Η Μαρία Καρυστιανού κατάφερε να προκαλέσει τον μεγαλύτερο κυματισμό στα εδώ και καιρό λιμνάζοντα ύδατα του πολιτικού συστήματος. Η ταραχή προκλήθηκε ήδη με την προαναγγελία του κόμματος. Ορισμένες δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν μάλιστα το κόμμα της ακόμη και στη δεύτερη θέση.
Πώς μπορεί όμως να καταγράψει κανείς με ασφάλεια τους δείκτες της πρόθεσης και της εκτίμησης ψήφου για ένα κόμμα που δεν έχει ακόμα δομή, όνομα, αρχηγό, θέσεις και πρόγραμμα; Όταν ο καθένας μπορεί να το φανταστεί όπως θέλει, να το εξιδανικεύσει και να ακουμπήσει πάνω του ελπίδες και προοπτική;
Αυτή είναι άλλη μια δημοσκοπική ιστορία που χωρά πολλές ερμηνείες, αλλά δε θα την αναλύσουμε τώρα.
Πάμε όμως στα πιο πρόσφατα ευρήματα, αυτά που παρουσίασε η Metron Analysis το βράδυ της Πέμπτης στο MEGA. Όπως προκύπτει, μεγαλύτερη πιθανότητα υποστήριξης ενός κόμματος υπό την κ. Καρυστιανού, στις επόμενες εκλογές, φαίνεται να εκδηλώνεται σε κοινά από τον χώρο του Κέντρου και της Αριστεράς. Κοινά που ενδεχομένως δε βλέπουν προοπτική σοβαρής εκπροσώπησης στην παρούσα φάση από έναν χώρο κατακερματισμένο. Κοινά που μπορεί να αναζητούν εκείνο το πρόσωπο που θα τους θέσει ακόμη και σε τροχιά ρήξης και σύγκρουσης με την εξουσία.
Χωρίς αμφιβολία, οι παρακάτω αριθμοί δείχνουν ότι ο προνομιακός της χώρος είναι ακριβώς αυτός.
Είναι διατεθειμένη όμως εκείνη, να αγκαλιάσει αυτούς τους ψηφοφόρους και είναι εκείνοι διατεθειμένοι να συνεχίζουν να την στηρίζουν στον δρόμο προς τις κάλπες;
Το ερώτημα προκύπτει από την αμφιλεγόμενη και άκρως προβληματική δήλωση για τις αμβλώσεις, που προκάλεσε τουλάχιστον αμηχανία στο προοδευτικό, κεντρώο και κεντροαριστερό ακροατήριο. Και αυτό διότι τέτοιου είδους ζητήματα, όπως της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος, βρίσκονται στον πυρήνα ενός αδιαπραγμάτευτου αξιακού κώδικα αυτών των ανθρώπων.
Από την άλλη πλευρά, εκείνοι που ασπάζονται μια τέτοια ατζέντα, δε φαίνεται να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα. Μάλλον, έχουν βρει το πολιτικό τους καταφύγιο. Άλλοι στον Βελόπουλο, λιγότεροι στη Λατινοπούλου, ορισμένοι στα φιλοτραμπικά εξαπτέρυγα εντός της ΝΔ.
Θα συνεχίζουν άραγε αυτά τα κοινά να εκδηλώνουν συνεχώς υποστήριξη, κάνοντας τα στραβά μάτια σε τέτοιες θέσεις; Μπορεί ο κοινός σκοπός της πολιτικής αλλαγής και της πτώσης της Δεξιάς να αποτελέσει την απαραίτητη συγκολλητική μαγιά; Ή αντί για τη ρήξη με το κατεστημένο, επέλθει γρηγορότερα η ρήξη της κ. Καρυστιανού με αυτές τις κοινωνικές δεξαμενές;
Απαντήσεις για την ώρα δεν έχω. Οι επόμενες μετρήσεις θα μας δώσουν μια πιο ξεκάθαρη εικόνα.
