«Η αύξηση των τιμών αγοράς στις κατοικίες και οι πρόσφατες αλλαγές στο καθεστώς απόκτησης της Golden Visa έχουν στρέψει πολλούς αγοραστές -που δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν έτοιμα σπίτια– στην αγορά καταστημάτων, γραφείων και άλλων επαγγελματικών χώρων με σκοπό να τα μετατρέψουν στη συνέχεια σε κατοικίες» διαβάζω σε παλιότερο άρθρο της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» επιβεβαιώνοντας ένα μέρος αυτού που ήδη βλέπω να συμβαίνει κατ’ επανάληψη γύρω μου σαν κινούμενη εικόνα.
Σήμερα, εκεί που κάποτε άκουγες το μεταλλικό ρολό να ανεβαίνει σαν εισαγωγή σε σετ του Oliver Huntemann, τώρα βλέπεις αυτές τις πρόχειρες, νεοσυσταθείσες, χαρακτηριστικές μπλε, ορθογώνιες πλάκες να καλύπτουν τα πάντα. Σαν να προσπαθούν να κρύψουν ένα μυστικό.
Σαν σκηνικό από remake του Matrix, όπου πίσω από την επιφάνεια κάτι αλλάζει. Δεν ξέρεις αν μέσα γίνεται ανακαίνιση ή αν απλώς παγιδεύτηκε ο χρόνος.
Τα μαγαζιά και οι άδειοι χώροι περί της πιλοτών γίνονται κατοικίες με την ίδια ταχύτητα που ένα παιγνίδι με σφηνοτουβλάκια γίνεται πύργος στα χέρια ενός παιδιού.
Ωστόσο, η μεταμόρφωση δεν έχει τίποτα το κινηματογραφικά εντυπωσιακό, δεν είναι ας πούμε σκηνή από το Inception όπου η πόλη διπλώνεται στα δύο. Φέρνει πιο πολύ σε μοντάζ από καθημερινή, βραζιλιάνικη σειρά: απλό, λιτό, σχεδόν αόρατο. Αν το έχανες, δεν θα το πρόσεχες καν. Κι όμως, συμβαίνει παντού.
