Το ακαδημαϊκό προλεταριάτο

Η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες της υδρογείου…

Το ακαδημαϊκό προλεταριάτο | tovima.gr

Η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες της υδρογείου, όπου οι τίτλοι σπουδών, κυρίως των ΑΕΙ και δευτερευόντως των ΤΕΙ, έχουν το μικρότερο αντίκρισμα στην αγορά εργασίας. Με άλλα λόγια, οι δεκάδες χιλιάδες των αποφοίτων των λυκείων, που διαγωνίζονται στις πανελλήνιες εξετάσεις και εισάγονται κάποιοι από αυτούς, με επιτυχία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οδεύουν, εν γνώσει τους, ως αυριανοί πτυχιούχοι των ΤΕΙ και ΑΕΙ, σε μια κοινωνία με αμέτρητες κλειστές πόρτες. Ή αλλιώς, στη χώρα του ακαδημαϊκού προλεταριάτου…

Από την άποψη αυτή, όλος αυτός ο θόρυβος, με τις πρώτες ειδήσεις, στη ραδιοτηλεόραση και τα πρωτοσέλιδα πολλών εφημερίδων, για τα θέματα των πανελληνίων εξετάσεων, συνήθως ισοδυναμούν με «πολύ θόρυβο για το τίποτα». Βεβαίως, με την περιγραφή μου αυτή, δεν αποκλείω και ένα ποσοστό αποφοίτων των ΑΕΙ και ΤΕΙ, που απορροφάται στην εγχώρια αγορά εργασίας. Όμως, η αναλογία αυτή δεν εκφράζει το σωστό σύνδεσμο των σπουδών, με τις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας, που σε σύγκριση με τα μέσα ευρωπαϊκά στάνταρ υστερεί σημαντικά.

Όλη αυτή η ανισορροπία, μεταξύ ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης και πραγματικών αναγκών της κοινωνίας μας, θα μπορούσε να αποφευχθεί, ήδη από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Πώς; Με μια οργάνωση των

σπουδών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που θα είχε, ως στόχο, έναν ανταποδοτικό, για τους αποφοίτους επαγγελματικό προσανατολισμό.

Όμως, σχεδόν στο σύνολό της, η πολιτική ηγεσία της μεταπολίτευσης ακολούθησε ένα διαμετρικά αντίθετο δρομολόγιο: Παγιδεύτηκε στο κυρίαρχο σύνθημα «όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών». Και αυτό βεβαίως σημαίνει επιστροφή στο ολέθριο δόγμα της παλαιάς σχολής του οικονομικού φιλελευθερισμού της «ήσσονος προσπάθειας». Δηλαδή, ν’ απολαμβάνει κάποιος τα αγαθά που παράγουν με μόχθο οι άλλοι, με την ελάχιστη προσωπική του προσπάθεια, ή τη μηδενική συμβολή του στην κοινωνική αλληλεγγύη…

Δυστυχώς, το σύνθημα αυτό, που κυριάρχησε, με ντουντούκες, πανό και πλακάτ, σε όλα τα καθοδηγούμενα από πολιτικές δυνάμεις συλλαλητήρια, στις περισσότερες περιπτώσεις εκπορεύτηκε, από τα κέντρα καθοδήγησης και του προοδευτικού πολιτικού χώρου. Δηλαδή, φαινόμενο πρωτόγνωρο, στα παγκόσμια εκπαιδευτικά χρονικά.

Έτσι, όμως ευτελίστηκε και το επίπεδο σπουδών, γιατί η επιστημονική γνώση και έρευνα αυτοπαγιδεύτηκε σε μια στείρα ρητορική ενός κλειστού κλαμπ διδασκόντων και διδασκομένων. Και αυτό, όταν, σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, οι σπουδές και οι τίτλοι σπουδών έχουν έναν αιτιώδη σύνδεσμο γνώσεων και κοινωνικών αναγκών.

Και αν ανατρέξουμε στην περίοδο των δεκαετιών ’50, ’60 και ’70, θα διαπιστώσουμε, ότι το φοιτητικό δυναμικό, που προσέκειτο στην αριστερή ιδεολογία, ακολουθούσε το διαμετρικά αντίθετο προς τον έπαινο της ραθυμίας δόγμα, που εκφραζόταν με το έστω και μερικώς, λαοπλάνο σύνθημα «Πρώτοι στους κοινωνικούς αγώνες-πρώτοι στις σπουδές!».

Όσο για τα interna corporis, τα εσωτερικά δρώμενα στο χώρο των ΑΕΙ και ΤΕΙ, υπό το καθεστώς του κλειστού, του only for members κλαμπ της εσωτερικής ρητορίας διδασκόντων-διδασκομένων, και αυτό είναι άλλη μία ακόμη αιμορραγούσα πληγή, για την οποία θα μιλήσουμε σε άλλο σημείωμά μας.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk