότι κέρδισε δεν σήμανε και πολλά στην πράξη.

Ο Φον Σπρέκελσεν (τον οποίο υποδύεται λιτά ο Κλας Μπανγκ – ο πρωταγωνιστής του «Τετραγώνου» του Ρούμπεν Όστλουντ – θα γινόταν και αυτός ένα γρανάζι του συστήματος που λειτουργεί με τους δικούς του κώδικες, αδιαφορώντας για την ομορφιά της υλοποίησης ενός φιλόδοξου οράματος. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η αξία της ταινίας, πολύ περισσότερο δηλαδή από τις διάφορες λεπτομέρειες γύρω από την κατασκευή αυτή καθαυτή (κάτι που από μόνο του θα ήταν βαρετό). Το πως το πολιτισμικό όραμα μιας τεράστιας πολιτικής προσωπικότητας όπως ο Φρανσουά Μιτεράν (Μισέλ Φο) μπορεί να έρθει σε μοιραία σύγκρουση με τους ρεαλιστικούς περιορισμούς και τον πολιτικό πραγματισμό είναι που κινητοποιεί την ταινία αλλά και το ενδιαφέρον μας.

Βαθμολογία: 2 ½

ΑΘΗΝΑ: ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΤΡΙΑΝΟΝ – ΝΑΝΑ – ΖΕΑ κ.α.

«Στη σκιά της πορτοκαλιάς» (Allly baqi mink)

Παραγωγή: διεθνής με βάση την Παλαιστίνη, 2025

Σκηνοθεσία: Τσεριέν Ντάμπις

Ηθοποιοί: Τσεριέν Ντάμπις, Σαλέχ Μπακρί κ.α.

Γνωστή κυρίως στον χώρο της αμερικανικής τηλεόρασης με επιτυχημένες σειρές όπως η «Only murders in the building» η Αμερικανοπαλαιστίνια σκηνοθέτρια Τσεριέν Ντάμπις υπογράφει την δεύτερη κινηματογραφική ταινία της, μια αναδρομή στην ταλαιπωρημένη ιστορία της Παλαιστίνης, με άξονα τις τρεις γενιές μιας οικογένειας, σε τρεις διαφορετικές περιόδους.

Καλύπτοντας ένα φάσμα αρκετών δεκαετιών, η Ντάμπις (που επίσης πρωταγωνιστεί στον ρόλο μιας μαχητικής μάνας) με «τούβλα» την μια τραγωδία μετά την άλλη, «κτίζει» μια ταινία που από την αρχή ως το τέλος μοιάζει με κραυγή απελπισίας ανθρώπων που χωρίς να έχουν πειράξει κανέναν, ζουν τα πάνδεινα.

Δεν χωρά καμία αμφιβολία στο ότι μόνο αλήθεια βρίσκεται σε όλα τα ζητήματα που η ταινία θίγει – είτε αυτό είναι της ιδιοκτησίας (με την οικογένεια να χάνει την περιουσία της γιατί «τα χαρτιά ιδιοκτησίας δεν σημαίνουν τίποτα» όπως της λένε οι Ισραηλινοί) είτε της απόλυτης ταπείνωσης με την πιο έντονη σκηνή της ταινίας όπου μια ομάδα οπλοφόρων νεαρών Ισραηλινών εξευτελίζουν έναν Παλαιστίνιο μπροστά στα μάτια του παιδιού του.

Παρ’ όλ’ αυτά (ή εξαιτίας αυτών) το γεγονός ότι το καλό και το κακό υπογραμμίζεται διαρκώς στην ταινία (στην οποία διευθυντές παραγωγής είναι ο Μαρκ Ράφαλο και ο Χαβιέρ Μπαρδέμ) της δίνει την μορφή στρατευμένης δημιουργίας και αυτό μπορεί να γίνει ενοχλητικό.

Βαθμολογία: 3

ΑΘΗΝΑ: BAΡKIZA – ΝΑΝΑ – ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΑΙΓΛΗ – ΤΡΙΑΝΟΝ κ.α.

«Απειρη γη»

Παραγωγή: Ελλάδα, 2025

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαζωμένος

Ηθοποιοί: Αλέξανδρος Νταβρής, Ελένη Κορδά κ.α.

Παρακολουθώντας αυτήν την ταινία αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις μπροστά σου κάτι που προσπαθεί να μιλήσει για την οδύνη της απώλειας, για την τραγωδία του άδικου θανάτου, για την μνήμη και τον ξεριζωμό • σε συνάρτηση όλα αυτά, με την ομορφιά της άγριας φύσης της Ηπείρου όπου η ταινία είναι γυρισμένη και ομολογουμένως έχει κτηματογραφηθεί θαυμάσια (διευθυντής φωτογραφίας ο Στέλιος Πίσσας και μάλλον ο μόνος συντελεστής της ταινίας που ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει).

Ομως το σενάριο της ταινίας γραμμένο από τον σκηνοθέτη της, μοιάζει χαμένο στην απεραντοσύνη της χαώδους φαντασίας, οι χρόνοι αλλάζουν με μια εκνευριστική αυθαιρεσία και τα δρώμενα προκαλούν σύγχυση – σε τέτοιο μάλιστα σημείο που θα προτιμούσες να είχες διαβάσει μια σύνοψη της ταινίας πριν μπεις στην αιθουσα ώστε να πάρεις μια ιδέα από το τι περίπου πρόκειται να δεις στην οθόνη.

Η «Απειρη γη» σου δίνει την εντύπωση ότι αυτοί που την κατασκεύασαν θέλησαν να φτιάξουν ένα παζλ διχοτομημένων εννοιών αντί να αφηγηθούν στρωτά την ιστορία τους – η οποία υπάρχει, το βλέπεις ότι υπάρχει. Και είναι κρίμα που η σκέψη του θεατή αναλώνεται σε άπειρους και εν τέλει κουραστικούς συνδυασμους προκειμένου να λύσει μια κινηματογραφική εξίσωση η οποία αν είχε ειπωθει λιγότερο σύνθετα θα βοηθούσε ώστε η ταινία να παρακολουθηθεί καλύτερα.

«Απειρη γη» λέει ο τίτλος, περιορισμένη ταινία είναι το αποτέλεσμα. Και όμως, σαν από θαύμα, αυτή η ταινία ανήκει στις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές του σκηνοθέτη του οποίου το animation «Χρήμα, η μυθολογία του σκότους», παραγωγή του 1998, παραμένει ότι καλύτερο έχει μέχρι σήμερα καταθέσει.

Βαθμολογία: 2

ΑΘΗΝΑ: CINOBO OΠEΡA

Eπίσης στις αίθουσες

«Είσαι έτοιμος; 2» (Ready or not 2: Here I come, HΠΑ, 2026) των Ματ Μπετινέλι-Ολπιν και Τάιλερ Ζιλέτ.

Όχι δεν ήμουν καθόλου έτοιμος για μια δεύτερη ταινία «Είσαι έτοιμος;» αλλά δεν μου προκαλεί και έκπληξη που την βλέπω αφού το φτηνό αίμα πουλάει. Ξεκινώντας ακριβώς από εκεί που η πρώτη ταινία σταμάτησε, με την Νύφη (Σαμάρα Γουίρινγκ) να έχει εξολοθρεύσει όλους τους θεόμουρλους που ήθελαν να την σκοτώσουν, η «συνέχεια» παρουσιάζει το ίδιο ακριβώς πράγμα με νέους θεομουρλους αλλά και με την προσθήκη της αδελφής (Κάθριν Νιούτον) της κεντρικής ηρωίδας. Το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο σε αυτό το εντελώς ανόητο κωμικό θρίλερ (και το βρίσκω τραγικό που κόσμος γελά με αυτές τις μπούρδες) είναι ότι τα πάντα γίνονται για την απόλυτη εξουσία του πλανήτη. Βλέπουμε ξεκάθαρα αυτόν που βρίσκεται στην εν λόγω θέση και έχει την μορφή του Καναδού σκηνοθέτη Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Κρίμα που τον βλέπουμε για πολύ λίγο.

Βαθμολογία: 0

ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΟΛΑ ΤΑ ΟPTIONS – ΝΑΝΑ κ.α ΘΕΣ/ΚΗ: CINEMA ONE – ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ κ.α.

«Θα σε σκοτώσουν» (They will kill you, Νότιος Αφρική/ ΗΠΑ, 2026) του Κίρλι Σοκόλοφ.

Περιέργως αυτή η ταινία, από την οποία το μόνο πράγμα που κινδυνεύει να σκοτωθεί είναι η νοημοσύνη του θεατή, μοιάζει αρκετά με την «Είσαι έτοιμος; 2». Και εδώ κάτι περίεργοι τύποι προσπαθούν να σκοτώσουν μια κοπέλα – και την αδελφή της. Φοβερή φαντασία ε; Μια ακόμη ασύστολη σπατάλη εικόνων βουτηγμένων στο αίμα και το κακό χιούμορ, μια εντελώς ανόητη αντιγραφή του «στιλ Ταραντίνο» χωρίς την ευφυΐα και την κινηματογραφική ματιά του και χωρίς περιεχόμενο. Φόνοι, φόνοι και πάλι φόνοι για το τίποτα. Παίζουν – τρόπος του λέγειν – οι Ζάζι Μπιτς, Μαϊχάλα, Τομ Φέλτον, Πατρίτσια Αρκέτ και η Χέδερ Γκρέιαμ.

Βαθμολογία: 0

ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΟΛΑ ΤΑ ΟPTIONS – ΑΕΛΛΩ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS – ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ κ.α.

«Dog of God» (Λετονία/ ΗΠΑ, 2025) 

Animation εποχής για ενηλίκους, των Λάουρις και Ράιτις Αμπέλ, εμπνευσμένo από την αληθινή δίκη ενός λυκανθρώπου το 1692. Είναι γυρισμένο σε rotoscope animation, τεχνική όπου οι δημιουργοί σχεδιάζουν πάνω σε πραγματικό βίντεο, γυρισμένο με αληθινούς ανθρώπους, καρέ-καρέ, για να δημιουργήσουν πιο ρεαλιστική κίνηση. Εκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σάντανς και αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Λετονίας για τα Όσκαρ.

Βαθμολογία: _

ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΠΑΤΗΣΙΩΝ

«Δαβίδ Το αγόρι που έγινε θρύλος» (David, Νότιος Αφρική/ ΗΠΑ, 2025)

Αnimation για όλη την οικογένεια,  των Φιλ Κάνινγκχαμ, Μπρεντ Νταζ, του οποίου η ιστορία είναι εμπνευσμένη από του Δαβίδ, εδώ σε παιδική ηλικία, πριν γίνει ο θρύλος που γνωρίζουμε. Ακούγονται οι φωνές των Φάνου Θεοφάνους, Ανδρέα Τσέλεπου, Γιάννη Καραούλη, Βαρνάβα Κυριαζή κ.α.

Βαθμολογία: _

ΑΘΗΝΑ: ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΑΝΟΙΞΙΣ – WEST CITY – ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ – ΑΛΙΚΗ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – CINEMA ONE κ.α.