Ιπτάμενος Ολλανδός

Είναι άραγε ζήτημα «στοιχείων» (πλεόνασμα, δείκτες ανεργίας, απορρόφηση κονδυλίων) για να συμπεράνω ότι η κρίση υποχωρεί;

Ιπτάμενος Ολλανδός | tovima.gr
Είναι άραγε ζήτημα «στοιχείων» (πλεόνασμα, δείκτες ανεργίας, απορρόφηση κονδυλίων) για να συμπεράνω ότι η κρίση υποχωρεί; Και επιπλέον, ότι η Ελλάδα αλλάζει ηγεσία επειδή η επωνυμία «Μητσοτάκης» περιορίζεται σε ένα μόνο υπουργείο και στη Στερεά; Ή, αντίθετα, κάθε εμπεριστατωμένη άποψη για το μισοάδειο όσο και για το μισογεμάτο ποτήρι της κρίσης προϋποθέτει την αυθαιρεσία της «εκτίμησης», ανάλογη προς την αυθαιρεσία των γεγονότων;
Το ερώτημα που αξίζει να τεθεί σε όσους γράφουν (την) Ιστορία και διστάζουν να την αποσπάσουν από την εικόνα της ανθρωπολογικής της δικαίωσης (π.χ., τα ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα πάνελ στην τηλεόραση) είναι με ποιον τρόπο αντιλαμβάνονται την εισβολή του τυχαίου (της Δούρου) στην αντικειμενικότητα του status quo ενός Βενιζέλου ως quid pro quo ενός Σαμαρά; Με λίγα λόγια, πώς αποδίδουν στην πραγματικότητα τη μη έλλογη, ανησυχητική πρωτοτυπία της;
Για όλους αυτούς τους λόγους είμαι της γνώμης πως η Ιστορία μπορεί μεν να φαίνεται ότι προοδεύει με τον «κοινωνικό συμβιβασμό» αλλά μόνον προς όφελος των συμβιβασμένων. Οσοι αντιδρούν – προφυλάσσοντας τον εαυτό τους από τις κοινοτοπίες – έχουν καταλάβει πως το αξιόλογο δεν είναι ό,τι τους δένει με την Ιστορία αλλά ό,τι τους αποσπά από την Ιστορία. Θα προσυπέγραφα μάλιστα εδώ τη μόνη εφικτή Φιλοσοφία της Ιστορίας από τη σκοπιά της καταστροφής. Αλλά εγώ είμαι παράδειγμα προς αποφυγήν, όχι μόνο γιατί με συγκινεί το θέαμα της κατακρήμνισης των πολιτισμών (όπως το εκθέτω στην Αυτοκρατορία μου) αλλά και γιατί εξακολουθώ να πιστεύω πως ο πολιτισμός της Ελλάδας βούλιαξε πολύ πριν από τον Τιτανικό του Παπανδρέου. «Η Ελλάδα δεν ελέγχει πλέον την Ελλάδα». Και δεν περίμενα φυσικά τον Peter Spiegel των «Financial Times» να μου το επιβεβαιώσει. Αν μάλιστα υποτεθεί πως ο πολιτισμός θα επιστρέψει με την Αριστερά, ο Τσίπρας θα παίξει, φοβούμαι, τον ρόλο του Ιπτάμενου Ολλανδού: υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό του, διαβεβαιώνει τους ναύτες του πως θα τα καταφέρει να διαπλεύσει το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, αλλά ναυαγεί και έκτοτε επιστρέφει ως φάντασμα στις θάλασσες της Ευρώπης, αφήνοντας τον Σκουρλέτη να τσαλαβουτά στον βούρκο των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής.
Οι σοβαροί ιστοριογράφοι μας – που δεν αρκούνται ούτε στα οικονομικά δεδομένα αλλά ούτε στα ιδεολογικά στερεότυπα – προκειμένου να απαλλάξουν την Ιστορία από την ψευδο-ουμανιστική προκατάληψή της και τον παρεπόμενο λαϊκισμό δεν έπαψαν να συγκρατούν τον ενθουσιασμό όλων μας για την επιστροφή της Κοκκινοσκουφίτσας (Α. Λιάκος). Κατανόησαν προφανώς τη σχέση αναλογίας μεταξύ ριζοσπαστισμού και συντηρητισμού, όπου συχνά συμβαίνει ο μεν να συμβολίζεται από τον δε. Οταν λοιπόν ο Αλαβάνος αντιληφθεί πως «το πιο ακραίο όριο του σημερινού καπιταλιστικού εκβαρβαρισμού» («Το Βήμα», 18.5.2014) δεν οφείλεται απλώς στον νεοφιλελευθερισμό αλλά και στο ανθρωπιστικό πρόσχημα της Αριστεράς, όταν δηλαδή καταλάβει τον ισομορφισμό φαινομενικά αντίθετων μεταξύ τους εννοιών όπως η καταπίεση και η απελευθέρωση, τότε μέσα στη διακλάδωση του συστήματος της θετικότητας που διαπνέει και τη δική του σκέψη θα διαπιστώσει το αδιανόητο: ότι «ο άνθρωπος θα έσβηνε, όπως στο ακροθαλάσσι, ένα πρόσωπο από άμμο».
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία («χωρίς υποκείμενο») για τους τελευταίους αλτουσεριανούς του ΣΥΡΙΖΑ.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk