Οσο τα χρόνια περνούν, τόσο πιο έντονα νιώθεις ότι ο μόνος ρόλος των βραβείων που λέγονται Χρυσές Σφαίρες και απονέμονται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Λος Αντζελες, δεν είναι τίποτα παραπάνω από το να σου δίνει μια εικόνα του τι περίπου θα πρέπει να περιμένεις από ονόματα και τίτλους σε λίγους μήνες με τα σοβαρά βραβεία που θα ακολουθήσουν, δηλαδή τα Οσκαρ.

Οι Χρυσές Σφαίρες φτιάχνουν κλίμα, δημιουργούν το έδαφος, κάνουν καλή διαφήμιση/ Αλλά ως βραβεία δεν μπορείς με τίποτα να τα δεχτείς στα σοβαρά. Γι’ αυτό εξάλλου κανείς δεν θυμάται τους βραβευθέντες με την Χρυσή Σφαίρα το ίδιο έντονα με τους βραβευθέντες με το βραβείο Οσκαρ (αν τους θυμάται και καθόλου).

Γιατί αν το κοιτάξεις τελείως «κλινικά», θα δεις ότι σε ότι αφορά τα ίδια τα βραβεία, οι Χρυσές Σφαίρες είναι στ’ αλήθεια αλλού γι’ αλλού.

Και αυτό οφείλεται κυρίως στο μοίρασμα της πίτας σε δύο μεγάλες κατηγορίες, των δραματικών ταινιών και των κωμωδιών ή μιούζικαλ.

Γιατί γίνεται αυτό; Μα φυσικά για να υπάρχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι τίτλοι στο μενού. Αυτό κάνει καλό στις ταινίες, εντάξει, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το κάνει, είναι εντελώς λάθος.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί να θεωρήσει ότι μια ταινία όπως το «Αν είχα πόδια θα σε κλωτσούσα», μια πολύ δυσάρεστη και ενοχλητική βουτιά στον ψυχισμό μιας ταλαιπωρημένης γυναίκας που απελπισμένη βασανίζεται από τους δαίμονές της, ανήκει στο είδος της κωμωδίας ή του μιούζικαλ. Και όμως, στην κατηγορία καλύτερης γυναικείας ερμηνείας σε κωμωδία ή μιούζικαλ βραβεύτηκε η Αυστραλέζα Ρόουζ Μπάιρν που πρωταγωνιστεί σε αυτή την ταινία και είναι καταπληκτική (στην ίδια κατηγορία για καλύτερη ερμηνεία σε κωμωδία ή μιούζικαλ, υποψήφια ήταν η Εμα Στόουν για την ταινία «Βουγονία» του Γιώργου Λάνθιμου. Η Στόουν, δείχνει πλέον να πατά στα ίχνη που έχει αφήσει πίσω της η Μέριλ Στριπ. Οτι και αν κάνει θα βρίσκεται κάπου υποψήφια ανεξαρτήτως από το αν θα κερδίζει ή όχι).

Και παρότι έχει χιούμορ, δεν νομίζω ότι η ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη» του Πολ Τόμας Άντερσον που κυριάρχησε σε βραβεύσεις (τέσσερις), είναι επίσης κωμωδία ή μιούζικαλ – θα την χαρακτήριζα περισσότερο μαύρη σάτιρα πάνω στην αμερικανική παράνοια των ημερών μας. Και όμως, αυτή η ταινία, στην οποία υπάρχουν τρομοκρατικές ενέργειες, εν ψυχρώ δολοφονίες και βιασμοί (και αφήνω κατά μέρος το ότι κανένας δεν τραγουδά ή χορεύει), απέσπασε την Χρυσή Σφαίρα καλύτερης κωμωδίας ή μιούζικαλ κερδίζοντας τρία ακόμα βραβεία: της καλύτερης σκηνοθεσίας και του καλύτερου σεναρίου βασισμένου σε ξένο υλικό – και τα δύο για τον Πολ Τόμας Άντερσον – και της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας σε Β ρόλο (Τειάνα Τέιλορ).

Στην αντίστοιχη κατηγορία της γυναικείας ερμηνείας Α ρόλου σε δραματική ταινία βραβεύτηκε μια Ιρλανδή ηθοποιός, η Τζέσι Μπάκλεϊ για την ταινία «Άμνετ», μια ελεύθερη διασκευή του θεατρικού έργου «Αμλετ» του Ουίλιαμ Σέξπιρ. Η ίδια ταινία, που σήμανε μια επιστροφή στην κινηματογραφική σκηνοθεσία της Κλόε Ζάο τέσσερα χρόνια μετά το ανεκδιήγητο «Eternals» και πέντε χρόνια μετά την οσκαρική «Χώρα των νομάδων», κέρδισε το βραβείο καλύτερης δραματικής ταινίας.

Στους ηθοποιούς βλέπουμε το εξής ενδιαφέρον: από τις έξι κατηγορίες ρόλων, μόνον δύο ηθοποιοί που βραβεύτηκαν φέτος στις Χρυσές Σφαίρες, είναι Αμερικανοί. Η Τειάνα Τέιλορ και ο Τιμοτέ Σαλαμέ – Α ρόλος σε κωμωδία ή μιούζικαλ για τον «Marty Supreme» που θα αρχίσει να προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από την προσεχή Πέμπτη 15 Ιανουαρίου (και που επίσης …δεν είναι κωμωδία ή μιούζικαλ!)

Αυτό που και φέτος δηλώνουν οι Χρυσές Σφαίρες λοιπόν, είναι ότι τα βραβεία μεγάλων αμερικανικών ενώσεων έχουν πάψει για τα καλά να είναι, κατά κύριο λόγο, αμερικανική υπόθεση. Ενας Βραζιλιάνος ηθοποιός, ο Βάγκνερ Μούρα, κέρδισε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού σε δραματική ταινία, το «Μυστικό πράκτορα» του Κλέμπερ Μεντόζα Φίλο (η οποία βραβεύτηκε και ως καλύτερη διεθνής ταινία) και ένας Σουηδός, ο Στέλαν Σκάρσγκαρντ το βραβείο Β ανδρικού ρόλου για την ταινία «Συναισθηματική αξία» (όπου όμως είναι ο …πρωταγωνιστής).

Και την ίδια ώρα λες μα γιατί εφόσον στα βραβεία αυτά οι ηθοποιοί των Α ρόλων, άνδρες και γυναίκες, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τους καλύτερους στο δράμα και τους καλύτερους σε κωμωδία ή μιούζικαλ, δεν συμβαίνει το ίδιο στους ηθοποιούς των Β’ ρόλων ή στους σκηνοθέτες;

Για ποιο λόγο σε αυτούς υπάρχει μόνο μια κατηγορία καλύτερου σκηνοθέτη, καλύτερου σεναρίου και καλύτερης ερμηνείας ανδρός ή γυναικός σε Β ρόλο;

Ελα ντε.