Τρεις υπουργοί Πολιτισμού μέσα στους λίγους μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Θυμίζω ότι η πολιτική πολιτισμού απαιτεί διάρκεια. Θα αναρωτηθούμε: κάνουν τα πρόσωπα τις πολιτικές; Βεβαίως, και τα πρόσωπα. Και η διεθνής πρακτική έχει δείξει ότι ένας υπουργός μπορεί να είναι παράγοντας πολιτιστικής ανάπτυξης. Μάλιστα αυτή η δράση του αξιολογείται, σύμφωνα με ορισμένα κριτήρια αξιολόγησης. Ο πρώτος υπουργός, Νίκος Ξυδάκης, είχε δημιουργήσει πολλές προσδοκίες, λόγω του «προτέρου εντίμου βίου του». Απογοήτευσε, καθώς ασχολήθηκε μόνο με το κυνήγι ανεμόμυλων, δηλαδή με την ατελέσφορη αντιπαράθεση και καταδίωξη διευθυντών κρατικών οργανισμών (Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Βορείου Ελλάδος, ΕΜΣΤ). Ο δεύτερος υπουργός, Αριστείδης Μπαλτάς, συνδέθηκε –αν δεν προκάλεσε –με την κρίση στο Ελληνικό Φεστιβάλ (μια κρίση σοβούσα). Αυτό που τον χαρακτήρισε όμως ήταν το στυλ του: σκοτεινός και «αλλού». Φυσικά θα μείνει στην ιστορία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τις αξιομνημόνευτες παρεμβάσεις του κατά της αριστείας, στην αρχή της υπουργικής του καριέρας, και τη διαβεβαίωση ότι βρισκόμαστε, αυτές τις ημέρες, σε πορεία προς τον σοσιαλισμό. Η τρίτη υπουργός, η καλή ηθοποιός Λυδία Κονιόρδου, μένει να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει και καλή υπουργός.
Τα αποδεκτά (βιβλιογραφικά, βλέπε Κλόντ Μολάρ, και στην πράξη) κριτήρια αξιολόγησης ενός υπουργού Πολιτισμού συνδέονται με τα εξής: Πόσο εκδημοκρατίστηκε η πολιτιστική πρακτική των πολιτών. Αν απέδωσαν αποτελέσματα τα νέα μέσα που επενδύθηκαν στην πολιτιστική δράση. Αν οι επαγγελματικοί τομείς του πολιτισμού οργανώθηκαν έτσι ώστε να ευνοείται η ανάπτυξη της δραστηριότητάς τους. Αν εμπλουτίστηκε η καλλιτεχνική και λογοτεχνική δημιουργία και με ποιον τρόπο. Αν οι υποδομές πολιτισμού αυξήθηκαν σε αριθμό και κατά πόσο είναι ορθολογικός ο καταμερισμός τους στη χώρα. Και, φυσικά, πόσο ενισχύθηκε ο οικονομικός και κοινωνικός αντίκτυπος της πολιτιστικής δραστηριότητας.
Η αλλεργία της Αριστεράς προς την επιχειρηματικότητα μπορεί να είναι η αιτία που έχουν καθυστερήσει μέτρα για την αύξηση των πόρων του πολιτισμού (ηλεκτρονικό εισιτήριο, πωλητήρια, αναδιοργάνωση Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων, πολιτιστικός τουρισμός, χορηγίες κ.λπ.). Πιστεύουν οι υπουργοί Πολιτισμού της Αριστεράς ότι πολιτισμός και οικονομία πάνε μαζί; Οτι ο πολιτισμός είναι πολλαπλασιαστικό φαινόμενο; Οτι βάζεις 1 ευρώ και παίρνεις 3, όπως για παράδειγμα μπορεί να συμβεί με το άμεσο παράγωγο του πολιτισμού που είναι ο πολιτιστικός τουρισμός; Οτι ο πολιτισμός διέπεται από τον χαρακτήρα του αναγκαίου; Οτι η πολιτιστική πολιτική ενισχύει την κοινωνική συνοχή και δημιουργεί συναίνεση για ένα πλήθος δημοκρατικών αξιών;
Η πολιτική πολιτισμού στην Ελλάδα είναι από τις πιο δύσκολες. Από τη μια είναι η τεράστια πολιτιστική κληρονομιά και από την άλλη η σύγχρονη δημιουργία. Πρέπει να συνδυαστούν μέσα σε μια στρατηγική πολιτιστικής ανάπτυξης. Καλή επιτυχία λοιπόν στην υπουργό Λυδία Κονιόρδου.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
