Ο Θουκυδίδης, ο πρώτος ιστορικός στην παγκόσμια ιστορία (αν και δεν πρόλαβε να γράψει για το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου) έγραψε πως τα κράτη πάνε σε πόλεμο για 3 λόγους:
Φόβος, τιμή (για την τιμή τους), συμφέρον.

Οι ΗΠΑ σίγουρα δεν φαίνεται φοβούνται το Ιράν. Αν και θα έπρεπε. Οι ειδικοί επί των θεμάτων γνώριζαν πως ένας πόλεμος με το Ιράν δεν θα είχε καμία σχέση με οποιονδήποτε άλλο πόλεμο στην Μέση Ανατολή.

Ο πόλεμος που ξεκίνησε (με το Ισραήλ να γνωρίζει ήδη πως η επίθεση θα γινόταν) το 1967, ο «Πόλεμος των 6 ημερών» ήταν και είναι βασικό δίδαγμα στις σχολές πολέμου.

Ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ (1973) – με το Ισραήλ πάλι να είχε ενδείξεις ότι οι γείτονες του θα επιτεθούν, αλλά να τις αγνόησε και αυτό οδήγησε, σταδιακά, στην παραίτηση της πρωθυπουργού Γκόλντα Μέιρ) τελείωσε με θρίαμβο του Εβραϊκού κράτους.

Το 1991 (Πόλεμος του Κόλπου), 1998 (απαγόρευση πτήσεων πάνω από το Ιράκ), οι 2 ιντιφάντα (πόλεμοι χαμηλής έντασης όπως και ο πόλεμος του 2003 το Ιράκ) δεν άλλαξαν πολλά στην Μέση Ανατολή.

Οι ΗΠΑ σίγουρα δεν φαίνεται φοβούνται το Ιράν. Η μόνη χώρα που φοβούνται – δυνητικά – είναι η Κίνα. Αλλά και για αυτό το σεναριο, η αμυντική τους βιομηχανία απεργάζεται λύσεις.

Η σύγκρουση στο Ιράν λοιπόν γίνεται είτε για τιμή, είτε για συμφέροντα.

Θεωρώ πως είναι και τα δύο. Οι δημόσιες τοποθετήσεις των Ιρανών αξιωματούχων πως οι περσινές επιθέσεις δεν επηρέασαν ιδιαίτερα το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν εκνεύρισαν – και ας μην το έδειχνε – τον πρόεδρο Τραμπ ο οποίος καυχιόταν πως το Ιράν δεν θα έχει πια πυρηνικά. Τότε προς τι ο νέος πόλεμος; Μήπως ξ εκτίμηση ήταν λάθος, ο πρόεδρος εκτέθηκε και έπρεπε να βρει την χαμένη του αίγλη;

Συμφέρον. Το Ισραήλ είναι το κράτος με το μεγαλύτερο συμφέρον να γινόταν αυτή η σύγκρουση. Η χώρα είναι συνηθισμένη – και προετοιμασμένη – απέναντι στις πυραυλικές και όχι μόνο επιθέσεις από το Ιράν, την Χεζμπολά, τους Χούθι ως ένα βαθμό και την Χαμάς.

Αλλά γιατί το συμφέρει; Το ένα σκέλος είναι το προφανές: Η πλήρης κατάρρευση το Ιράν και η απώλεια της υπαρξιακής απειλής που αυτό συνιστούσε για το Ισραήλ. Το παρασκήνιο όμως είναι εξίσου ενδιαφέρον. Τον Οκτώβριο το Ισραήλ έχει εκλογές. Ο Νετανιάχου, πριν τον πόλεμο, βρισκόταν πίσω στις δημοσκοπήσεις ενώ απώλεια της εξουσίας σημαίνει την έναρξη της δίκης του για διαφθορά.

Αλλά υπάρχει και το γενικότερο συμφέρον που αφορά και τις ΗΠΑ. Η ανάγκη ελέγχου της ροής πετρελαίου από Βενεζουέλα (αυτό επιτεύχθηκε) και Ιράν (εν εξελίξει) προς την Κίνα. Το πρόβλημα είναι πως θύματα αυτής της στρατηγικής είναι και οι χώρες της δύσης.

Η Ελλάδα αναπτύσσει συστοιχίες Patriot για την Βουλγαρία (και μάλλον και την Ρουμανία). Στέλνει ακόμα μια στην ακριτική Κάρπαθο. Βοηθά τον στρατηγικό σύμμαχο και μελλοντικό εταίρο στον IMEC, την Σαουδική Αραβία με ακόμα μια συστοιχία (από το 2021).

Αναπτύσσει στην ανατολική Μεσόγειο το πιο σύγχρονο πλοίο της Ευρώπης, (καθ)οδηγεί τις εξελίξεις με Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία να ακολουθούν το παράδειγμα της και να στέλνουν με την σειρά τους πλοία πλησίον της Κύπρου.

Η χώρα δείχνει ένα προφίλ σοβαρού παίκτη, σε ανοιχτό δίαυλο με όλους, ικανό να μεταφέρει με ασφάλεια εκτός του πεδίου μάχης τους πολίτες του και ικανό διακλαδικότητας και συνεργασίας.

Σε αντίθεση με την Τουρκία που δέχθηκε τρίτη επίθεση με βαλλιστικό πύραυλό ο οποίος καταρρίφθηκε από μονάδες του ΝΑΤΟ – που δεν διαθέτει η Τουρκία (όπως οι Patriot).

Συμπέρασμα: από το τρίπτυχο φόβος-τιμή-συμφέροντα, το τελευταίο παίζει τον σημαντικότερο ρόλο.

Αλλά το πρώτο δείχνει πως η Ελλάδα, ακόμα και στον πιο επικίνδυνο πόλεμο των τελευταίων δεκαετιών, μαζί με αυτός Ουκρανίας – Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένου του ψυχρού πολέμου, δεν έχει να φοβάται κανέναν.