Χανς-Ούλριχ Βέλερ: Τα λάθη του Βερολίνου ανέβασαν τον ΣΥΡΙΖΑ

Το σοκ από τη νίκη της Ακροδεξιάς στις ευρωεκλογές σε χώρες-κλειδιά, όπως η Γαλλία και η Βρετανία, δεν έχει ξεθυμάνει ακόμη.

Το σοκ από τη νίκη της Ακροδεξιάς στις ευρωεκλογές σε χώρες-κλειδιά, όπως η Γαλλία και η Βρετανία, δεν έχει ξεθυμάνει ακόμη. Παρ’ όλα αυτά, άρχισε ήδη η συζήτηση για μια βαθύτερη αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος. Στο στόχαστρο είναι, μεταξύ άλλων, και η σύγκριση των νέων πολιτικών γεγονότων με φαινόμενα παρόμοια στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα εκείνα στην ύστερη φάση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. «Το Βήμα» μίλησε για αυτό το θέμα με τον Νέστορα της γερμανικής ιστοριογραφίας, τον 85χρονο Χανς-Ούλριχ Βέλερ, ομότιμο καθηγητή της Κοινωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μπίλεφελντ, ο οποίος θεωρείται από τους κορυφαίους ειδικούς στην ανάλυση εκείνης της εποχής.
Στις ευρωεκλογές οι ακροδεξιές αντιευρωπαϊκές δυνάμεις σημείωσαν επιτυχίες σε πολλές χώρες. Μπαίνει έτσι σε κίνδυνο η ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης;
«Δεν νομίζω. Υπάρχουν εκλογικά αποτελέσματα στη Γαλλία, στη Βρετανία και στην Ουγγαρία που σε αφήνουν άναυδο, συνολικά όμως τα ευρωφοβικά κόμματα απέχουν πολύ από την κατάκτηση της πλειοψηφίας στην Ευρωβουλή».
Βλέπετε ιστορικές παραλλήλους με την Ευρώπη του 1914, την παραμονή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως το κάνει ο Οσκαρ Λαφοντέν;
«Οχι. Η Ευρωπαϊκή Ενωση συνιστά μοναδικότητα, τέτοιο μόρφωμα δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν. Ακόμη και οι νομικοί αδυνατούν να προσδιορίσουν τι είδους κρατικό σύμπλεγμα αποτελεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν συνιστά ομοσπονδία κρατών. Γι’ αυτό και είναι δύσκολη η σύγκρισή του με άλλο κρατικό μόρφωμα».
Σε εθνικό επίπεδο όμως οι ομοιότητες ανάμεσα στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και στη σημερινή Ελλάδα είναι εξόφθαλμες. Από τη μία αναγκαστικά διατάγματα, από την άλλη πράξεις νομοθετικού περιεχομένου…
«Τέτοιες ομοιότητες είναι όντως υπαρκτές. Ο Μπρούνινγκ, πρωθυπουργός τότε, είχε τη δυνατότητα να επιβάλει ένα αντικυκλικό πρόγραμμα ανάπτυξης, όπως τον συμβούλευαν πολλοί ονομαστοί οικονομολόγοι, προτίμησε όμως το πρωσικό μοντέλο λιτότητας, που επέφερε τη ριζική περικοπή μισθών και εισοδημάτων και τελικά παρόξυνε την κρίση. Με την ίδια άκαρπη μέθοδο προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα και η ελληνική κυβέρνηση. Εγώ τη θεωρώ ανίκανη για τέτοια λύση – παρά το γεγονός ότι η ίδια προβάλλει τελευταία τις δήθεν μεγάλες επιτυχίες της».
Εχει δίκιο ο Φρανσουά Ολάντ να ζητεί την επιστροφή στην ανάπτυξη;
«Ασφαλώς. Η ανάπτυξη δεν έρχεται από μόνη της. Χρειάζονται επενδύσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων στη Γαλλία, στην Ιταλία, αλλά και σε ασθενέστερες χώρες, όπως η Ελλάδα. Και γι’ αυτές θα πρέπει να είναι η Γερμανία που θα βάλει πριν από όλους το χέρι στην τσέπη της».
Είναι η επανεθνοποίηση των ευρωπαϊκών χωρών καθ’ οδόν; Υπάρχει υποστήριξη γι’ αυτό από τους οικονομικούς παράγοντες των μεγάλων χωρών, όπως η Γερμανία;
«Το αντίθετο συμβαίνει. Οι γερμανοί επιχειρηματίες έχουν κάθε λόγο να θέλουν τη διατήρηση της ενωμένης Ευρώπης, επειδή το 60% των γερμανικών εξαγωγών πηγαίνει στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η επανεθνοποίηση περιορίζεται στην πολιτική τάξη, σε κόμματα όπως το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, το UKIP στη Βρετανία, το Fidez του πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν στην Ουγγαρία και τα εθνικιστικά κόμματα στη Βουλγαρία. Πολλά θα εξαρτηθούν όμως από τις εξελίξεις τα επόμενα τρία-τέσσερα χρόνια. Εγώ πάντως υπολογίζω ότι ως τότε θα έχει ξεφτίσει η επιρροή τους».
Η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης δεν αφήνει όμως πολλές ελπίδες για αυτό…
«Αυτό είναι αλήθεια. Η μείωση μισθών που επέβαλαν οι κυβερνήσεις Σρέντερ και Μέρκελ έχει κάνει ασύγκριτα πιο ανταγωνιστικές τις γερμανικές επιχειρήσεις στην Ευρώπη τα τελευταία 12 χρόνια. Αυτό οδηγεί σε τεράστια αύξηση των γερμανικών εξαγωγών, που προκαλούν τα επίσης τεράστια ελλείμματα των ευρωπαίων εταίρων. Οσο λοιπόν επιμένει το Βερολίνο στην εγωιστική πολιτική του, θα έχουμε καταστρεπτικές ανισότητες στην Ευρώπη. Το ζητούμενο είναι έτσι η λείανση τέτοιων ανισοτήτων μέσω της αύξησης των μισθών των γερμανών εργαζομένων που θα προκαλέσουν πάλι ενίσχυση της αγοραστικής τους δύναμης και συνακόλουθα αύξηση των εισαγωγών από τους εταίρους. Διαφορετικά, η κρίση θα πλήξει και τη Γερμανία, επειδή θα σταματήσουν οι εξαγωγές της προς τις χειμαζόμενες ευρωπαϊκές χώρες».
Είναι σωστό να εξισώνεται η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα με εκείνη των ακροδεξιών κομμάτων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;
«Οχι. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αντίδραση στη λανθασμένη πολιτική του Βερολίνου έναντι της Ελλάδας. Μια χώρα που έχει εντελώς διαφορετική οικονομική και πολιτική κουλτούρα από τη γερμανική, δεν επιτρέπεται να υποβληθεί μονόπλευρα σε μια πολιτική λιτότητας, η οποία προκύπτει από τη φαντασία μιας συντηρητικής γερμανίδας νοικοκυράς. Η λιτότητα θα έπρεπε να συνοδευτεί από ένα ευρωπαϊκό Σχέδιο Μάρσαλ, σαν αυτό που εφάρμοσαν μεταπολεμικά οι Αμερικανοί στην Ευρώπη. Το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας πήγε μεν τότε στη Γαλλία και στη Βρετανία, αλλά και οι Γερμανοί πήραν αρκετά δολάρια για να μπορέσουν να αναστηλώσουν την οικονομία τους. Τα προγράμματα βοήθειας για την Ελλάδα διατέθηκαν στην εξυγίανση των τραπεζών, όχι στην καταπολέμηση της ανεργίας. Γι’ αυτό και η διαμαρτυρία των Ελλήνων μού είναι απολύτως κατανοητή – πέραν του ότι έχω μια αδελφή στην Αθήνα η οποία υποφέρει επίσης με τα τέσσερα παιδιά της από τις συνέπειες της λιτότητας».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτική
ΒΗΜΑτοδότης
  • Βηματοδότης Η γιορτή της δημοκρατίας και η παραφωνία Βελόπουλου Το κεντρικό σύνθημα στη δεξίωση για την 47η επέτειο από την... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
Helios Kiosk