Ίσως ο όρος micro drama ή short drama να μην έχει μπει ακόμη στο καθημερινό σας λεξιλόγιο αλλά σίγουρα έχετε έρθει σε επαφή με το φαινόμενο. Ενώ σκρολάρετε αφηρημένα στο Tiktok, το Instagram ή το Facebook, θα έχετε πετύχει εκείνα τα χορηγούμενα βίντεο που μοιάζουν κάτι παραπάνω από ένα απλό διαδικτυακό σκετσάκι. Έχουν κανονική παραγωγή, φωτισμό, κάμερα κι ηθοποιούς.
Κι όμως, κάτι πάνω τους ξενίζει, αφού το σενάριο είναι συχνά αρκετά απλοϊκό, το παίξιμο υπερβολικό κι η ένταση τραβηγμένη σε σημείο παρωδίας. Συνήθως είναι υπερ-σεξουαλικά, θυμίζοντας soft-core σειρές τις δεκαετίας του ’90 αλλά, αλλά ποτέ δε γίνονται πορνογραφικά. Μοιάζουν με ερωτικά δράματα σε κατάσταση μόνιμης υπερδιέγερσης, με τέλεια σώματα στην οθόνη και διαλόγους φορτισμένους με μια σχεδόν αφελή ωμότητα. Αυτό που αρχικά σοκάρει δεν είναι τόσο το περιεχόμενο όσο το πλαίσιο: η αιφνίδια εμφάνιση ενός τέτοιου αφηγήματος στο απολύτως άκυρο σκρόλινγκ σας, χωρίς προειδοποίηση.
Και αυτό ακριβώς είναι το νόημα. Τα micro dramas ξεκινούν σχεδόν πάντα in medias res, ρίχνοντάς σας κατευθείαν στη σύγκρουση. Δεν σας εξηγούν από την αρχή ποιοι είναι οι ήρωες και ποια ακριβώς η πλοκή αλλά, αντ’αυτού, σας υποχρεώνουν να το ανακαλύψετε παρακολουθώντας.
«Αυτά τα μικρής διάρκειας βίντεο μυθοπλασίας γυρίζονται αποκλειστικά για την οθόνη του κινητού».
Η σκηνή ανοίγει με κάτι που τραβά αμέσως την προσοχή του χρήστη, όπως ένα χαστούκι, μια ερωτική σκηνή, μια κραυγή ή μια αποκάλυψη. «Πώς μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό;» «Δεν είναι αυτό που νομίζεις». Το cliffhanger προηγείται της πλοκής. Οι ιστορίες είναι σχεδόν πάντα εξόφθαλμα μη αληθοφανείς, χτισμένες πάνω σε ακραία, μελοδραματικά σενάρια. Οι διάλογοι θυμίζουν, συχνά αφοπλιστικά, τον τρόπο που παίζαμε παιδιά με τις κούκλες μας: απόλυτοι, σχηματικοί, χωρίς αποχρώσεις και λεπτότητα. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη φαινομενική απλότητα, κάτι μας κρατά και μας κάνει — έστω και με μια δόση ντροπής — να μη σκρολάρουμε αμέσως παρακάτω.
Για παράδειγμα, βλέπουμε μια γυναίκα που ο άντρας της την παραμελεί, την απατά και την κακομεταχειρίζεται, αλλά εκείνη παραμένει πιστή και συγκαταβατική, μέχρι που αυτός τη χωρίζει. Και τότε η μοίρα επεμβαίνει με τρόπο καθόλου διακριτικό, όπως συχνά συμβαίνει στις λατινοαμερικάνικες σαπουνόπερες. Εκείνη κερδίζει το λαχείο, εκείνος καταρρέει οικονομικά, χάνει τα πάντα και καταλήγει στον δρόμο.Είναι η κατάλληλη στιγμή η απατημένη σύζυγος να πάρει την εκδίκησή της, αλλά πώς;
«Πίσω από αυτή τη φαινομενική επιπολαιότητα, αναδύεται μια πλήρως λειτουργική βιομηχανία, με επενδύσεις εκατομμυρίων».
Αν πατήσετε στο link της διαφήμισης και κατεβάσετε την εφαρμογή, μπορείτε με μια μικρή συνδρομή να μάθετε τη συνέχεια. Αυτό ακριβώς είναι το micro drama. Δεν πρόκειται απλώς για ένα σύντομο βίντεο, αλλά μια συμπυκνωμένη, επιθετική μορφή αφήγησης, φτιαγμένη για να σας αρπάξει την προσοχή και να σας προκαλέσει να δείτε το επόμενο επεισόδιο. Και ύστερα το επόμενο και το επόμενο.
Τα short dramas, ή αλλιώς vertical dramas και micro dramas προέρχονται από την Ασία και κυρίως την Κίνα, όπου ονομάζονται duanju. Αυτά τα μικρής διάρκειας βιντεο μυθοπλασίας που γυρίζονται αποκλειστικά στην οθόνη του κινητού, μοιάζουν εκ πρώτης όψεως με ένα ακόμη σύμπτωμα της εποχής της διάσπασης: 60 έως 90 δευτερόλεπτα ανά επεισόδιο, γυρισμένα σε κάθετο κάδρο 9:16, σχεδιασμένα για το αδηφάγο binge-watching κοινό, που θα δει τα επεισόδια γρήγορα, μέσα σε στιγμές πλήξης, στα διαλείμματα από τη δουλειά ή στις μετακινήσεις του με τα ΜΜΜ. Κι όμως, πίσω από αυτή τη φαινομενική επιπολαιότητα, αναδύεται μια πλήρως λειτουργική βιομηχανία, με επενδύσεις εκατομμυρίων, νέες θέσεις εργασίας, τεχνογνωσία, συγκεκριμένη αισθητική και ιδεολογία.
Το αποτυχημένο εγχείρημα του Quibi και η νέα εποχή των short dramas στη Δύση
Τα short dramas στις Ηνωμένες Πολιτείες, κερδίζουν έδαφος με ρυθμούς που δύσκολα αγνοούνται. Για χρόνια, το Χόλιγουντ επεδίωκε να προσαρμόσει το short-form storytelling στα δικά του μέτρα, αλλά μέχρι πρότινος προσέκρουε είτε στους οικονομικούς περιορισμούς είτε στην αμφίβολη πραγματική όρεξη του κοινού.
Οι απόπειρες για «premium» σύντομο περιεχόμενο — επεισόδια με υψηλό κόστος παραγωγής, γνωστά ονόματα και διάρκεια άνω των δέκα λεπτών — αποδείχθηκαν δυσανάλογα ακριβές σε σχέση με την κατανάλωση που τελικά εξασφάλιζαν. Η σκιά του Quibi πλανάται ακόμη πάνω από κάθε συζήτηση περί σύντομου περιεχομένου.
Η πλατφόρμα του Quibi (από το “quick bite”), δημιούργημα του Jeffrey Katzenberg και της Meg Whitman, συγκέντρωσε 1,75 δισ. δολάρια, επένδυσε σε ακριβές παραγωγές με διάσημα πρόσωπα αλλά κατέρρευσε θεαματικά μέσα σε μόλις έξι μήνες, για να πουλήσει τελικά το περιεχόμενό της στο Roku έναντι λιγότερων από 100 εκατ. δολάρια. Η αποτυχία της έγινε ανέκδοτο και ταυτόχρονα προειδοποίηση.
Ωστόσο, πάνω από μία πενταετία μετά, τα δεδομένα αφηγούνται πλέον μια διαφορετική ιστορία. Σύμφωνα με στοιχεία της Apptopia που δημοσιεύθηκαν αποκλειστικά στο Axios, το ποσοστό χρηστών των Netflix, TikTok, Instagram και YouTube στις ΗΠΑ που περνούν χρόνο και στις πιο δημοφιλείς εφαρμογές micro-drama — ReelShort και DramaBox — αυξήθηκε μέσα στο 2025. Τον Δεκέμβριο του 2025, περίπου το 11% των χρηστών του Netflix χρησιμοποιούσαν επίσης το DramaBox ή το ReelShort (ή και τα δύο), από 8% τον Ιανουάριο του ίδιου έτους. Δεν πρόκειται για μαζική μετακίνηση, αλλά για κάτι πιο ύπουλο, μια παράλληλη συνήθεια που ριζώνει αθόρυβα.
Η διαφορά, λένε σήμερα οι άνθρωποι της αγοράς, σε σχέση με το Quibi και τα σημερινά αμερικανικά micro dramas, είναι ότι πλέον οι εταιρείες παραγωγής δεν ποντάρουν στο κύρος και τη δημοφιλία του καστ ή στις πανάκριβες παραγωγές αλλά στον όγκο του περιεχομένου. Χαμηλό κόστος, ταχύτητα κι επανάληψη είναι τα σημαντικότερα συστατικά της συνταγής. Το είδος δεν χρειάζεται μεγάλα ονόματα για να τραβήξει την προσοχή των χρηστών των social media αλλά αυτό που απαιτείται είναι λειτουργικότητα μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της σύγχρονης προσοχής. Σύμφωνα με ερευνητές, ο μέσος χρόνος συγκέντρωσης στην οθόνη σήμερα δεν ξεπερνά τα 47 δευτερόλεπτα — από περίπου δυόμισι λεπτά το 2004.
Short dramas με άρωμα Ελλάδας
Μιλήσαμε με τον Αλέξανδρο Χαντζή, τον πρώτο Έλληνα σκηνοθέτη που συνεργάστηκε με την κορεάτικη πλατφόρμα short dramas Vigloo και σκηνοθέτησε τρεις κάθετες σειρές γυρισμένες στην Ελλάδα. Η μία εκ των τριών σειρών, είναι το The Heir of Mykonos που μιλά για τον γιο ενός ισχυρού Έλληνα εφοπλιστή, ο οποίος αποφασίζει να αποκρύψει την ταυτότητά του όταν βάζει στο μάτι μια Αμερικανίδα φωτογράφο που βρίσκεται στο νησί για διακοπές.
Όπως αναφέρει, όλοι οι κομπάρσοι που έπαιξαν και στα τρία short dramas ήταν Έλληνες ενώ οι πρωταγωνιστές ήταν μια μίξη από Αμερικανούς επαγγελματίες ηθοποιούς αλλά και Ευρωπαίους (Έλληνες, Ισπανούς), που ωστόσο μπορούσαν να μιλήσουν καλά αγγλικά με αμερικανική προφορά.
«Πράγματα που στον κινηματογράφο μπορεί να είναι όμορφα ή ατμοσφαιρικά, εδώ είναι απαγορευτικά».
Ο ίδιος παραδέχεται ότι, όταν του προτάθηκε η συνεργασία, δεν γνώριζε ούτε το είδος των short dramas ούτε το μέγεθος της αγοράς τους στην Ασία και πλέον και στη Δύση. «Προερχόμουν κυρίως από τον κινηματογράφο και το φορμάτ των short dramas έχει τελείως άλλη λογική, άλλη ιδεολογία», μας λέει.
Όπως εξηγεί, κάθε σειρά έχει συνολική διάρκεια περίπου 50 έως 60 λεπτών, χωρισμένη σε επεισόδια του ενός λεπτού, σχεδιασμένα αποκλειστικά για κατανάλωση από την οθόνη του κινητού. «Όλα είναι χτισμένα γύρω από την οικονομία της προσοχής, γι’αυτό κι ένα επεισόδιο σπάνια ξεπερνά τα 60 δευτερόλεπτα», σημειώνει. «Πράγματα που στον κινηματογράφο μπορεί να είναι όμορφα ή ατμοσφαιρικά, εδώ είναι απαγορευτικά. Για παράδειγμα, δεν θέλουν καθόλου σκοτεινά πλάνα, ειδικά στα πρώτα δευτερόλεπτα του επεισοδίου. Σύμφωνα με έρευνες, όταν ο χρήστης βλέπει κάτι σκοτεινό, απλώς σκρολάρει».
Κεντρικό ρόλο παίζει και η αφήγηση, η οποία πρέπει επίσης να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο «πρωτόκολλο». «Κάθε επεισόδιο τελειώνει υποχρεωτικά με cliffhanger», λέει. «Αφήνεις τον θεατή με ένα αναπάντητο ερώτημα, κάτι που τον τραβά στο επόμενο επεισόδιο. Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό, άλλωστε το βλέπαμε και στις καθημερινές σειρές στα τέλη του 20ού και στις αρχές του 21ου αιώνα, αλλά στο κινητό γίνεται πιο συμπυκνωμένο, πιο επιθετικό. Ο χρήστης μπορεί αμέσως να προχωρήσει στο επόμενο επεισόδιο. Στην πλατφόρμα, τα πρώτα επτά επεισόδια είναι δωρεάν κι αν θέλει να δει τη συνέχεια, τότε μπορεί να πληρώσει μια συνδρομή».
Το κοινό, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι κατά κύριο λόγο γυναικείο, γεγονός που επηρεάζει άμεσα τόσο τη σκηνοθεσία όσο και την αισθητική. «Η κάμερα λειτουργεί μέσα από το γυναικείο βλέμμα. Δίνεται μεγάλη έμφαση στους άντρες ηθοποιούς, στα σώματά τους, στην ερωτική ένταση. Στις ερωτικές σκηνές, για παράδειγμα, οι άντρες μπορεί να μην φορούν μπλούζα, ενώ οι γυναίκες σχεδόν πάντα παραμένουν ντυμένες. Από αυτό καταλαβαίνεις ξεκάθαρα σε ποιον απευθύνεται το περιεχόμενο».
Ο σκηνοθέτης περιγράφει τα short dramas που του ζητήθηκε να σκηνοθετήσει ως μια υβριδική φόρμα: «Είναι ένα κορεάτικο αφηγηματικό πλαίσιο (k-drama), με αμερικανικούς διαλόγους και συχνά με Αμερικανούς ή αγγλόφωνους ηθοποιούς που μπορούν να μιμηθούν πειστικά την αμερικανική προφορά». Το κάθετο φορμάτ, παραδέχεται, του φάνηκε αρχικά «καθόλου κινηματογραφικό».
«Βλέπεις πολύ ταβάνι, πολύ πάτωμα, πράγματα που δεν σε απασχολούν στο οριζόντιο κάδρο ή που είναι απαγορευτικά στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Αλλά είναι το φορμάτ της εποχής. Αντιστοίχως, ενώ μπορείς να δεις τα short dramas στην τηλεόραση, συνδέοντας το κινητό με την οθόνη, δε θα είναι ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία αφού η οθόνη της τηλεόρασης έχει δημιουργηθεί για οριζόντιο περιεχόμενο».
Όσο για το αν τα short dramas απειλούν την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο, η απάντησή του είναι επιφυλακτική. «Δεν πιστεύω ότι θα αντικαταστήσουν την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο — και ίσως να το λέω με σιγουριά μόνο και μόνο γιατί δε θέλω ούτε να φανταστώ να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κάθε μέσο βρίσκει τον χώρο του. Άλλο περιεχόμενο ταιριάζει στο κινητό, άλλο στην τηλεόραση, άλλο στη σκοτεινή αίθουσα του κινηματογράφου. Όλα επιτελούν έναν διαφορετικό σκοπό κι έχουν μια δική τους γλώσσα. Για να απαντήσει κανείς με βεβαιότητα στο αν τα κινητά και το οριζόντιο περιεχόμενο θα αντικαταστήσει τις παραδοσιακές σειρές, θα έπρεπε να γνωρίζει πώς θα είναι τα κινητά στο μέλλον. Σίγουρα θα παραμείνουν καθημερινά εργαλεία αλλά με ποια μορφή; Θα είναι μεγαλύτερα, μικρότερα ή σε μορφή γυαλιών οράσεως;».
Και συνεχίζει αναφέροντας τη θετικότερη συνέπεια της βιομηχανίας των short dramas:«Θεωρώ ότι μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες, ειδικά σε νέους ηθοποιούς, οι οποίοι μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα γνωστοί ή να μην έχουν πολύ μεγάλη εμπειρία σε δουλειές on-camera. Αυτό μπορεί να τους βοηθήσει να αποκτήσουν εμπειρία και να έχουν και μια δουλειά, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα. Προσωπικά, απόλαυσα την εμπειρία και θα το ξαναέκανα τώρα με ακόμα λιγότερο άγχος, γιατί ξέρω καλύτερα τη γλώσσα των short dramas, τη φιλοσοφία τους, τις αναλογίες και τις προδιαγραφές τους».
Από την Ασία μέχρι την Αμερική, μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων
Το 2025, η σειρά The Summer I Turned Pretty του Amazon Prime εξελίχθηκε σε μία από τις πιο εμπορικές νεανικές επιτυχίες της πλατφόρμας, μετατρέποντας μια κλασική ιστορία εφηβικού έρωτα σε πολιτισμικό σημείο αναφοράς στα social media. Η αφήγησή της —μια ερωτική σύγκρουση ανάμεσα σε τρεις νεαρούς χαρακτήρες, με επίκεντρο τη συναισθηματική ένταση, τη ζήλια και την αίσθηση του απαγορευμένου— αναπαράχθηκε μαζικά σε αποσπάσματα, fan edits και συζητήσεις στο TikTok.
Πάνω σε αυτό ακριβώς το αφηγηματικό αποτύπωμα «πάτησε» και το micro drama Loving My Brother’s Best Friend, μια σύντομη, κάθετη σειρά που παρήγαγε η εταιρεία short-form CandyJar. Οι βασικοί χαρακτήρες, Henley και Luca, αναπαράγουν την ίδια συνταγή έντασης: ένα ερωτικό τρίγωνο, παρατεταμένα βλέμματα, απαγορευμένος πόθος, επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του τύπου «δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό». Η διαφορά δεν βρίσκεται στο περιεχόμενο, αλλά στη συμπύκνωσή του.
«Δεν είναι τυχαίο ότι το είδος γεννήθηκε στην Ασία, όπου η παρακολούθηση σειρών στο κινητό είχε εδραιωθεί πολύ νωρίτερα ως καθημερινή πρακτική».
Εκεί όπου το Amazon ξεδίπλωνε την ιστορία σε επεισόδια διάρκειας περίπου 40 λεπτών, το Loving My Brother’s Best Friend τη διασπά σε επεισόδια δύο λεπτών, σχεδιασμένα αποκλειστικά για κατανάλωση στο κινητό. Έτσι, το αποτέλεσμα είναι μια αφήγηση απογυμνωμένη από κάθε περιττό στοιχείο. Το επεισόδιο ξεκινά με έναν άμεσο γάντζο (hook) σεξουαλικής έντασης, μια ταχεία κλιμάκωση και ένα cliffhanger στο τέλος κάθε επεισοδίου. Χωρίς ιδιαίτερη πρόθεση (και συχνά χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση), ο θεατής μπορεί να έχει παρακολουθήσει τα πρώτα δέκα από τα συνολικά σαράντα τέσσερα επεισόδια μέσα σε δεκαπέντε λεπτά.
Αυτή η σχεδόν ακούσια κατανάλωση είναι το ιερό δισκοπότηρο της νέας βιομηχανίας. Δεν είναι τυχαίο ότι το είδος δεν γεννήθηκε στη Δύση, αλλά στην Ασία, όπου η παρακολούθηση σειρών στο κινητό είχε εδραιωθεί πολύ νωρίτερα ως καθημερινή πρακτική. Σε υπερ-αστικά περιβάλλοντα με πολύωρες μετακινήσεις, πυκνά δίκτυα δημόσιων συγκοινωνιών και σχεδόν καθολική χρήση smartphone, εκατομμύρια άνθρωποι συνήθισαν να καταναλώνουν επεισοδιακό περιεχόμενο σε μικρά, κατακερματισμένα χρονικά παράθυρα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναπτύχθηκαν τα λεγόμενα duanju: σύντομα, κάθετα δράματα με επεισόδια διάρκειας ενός έως δύο λεπτών, τα οποία σε πλήρη ανάπτυξη φτάνουν συνολικά τη διάρκεια ενός ή δύο συμβατικών τηλεοπτικών επεισοδίων. Το μοντέλο αυτό αποδείχθηκε εκρηκτικά επιτυχημένο. Τα έσοδα της αγοράς duanju στην Κίνα αυξήθηκαν από περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια το 2021 σε 7 δισεκατομμύρια το 2024, ενώ οι προβλέψεις τα τοποθετούν στα 16,2 δισεκατομμύρια έως το 2030.
«Εκτός Κίνας, τα micro dramas είχαν συνολικά έσοδα αξίας περίπου 3 δισ. δολάρια το 2025».
Για χρόνια, το Χόλιγουντ παρακολουθούσε το microdrama από ασφαλή απόσταση, σαν ένα φτηνό παρακλάδι της ψηφιακής κουλτούρας. Όταν όμως οι συγχωνεύσεις, η απότομη μείωση των παραγωγών στην Καλιφόρνια και η εκτεταμένη ανεργία άρχισαν να πιέζουν τη βιομηχανία εκ των έσω, το είδος έπαψε να φαίνεται αστείο και άρχισε να μοιάζει αναγκαίο.«Βρισκόμαστε ακόμη στο αρχικό στάδιο», δήλωσε ο Bill Block, πρώην CEO της Miramax και επικεφαλής της GammaTime, η οποία έχει συγκεντρώσει πάνω από 14 εκατομμύρια δολάρια από επενδυτές όπως η Kim Kardashian, η Kris Jenner και ο συνιδρυτής του Reddit, Alexis Ohanian. «Πρόκειται για μια αγορά που μόλις αρχίζει να σταθεροποιείται, με πολλά ακόμη πράγματα να πρέπει να αποσαφηνιστούν ως προς το γούστο του κοινού».
View this post on Instagram
Αν το ReelShort και το DramaBox «όρισαν και κέρδισαν τον πρώτο γύρο», όπως λέει ο Block, το Χόλιγουντ ετοιμάζεται για τον δεύτερο. Σειρά συμφωνιών έφερε βαριά ονόματα στον χώρο: η MicroCo, με ιδρυτές τη Jana Winograde, τη Susan Rovner και τον Lloyd Braun· η Fox Entertainment, που επένδυσε στην ουκρανική Holywater, ιδιοκτήτρια του My Drama, με δέσμευση για πάνω από 200 νέες σειρές· η Disney, που στήριξε το DramaBox μέσω ειδικού αναπτυξιακού προγράμματος· η μεξικανική TelevisaUnivision, που ετοιμάζει 100 micro telenovelas για το ViX το 2026. Ακόμη και το TikTok λάνσαρε ενότητα “Minis”, φιλοξενώντας δείγματα από SnackShort, Stardust TV και HoneyReels.
Εκτός Κίνας, τα micro dramas είχαν συνολικά έσοδα αξίας περίπου 3 δισ. δολάρια το 2025, σχεδόν τριπλάσια από την προηγούμενη χρονιά, με τις ΗΠΑ να είναι η πιο δυνατή αγορά με 1,3 δισ. «Είναι μικρό το ποσό σε σύγκριση με το Netflix ή το YouTube, αλλά σηματοδοτεί κάτι που δεν είχαμε ποτέ πριν: μια λειτουργική αγορά για scripted short form αφήγηση», σημείωσε ο Hernan Lopez της Owl & Co.
Νέες θέσεις εργασίας αλλά και επέλεση της AI
Παράλληλα, ο συγκεκριμένος κλάδος λειτουργεί προσφέρει μια διέξοδο σε εργαζόμενους του Χόλιγουντ που έχουν μείνει εκτός παραγωγής. Οι σειρές αυτές, που δεν υπόκειται στις συλλογικές συμβάσεις, γυρίζονται με ταχύτατους ρυθμούς και χαμηλό κόστος, που συνήθως κυμαίνεται μεταξύ 75.000 και 100.000 δολαρίων.
Όπως σημείωσε η δημοσιογράφος Natalie Jarvey, «υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν παραγκωνιστεί από τη δουλειά. Όλοι αναζητούν τη λύση που θα σώσει το Χόλιγουντ». Ένα microdrama, γυρισμένο μέσα σε λίγες ημέρες, ίσως να μη συνιστά σωτηρία — αποτελεί όμως μια αναγκαία ανάσα.
«Μπορείς να γράψεις μια 60λεπτη ταινία σε δύο μέρες, να τη γυρίσεις σε πέντε και να τη δεις σε πλατφόρμα σε δέκα».
Ο Anthony Zuiker, δημιουργός του CSI, γράφει πλέον microdramas για την πλατφόρμα GammaTime. «Έχω πολλούς ανθρώπους που αγαπώ και δεν βρίσκουν δουλειά», είχε δηλώσει σε σχετική συνέντευξη. «Αυτό είναι δουλειά». Και ίσως κάτι παραπάνω: «Μπορείς να γράψεις μια 60λεπτη ταινία σε δύο μέρες, να τη γυρίσεις σε πέντε και να τη δεις σε πλατφόρμα σε δέκα».
Κάποιοι ποντάρουν και στην τεχνητή νοημοσύνη. Η GammaTime τη χρησιμοποιεί για ανάλυση συνηθειών κι όχι για συγγραφή σεναρίων. «Το hook και του cliffhanger γράφεται πάντα από ανθρώπους» , λέει ο Block. Ο Zuiker είναι πιο επιφυλακτικός: «Όταν τα δεδομένα οδηγούν τη δημιουργία, το φαινόμενο γίνεται προβληματικό».
Στην Νότιο Κορέα, ο Neil Hyuk-jae Choi της SpoonLabs βλέπει το είδος ως παγκόσμια ευκαιρία. Η πλατφόρμα Vigloo, με σύντομα δράματα από Κορέα, Ιαπωνία και ΗΠΑ, αντλεί ήδη το 50% των εσόδων της από διεθνείς αγορές. «Σε ένα λεπτό μπορείς να γνωρίσεις κάποιον, να ερωτευτείς και να κάνεις παιδί», λέει χαρακτηριστικά.
Τα λόγια αυτά συνοψίζουν την πρόκληση και την αποτελεσματικότητα του είδους. Η αφήγηση συρρικνώνεται στο απολύτως αναγκαίο, παραμένει όμως ικανή να αιχμαλωτίσει τον θεατή, να τον δεσμεύσει και να τον οδηγήσει στο επόμενο επεισόδιο, μια καθημερινή, μικρή αλλά απόλυτα λειτουργική εμμονή.
