Ειρηνικά ιδανικά, βίαιη Ιστορία

Το 1945 η Γερμανία είχε χάσει πια τον πόλεμο αλλά μέχρι να παραδοθεί, ο πόλεμος συνεχιζόταν και μάλιστα στη χειρότερη μορφή του.

Το 1945 η Γερμανία είχε χάσει πια τον πόλεμο αλλά μέχρι να παραδοθεί, ο πόλεμος συνεχιζόταν και μάλιστα στη χειρότερη μορφή του. Πλέον οι Σύμμαχοι είχαν να αντιμετωπίσουν παιδιά του δημοτικού ενώ τους Γερμανούς που δεν δέχονταν να αντισταθούν, τα SS τους κρεμούσαν μαζί με μια ταμπέλα στον λαιμό τους η οποία έλεγε «είμαι δειλός γιατί αρνήθηκα να πολεμήσω».
Σε πολλές περιπτώσεις δε οι Αμερικανοί εκτελούσαν εν ψυχρώ τα SS την ώρα που παραδίδονταν. Σκηνές που δείχνουν όλα τα παραπάνω θα βρούμε στο «Fury», την τελευταία, πραγματικά μεγάλη πολεμική ταινία του αμερικανικού κινηματογράφου.
Ανάμεσα στους κουρασμένους από τα τόσα χρόνια πολέμου αμερικανούς φαντάρους που βρίσκονται στη Γερμανία ανήκει και ο λοχίας Ντον Κόλιερ (Μπραντ Πιτ), ο κάθε άλλο παρά γοητευτικός διοικητής του τεθωρακισμένου Σέρμαν Μ4 με το όνομα Fury (Οργή).
Ο Κόλιερ έχει τέσσερις άνδρες υπό τις διαταγές του (Σία Λε Μπεφ, Λόγκαν Λέρμαν, Μάικλ Πένα, Τζον Μπέρταλ) αλλά παρότι η συμβουλή του στους νιόφερτους φαντάρους είναι «ποτέ μη συνδεθείς με κανέναν!», αντιμετωπίζει το πλήρωμα σαν οικογένεια και το τανκ σαν σπίτι. H σχέση του Κόλιερ με τον νεοσύλλεκτο Νόρμαν (Λ. Λέρμαν) αποκτά μια διάσταση πατέρα – γιου ακόμη και όταν ο πρώτος δίνει το βάπτισμα του πυρός στον δεύτερο με απερίγραπτα βάρβαρο τρόπο.
Πάνω και μέσα στο όχημα του θανάτου οι πέντε άνδρες που σκιαγραφούνται υπέροχα και απέριττα αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ημιαριστουργηματικής ταινίας του Ντέιβιντ Αγερ η οποία δίχως υπερβολή ενδεχομένως να ανήκει στις σημαντικότερες πολεμικές (ή αντιπολεμικές, όπως το πάρει κανείς) του κινηματογράφου εν γένει. Ο δραματουργικός χρόνος της είναι μόλις μια ημέρα, αυγή με αυγή αλλά όταν η ταινία τελειώνει νομίζεις ότι έχουν περάσει χρόνια.
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το «Fury» είναι ένα πολεμικό θρίλερ που όσο σου τσακίζει τα νεύρα, τόσο δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου. Εδώ, ακόμη και ο παραμικρός θόρυβος, μια ανάσα, μπορεί να σε κάνει να αναπηδήσεις στο κάθισμά σου. Το «Fury» είναι μια ταινία που εύκολα μπορεί να κερδίσει μια θέση ανάμεσα στις σπουδαίες του είδους, τα «Γράμματα από την Ιβο Ζίμα» του Κλιντ Ιστγουντ, τον «Λίβανο» του Σάμουελ Μάοζ, τη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ακόμα και τους «Σταυρούς στο μέτωπο» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ αλλά κυρίως τους «Τέσσερις της ηρωικής ταξιαρχίας» του Σαμ Φούλερ, μια ταινία στην οποία υποκλίνεται με τη σκηνή της αρχής αλλά όχι μόνον.
Σπανίως η αποκτήνωση στην οποία μπορεί να οδηγήσουν ο πόλεμος και η ανάγκη για επιβίωση έχει αποτυπωθεί με τόσο ζωηρά χρώματα, απεγκλωβισμένη από κάθε είδους περιστροφές. Πόσω μάλλον όταν εκφράζεται μέσω του θετικού (υποτίθεται) ήρωα της ιστορίας, που δεν είναι άλλος από τον λοχία Κόλιερ, τον άνθρωπο που πολύ σωστά λέει ότι «τα ιδανικά είναι ειρηνικά αλλά η Ιστορία είναι βίαιη».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk