Θα μπορούσε να είναι τίτλος δακρύβρεκτου μελό τής αλήστου μνήμης δεκαετίας του 1950. Η, τίτλος νουβέλας δημοσιευμένης σε ένα από τα περιοδικά της εποχής εκείνης («Θησαυρός», «Ρομάντζο», «Μπουκέτο» κλπ.). Δεν είναι.
Πρόκειται για σύνοψη σε ονοματική φράση των όσων εξομολογήθηκε de profundis η Καγκελάριος της Γερμανίας, Α(ν)γκελα Μέρκελ: «Η καρδιά μου ματώνει όταν βλέπω πόσο υποφέρουν οι Έλληνες». Σιγά τα αίματα! Οποία ενσυναίσθηση! Νιώθω πως αν έχω πονοκέφαλο, λόγω οικονομικών προβλημάτων, θα πάρει ασπιρίνη Βayer η Μέρκελ. Να προσέχουν οι θεράποντες ιατροί της μήπως αυτό καταλήξει σε μία μοιραία καρδιακή αιμορραγία. Τόσο μνημειώδης υποκρισία με ισόποσες δόσεις αναλγησίας και απάνθρωπου κυνισμού δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγονται από το στόμα της Γερμανίδας Καγκελαρίου που είχε κάποτε αποφανθεί ωμά και απερίφραστα: «Δεν με ενδιαφέρει η Ελλάδα αλλά τι θα γίνει με το ευρώ».
Και ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι (ενώ μας άφηνε με καύσωνες, ώστε να μας μείνει αξέχαστο ιδίως τώρα που οι διακοπές περιορίζονται από τριήμερο μέχρι μίας εβδομάδος για τους οικονομικά ευρωστότερους) φάνηκε να αλλάζουν όλα! Το παλαιό, άτακτο «αντιμνημονιακό» παιδί του μεγάλου Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που προκαλούσε τόσο μεγάλη αμηχανία και όλοι το μάλωναν, ο νυν Ελληνας πρωθυπουργός, επεδείξατο μεταμέλεια, επισκέφθηκε τους Μέρκελ και Ολάντ και αυτοπροσδιορίστηκε ως συνεπής τηρητής όλων των υποσχέσεων εκπλήρωσης των «υποχρεώσεων» απέναντι στους καλούς Σαμαρείτες εταίρους μας που μας έφεραν εις τα παρόντα χάλια διά της ασφαλούς μνημονιακής οδού και κάθε παρεξήγηση ήρθη. Ισως κι εμείς οι Ελληνες ξεχάσαμε ότι η ΝΔ, ως κυβερνών κόμμα παρέδωσε χάος, ενώ το ΠαΣοΚ που «κυβέρνησε» από το 2009 και μετά, παρέδωσε άβυσσο με τη βοήθεια της Μέρκελ, της εν πολλαίς αμαρτίαις γηρασάσης ΕΚΤ και του νεκροθάφτη όλων των με προβληματική υγεία οικονομιών ανά τον κόσμο στις οποίες χαρίζει απλόχερα την ευθανασία. Τώρα ας τα ξεχάσουμε όλα. Μια νέα περίοδος Ελληνογερμανικής φιλίας αρχίζει, χάρη στο Σαμαρά.
Προφανώς όμως, όσοι έχουν στοιχειώδη νοημοσύνη γνωρίζουν- και πολύ καλά γνωρίζουν- ότι η επαπειλούμενη «Grexit» θα συνεπιφέρει το χάος και θα ταράξει το ευρωζωνικό οικοδόμημα συθέμελα. Για τούτο άρχισαν τα απαξιωτικά σχόλια για όσους «βρίζουν» ή, «πουλάνε τσαμπουκά» στην Ελλάδα. Τα πράγματα πήραν σοβαρές διαστάσεις όταν προχθές ο Στάινμεϊερ οίκτιρε την ίδια τη Μέρκελ που δεν αξιώθηκε να κάνει ούτε μία επίσκεψη αβρότητος στην Ελλάδα (σαν δεν ντρέπεται!). Αλλά γιατί να ντραπεί αφού δεν είναι η μόνη; Τα τελευταία τρία χρόνια η χώρα θεωρείται από τους υγιείς εταίρους ως η «Σπιναλόγκα» της Ευρώπης όπου ο κάθε αρχηγός προτιμάει να την παρακάμψει και να πάει λ.χ. στην υγιή Τουρκία, που, όπως έγραψε μια καλοπροαίρετη γερμανική εφημερίδα θα ήταν προτιμότερο να μπει αυτή στην ΕΕ και να αποχωρήσει με εύφημο μνεία η Ελλάδα. Αλλά και αυτοί που μας επισκέπτονται επιδεικνύουν στάση αχαρακτήριστη.
Πρόσφατη περίπτωση, ο συμβουλεύσας την Ελλάδα προ τριών ετών να οπλισθεί με «κουράγιο και υπομονή», κ, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Αρνήθηκε άπρεπα και ανόητα να δεχθεί τον ηγέτη της μείζονος αντιπολίτευσης. Όπως υποστηρίζουν πολλοί κάποιος τον «ορμήνεψε» ήτοι, τον συμβούλευσε, όπως αυτός είχε συμβουλεύσει εμάς, να αποφύγει τον Τσίπρα διότι είναι ένας «επικίνδυνος λαϊκιστής». Αν όντως υπήρξε τέτοιος συμβουλάτορας, καλό θα ήταν να πάρει μία φουρκέτα να τρυπήσει το κεφάλι του να δει που είναι η φαιά του ουσία, αν υπάρχει.
Επανερχόμενος στην αλλαγή συμπεριφοράς προς τη χώρα μας θα πω ότι η γλώσσα του σώματος είναι ενδεικτική. Τα αγκαλιάσματα τρυφερής γατούλας Σαρκοζί-Μέρκελ παρήλθαν ανεπιστρεπτί και πήραν τη θέση τους οι χλιαρές χειραψίες Ολάντ – Μέρκελ. Ενδιαμέσως, ωστόσο, βλέπουμε με χαρά και υπερηφάνεια τους ημιασπασμούς Μέρκελ – Σαμαρά: εναγκαλισμός με τα χέρια τού ενός φθάνοντα στους αγκώνες των βραχιόνων του άλλου. Και τι να πούμε για τον στοργικό εναγκαλισμό Γιουνκέρ με τον Σαμαρά, λες και ο δεύτερος ήταν ο ξενιτεμένος γιος που γύριζε στην αγκαλιά του μπαμπά. Να δείτε πως θά ’χουμε εξελίξεις επ’ αυτού, αν η αλλαγή συμπεριφοράς δεν είναι απλώς μια επίθεση ευγένειας προτού ληφθεί απόφαση για οριστική έξοδό μας μέσα από αυτή την «πότε έτσι, πότε γκιουβέτσι» επικρατούσα αλλοπρόσαλλη κατάσταση στην ενωμένη Ευρώπη μας.
