Κυνομαχίες

Την είχα προειδοποιήσει: «μην πάρεις σκυλί στο σπίτι, θα το μετανιώσεις!». Με είχε κοιτάξει με το ύφος που παίρνει κάθε φορά όταν γνωρίζει πως έχω δίκιο

Κυνομαχίες | tovima.gr
Την είχα προειδοποιήσει: «μην πάρεις σκυλί στο σπίτι, θα το μετανιώσεις!». Με είχε κοιτάξει με το ύφος που παίρνει κάθε φορά όταν γνωρίζει πως έχω δίκιο, αλλά σκοπεύει να κάνει του κεφαλιού της. Για ξεκάρφωμα, με ρώτησε διάφορα του στυλ «δηλαδή εσύ δεν θα έπαιρνες ξανά σκύλο;» και «μήπως μια γάτα είναι πιο βολική;». «Οχι! Ούτε γάτα, ούτε σκύλο, ούτε κοάλα! Εσύ και ο άντρας σου εργάζεστε 25 ώρες την ημέρα, η κόρη σας έχει τη σχολή της και τη ζωή της, δεν υπάρχει χώρος για ζώο». «Δίκιο έχεις» μου είπε. Δύο ημέρες μετά, μας ανακοίνωσε: «Πήρα σκυλί!».

«Αχ μπράβο!» έσπευσαν να τη συγχαρούν οι άσπονδες φίλες της (που εντελώς συμπτωματικά δεν έχουν κατοικίδια), ενώ εγώ, κοιτώντας την με ύφος Κρουέλου ντε Βιλ, είπα ξερά: «Σε λυπάμαι». Προς στιγμήν ένιωσα ότι ήμουν εξαιρετικά αρνητικός, γνώστης όμως της δυσχερούς καθημερινότητάς της, ήμουν σίγουρος: ήταν μια λάθος κίνηση. Λάθος ξελάθος, «κουμάντο στο σπίτι σου» έλεγε η γιαγιά μου, οπότε αποφάσισα να σταματήσω να παρεμβαίνω και να απολαύσω την κόλαση που θα ζούσαν εκείνη, ο σύζυγος και «το παιδί», το οποίο ήθελε περισσότερο από όλους το ζώο.

Μια κόλαση αποτυπωμένη στο ξενυχτισμένο πρόσωπό της το επόμενο πρωί. «Από την ώρα που μας το έφεραν κλαίει. Η δικιά σου έκλαιγε;». «Ναι». «Και τι έκανες». «Ξενυχτούσα ώσπου σταμάτησε να κλαίει». «Κράτησε πολύ το μαρτύριο;». «Μερικές ημέρες μόνο». Και εκεί που πήγα να κάνω τον καλό, ξαναβγήκε ο υποχθόνιος εαυτός μου: «Εκείνο που κράτησε πολύ ήταν το κατούρημα σε όλους τους χώρους του σπιτιού». «Πόσο πολύ;» ρώτησε με φωνή που έτρεμε. «Εξι, επτά μήνες…». «Μη μου λες τέτοια!». «Δεν έχω να σου πω άλλα». «Και τι έκανες;». «Είχα έναν κουβά γεμάτο χλωρίνη και μια σφουγγαρίστρα πάντα δίπλα μου… Ενα βράδυ μάλιστα, θυμάμαι, σηκώθηκα να πάω τουαλέτα και τα… πάτησα με γυμνό πόδι». «Σταμάτα!». Σταμάτησα, αυτό όμως δεν βελτίωσε την κατάσταση, η οποία τις επόμενες ημέρες επιδεινώθηκε: «Κλαίει συνέχεια, κατουράει παντού, μασάει τα καλώδια, κυλιέται στο χαλί και το γεμίζει τρίχες, πίνει νερό και έπειτα στάζει το πιγούνι της σε όλο το σπίτι! Αφού κατάφερα με πολύ κόπο να απαλλαγώ από το σύνδρομο της μέχρι υστερίας καθαριότητας που τόσο με είχε ταλαιπωρήσει, ξαφνικά τα επανέφερα όλα στη ζωή μου, και τις χλωρίνες, και τα απολυμαντικά μαντιλάκια, και τις βούρτσες, και τα βουρτσάκια, και τα ψεκαστήρια, όλα!».
Ηταν η πλέον ακατάλληλη στιγμή για το «εγώ σου τα ‘λεγα», θεωρώ εξάλλου ότι πρόκειται για την πιο εκνευριστική έκφραση του ελληνικού λεξιλογίου, η οποία θα έπρεπε να απαγορευτεί διά νόμου. Δεν κρατήθηκα όμως: «Εγώ σου τα ‘λεγα» της είπα, για να μετανιώσω αμέσως με τη σκληρότητά μου και να αρχίσω τις προσπάθειες να της χρυσώσω το χάπι, βγάζοντας ένα λογύδριο περί της ανιδιοτελούς αγάπης του σκύλου προς το αφεντικό του, μιας αγάπης ανεκτίμητης και κάτι παραπάνω, την οποία μόνο οι τυχεροί που έζησαν έστω για λίγο με ένα σκυλάκι μπόρεσαν να νιώσουν. «Θέλω να τη νιώσω και εγώ αυτή την αγάπη, αλλά χωρίς σφουγγαρίστρες και Detol!» ψιθύρισε αποκαμωμένη. Η άμοιρη!
«Το σκυλί είναι μωρό που πάντα θα εξαρτάται από εσένα και πάντα θα το φροντίζεις» ξαναθυμήθηκα τα λόγια της γιαγιάς μου, αυτή τη φορά, όμως, τα κράτησα για τον εαυτό μου. Γιατί σκέφτηκα ότι, βαθιά μέσα μου, ένας από τους κύριους λόγους για τον οποίο επέμενα να μην πάρει κατοικίδιο ήταν κάτι σαν ζήλια: Ζηλεύω εκείνους που έχουν σκυλί, που εισπράττουν την ευγνωμοσύνη και την αγάπη του και που του χαρίζουν την τρυφερότητά τους, πόνεσα όμως τόσο πολύ όταν στα 17 της χρόνια έχασα τη δική μου σκυλίτσα, που δεν τολμώ να ξαναμπώ στη διαδικασία.

Εκείνη, παρότι γνώριζε ότι η υιοθεσία ενός τετράποδου έχει αρκετές δυσκολίες (είχε στα νιάτα της σκυλιά), ξανατόλμησε. Εστω «επειδή το ήθελε το παιδί». Βλέποντας τώρα το παιδί να ποζάρει στο Facebook με ένα σκυλάκι που μοιάζει λούτρινο, ακούγοντας τον μπαμπά να λέει ότι θα πηγαίνει τις Κυριακές για ψάρεμα με τη Λίζα (έτσι τη βάφτισαν) και παρατηρώντας ότι με το έξτρα σφουγγάρισμα η μαμά της οικογένειας άρχισε να ξαναβρίσκει τη φόρμα της (αυτό το γράφω για να το διαβάσει και να τσαντιστεί), σκέφτηκα ότι τελικά μια τέτοια σχέση αξίζει λίγο παραπάνω σφουγγάρισμα. Μήπως να το ξανατολμήσω κι εγώ; Καλύτερα όχι…

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino τo Σάββατο 17 Μαΐου 2014

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk