Με την χαρακτηριστική καλλιτεχνική μεγαλοπρέπεια και το σαρκαστικό του βλέμμα, ο Ράιν Μέρφι επέστρεψε με μια τολμηρή και ενδιαφέρουσα σειρά που κοιτά την εποχή της εικόνας στα μάτια. Το «The Beauty» ήδη συζητιέται και τι καλύτερο από το να συζητήσουμε τη νέα σειρά του FX με δύο από τους βασικούς πρωταγωνιστές της, την Ρεμπέκα Χολ και τον Έβαν Πίτερς, οι οποίοι υποδύονται το δίδυμο των αστυνομικών που καλούνται να εξιχνιάσουν (μένουμε σε αυτό για να μην κάνουμε σπόιλερ) αλλεπάλληλα και αλληλένδετα παράξενα περιστατικά, όπου άνθρωποι αυτό-ανατινάζονται μυστηριωδώς.
Το «Beauty», που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο ομότιτλο graphic novel των Τζέρεμι Χον και Τζέισον Χάρλει, δεν μασά τα λόγια του και θέτει ένα σαφές ερώτημα: τι θυσιάζουμε για την «τελειότητα» όταν η ζωή μας ζυγίζεται σε likes και σχόλια; Η σειρά ξεκινά ως αστυνομικό θρίλερ με μια σειρά παράξενων περιστατικών, αλλά γρήγορα μετατρέπεται σε σάτιρα της κοινωνικής εμμονής με την εξωτερική εικόνα.
Ένα δίδυμο αντιθέσεων
Στην παρουσίαση της σειράς σε δημοσιογράφους από όλη την Ευρώπη, η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών φάνηκε άμεση και καθοριστική για το στήσιμο του έργου. Η Τζόρνταν (Ρεμπέκα Χολ) και ο Κούπερ (Έβαν Πίτερς) λειτουργούν ως δίδυμο αντιθέσεων: η Τζόρνταν, με το βρετανικό, «cheeky» χιούμορ και την αυτοπεποίθηση, και ο Κούπερ ως ο «κανονικός» και πιο ανθρώπινος πράκτορας, που βρίσκει την ομορφιά στις ατέλειες.
Μπορεί το μυαλό μας να πηγαίνει στο εμβληματικό δίδυμο των Μόλντερ και Σκάλι, όμως αυτό είναι περισσότερο μια αναμενόμενη διακειμενική αναφορά παρά μια ουσιαστική συνομιλία ανάμεσα στους τέσσερις χαρακτήρες. Παρόλα αυτά, αν πράγματι μοιράζεται κάτι το «Beauty» με το «X-files» αυτό είναι η ισορροπία ανάμεσα στο αστυνομικό ψυχαγωγικό στοιχείο και στο ευρύτερο πολιτισμικό σχόλιο.
«Πρόκειται για μια σάτιρα που αγγίζει τις ζωές μας», συμφωνούν και οι δύο πρωταγωνιστές, όταν καλούνται να σχολιάσουν την εμμονή με την ομορφιά, την πίεση για τελειότητα και την αλλοτρίωση του εαυτού υπό το βλέμμα της κάμερας -όλα τους κεντρικές θεματικές της σειράς.
Η Χολ παρατηρεί πως το έργο αποτυπώνει την ψυχική φθορά που προκαλεί το αδιάκοπο scrolling στα social media, την αίσθηση μειονεκτικότητας και την ιδέα ότι η ομορφιά γίνεται «κοινωνικός κανόνας». Από τη δική του πλευρά, ο Πίτερς σημειώνει ότι πίσω από την κριτική για τους σκοτεινούς μηχανισμούς της αποδοχής και της αυτοεκτίμηση, «η σειρά, ειδικά μετά το δεύτερο μισό της σεζόν, περνά ένα ενδυναμωτικό μήνυμα». Πράγματι, το «Beauty» είναι πολλά περισσότερα από μια καταγγελία με μπόλικο σπλάτερ, ωραία σώματα και σεξ.
Κοσμοπολίτικα κάδρα και απαιτητικά γυρίσματα
Επίσης, είναι μια σειρά κοσμοπολιτική. Οι πόλεις, ειδικά η Βενετία και η Ρώμη, με τα πλείστα τοπόσημα κλασικής και διαχρονικής ομορφιάς, γεννούν έναν «διάλογο» με τις βασικές ιδέες του «Beauty». Οι πρωταγωνιστές περιέγραψαν το μαγικό σκηνικό των γυρισμάτων. Γνώρισαν πόλεις χωρίς αυτοκίνητα, συνεργεία έφταναν στην τοποθεσία των γυρισμάτων με γόνδολες και θα θυμούνται για πάντα τις βραδινές λήψεις στη Φοντάνα ντι Τρέβι. Αν και η σειρά μιλά για την τυρανία του αλγόριθμου, χρειάστηκε μια πιο ουσιαστική επαφή με τον τόπο των γυρισμάτων, μακριά από τον θόρυβο των τουριστών, προκειμένου να υλοποιηθεί.
Πέρα από τα εξαιρετικής ομορφιάς τηλεοπτικά κάδρα, οι σκηνές δράσεις δεν υστερούν σε ενδιαφέρον. «Ήταν πολύ απαιτητικά», λέει ο Έβανς, «καθώς χρειάζονταν πολλές πρόβες, υψηλή ένταση και ακρίβεια». Ο ίδιος ήταν συνηθισμένος στις απαιτήσεις μιας σειράς του Μέρφι –αποτελεί σταθερό και σημαίνον στέλεχος της «αίρεσής» του.
Ο κόσμος του Μέρφι και η επόμενη μέρα
Για τη Χολ το «Beauty» ήταν η πρώτη της επαφή με τον κόσμο του Αμερικανού δημιουργού, αλλά όχι και η τελευταία καθώς έχει ήδη συμφωνήσει να συμμετάσχει στο «Monster». Σε αυτή τη δεύτερη συνεργασία, η Χολ θα υποδυθεί την Λίζι Μπόρντεν, την περιβόητη γυναίκα που κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του πατέρα και της μητριάς της με τσεκούρι το 1892 Απαντώντας σε ερώτηση του ΒΗΜΑΤΟΣ, θυμήθηκε τη στιγμή που ο Μέρφι της περιέγραψε την αρχική σκηνή με την έκρηξη σε πασαρέλα -μια εικόνα μερφι-κή» που την έπεισε αμέσως για την ιδιοσυγκρασία του έργου. Της έδωσε επίσης άδεια να φέρει στοιχεία από την προσωπικότητά της στον ρόλο, να μιλήσει με τη φωνή της και να ενσωματώσει το χιούμορ της, κάτι που εκείνη βρήκε απελευθερωτικό.
Χωρίς εύκολες απαντήσεις
Η συζήτηση μας αναπόφευκτα άγγιξε και το προσωπικό: αν ως ηθοποιοί αισθάνονται πως το έργο τους κάνει να ξανασκεφτούν τη σχέση τους με την κάμερα και το σώμα τους. Αμφότεροι παραδέχθηκαν ότι μετά από τόσο χρόνια κινηματογραφικής και τηλεοπτικής διαδρομής, όλα αυτά τα θέματα τους απασχολούν και η σειρά τους προσέφερε μια ευκαιρία να τα εξερευνήσουν ξανά Άλλωστε αυτή ήταν και η πρόθεσή της σειράς, να ανοίξει συζητήσεις.
Τι να περιμένει, λοιπόν, ο θεατής; Μια σειρά που συνδυάζει την ερωτική έλξη με το πολιτικό σχόλιο; Υπάρχουν στιγμές σάτιρας και κριτικής, διανθισμένες με αναφορές στην τέχνη και την ιστορία, Κυρίως όμως θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να μην περιμένουμε εύκολες απαντήσεις. Μέχρι πού θα φτάναμε για να αποκτήσουμε την αποδεκτή και ποθητή εμφάνιση; Και ίσως, στο τέλος, αυτό να είναι το πιο χρήσιμο δώρο που μπορεί να προσφέρει μια σειρά : να σε αναγκάσει να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να σκεφτείς.
