Φαντάσου να βρίσκεσαι σε μια ξένη χώρα στην άλλη άκρη του κόσμου, μακριά από την οικογένεια, τους φίλους σου, το χωριό και την πόλη σου! Για κάποιους ανθρώπους, αυτό που ακούγεται ως φαντασία είναι η πραγματικότητα που ζουν.

Στην άλλη άκρη του κόσμου από την Ελλάδα, στα νοτιοδυτικά της Αυστραλίας, πλάι στον Ινδικό Ωκεανό, βρίσκεται το Περθ, μια πόλη που έχει χαρακτηριστεί ως η πιο απομονωμένη μεγαλούπολη στον κόσμο, λόγω της απόστασής της από άλλες μεγάλες πόλεις. Δεν υπάρχουν πολλοί Ελληνες στο Περθ σε σύγκριση με τη Μελβούρνη ή το Σίδνεϊ, αλλά υπάρχει ένα ελληνικό σχολείο με πολλούς μαθητές που λειτουργεί τα Σάββατα, το Greek Language and Culture Institute of Evangelismos. Μέσα από συνομιλίες με κάποιους συμμαθητές μας προσπαθήσαμε να μάθουμε τις ιστορίες και τα συναισθήματα Ελλήνων εφήβων που ζουν στην Αυστραλία.

Γιάννης Τρουμπετάρης: Το άγχος της μετανάστευσης

Ο Γιάννης πηγαίνει στη Β’ λυκείου, χρονιά 11 (year 11 – όπως λέγεται στην Αυστραλία). Γεννήθηκε στην Αθήνα και οι γονείς του είναι από την Κεφαλονιά και την Κάρπαθο. Του αρέσει πολύ να πηγαίνει στην Ελλάδα γιατί νιώθει πως είναι πολύ φιλόξενη χώρα – ακόμα θυμάται πόση εντύπωση του έκανε όταν πήγε σε ένα εστιατόριο και τον κέρασαν επιδόρπιο, αφού τέτοιες συνήθειες δεν υπάρχουν στην Αυστραλία. Η μητρική του γλώσσα είναι τα ελληνικά αλλά μετά από τόσα χρόνια που ζει στην Αυστραλία προτιμάει να μιλάει αγγλικά. Εφυγε από την Ελλάδα το 2014 γιατί ο πατέρας του βρήκε μια δουλειά που του έδινε μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια. Η μετακόμιση στην Αυστραλία ήταν πολύ δύσκολη για τον Γιάννη, ήταν αγχωμένος γιατί δεν γνώριζε αγγλικά όταν ήρθε στην Αυστραλία. Οταν έφυγε από την Ελλάδα δεν ήξερε πότε θα επιστρέψει ή πότε θα ξαναδεί την οικογένεια και τους φίλους του, κάτι που μεγάλωνε τις δυσκολίες που ένιωθε. Μέσα από κουβέντες με την αδελφή του τη Μαρία γύρω από τις σκέψεις τους για την οικογένεια και τους φίλους πίσω στην πατρίδα, κατάφεραν εν μέρει να ξεπεράσουν αυτά τα συναισθήματα. Η μετανάστευση τον έφερε πιο κοντά με την αδερφή του.

Πελίνα Κουτσουβέλη: Η λαχτάρα για την επίσκεψη στο χωριό

Η Πελίνα είναι δεκατεσσάρων χρονών, πηγαίνει στην Γ’ γυμνασίου. Κατάγεται από το Λιτόχωρο Κατερίνης, γεννήθηκε στην Ελλάδα και μετανάστευσε στην Αυστραλία το 2012 όταν ήταν μωρό. Της έκανε μεγάλη εντύπωση η Ελλάδα από την πρώτη της επίσκεψη εκεί. Αγαπάει πολύ την οικογένειά της στην Ελλάδα και ανυπομονεί να πάει να τους δει κάθε χρόνο – πηγαίνει τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο πίσω στην πατρίδα. Οταν επιστρέφει στην Αυστραλία νιώθει έντονα την απόσταση που τη χωρίζει από τους ανθρώπους που αγαπάει στην Ελλάδα και για να ξεπεράσει τη στενοχώρια της κάνει παρέα με άλλους Ελληνοαυστραλούς. Αυτό τη βοηθάει να νιώθει πιο κοντά στην Ελλάδα μέχρι την επόμενη επίσκεψη.

Γαβριήλ Σταματίου: Ένας μετανάστης 4ης γενιάς

Ο Γαβριήλ είναι δεκατεσσάρων χρονών, πηγαίνει κι αυτός στην Γ’ γυμνασίου και έχει μια πολύ διαφορετική ιστορία από τους περισσότερους συμμαθητές τους, αφού γεννήθηκε στην Αυστραλία και είναι Ελληνας 4ης γενιάς μεταναστών – ο προπάππος του ήρθε στην Αυστραλία κυνηγώντας ένα καλύτερο μέλλον. Οι ρίζες του είναι από το Καστελόριζο, τη Φλώρινα και τη Σύμη. Του αρέσουν ιδιαίτερα τα βουνά, τα δάση, τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της Ελλάδας. Η οικογένεια του Γαβριήλ αγαπάει πολύ την Ελλάδα και κρατάει με προσήλωση τα ελληνικά έθιμα. Η αγάπη του ίδιου του Γαβριήλ για την Ελλάδα είναι μεγάλη, αλλά δεν θα ήθελε να επιστρέψει και να ζήσει μόνιμα εκεί γιατί μετά από τόσα χρόνια και γενιές που έχουν περάσει νιώθει πως η Αυστραλία είναι η δεύτερη πατρίδα του και όλη η πολύ κοντινή οικογένειά του βρίσκεται εδώ.

Λάζαρος Μιχαηλίδης: Οι αναμνήσεις με τον παππού και τη γιαγιά

Ο Λάζαρος γεννήθηκε στην Καστοριά. Είναι δεκατεσσάρων χρονών και έχει μεγάλο πάθος για την Ελλάδα και την Ιστορία της. Παρόλο που μετανάστευσε στην Αυστραλία το 2013, όταν ήταν 2 χρονών, του αρέσει πολύ η ελληνική γλώσσα γιατί νιώθει πως μπορεί να εκφραστεί καλύτερα μιλώντας τα ελληνικά. Η αγαπημένη του ανάμνηση είναι να παίζει νεροπόλεμο με τον παππού και τη γιαγιά του στην Ελλάδα το καλοκαίρι.

Γιώργος Καλαντζής: ΑΕΚ στην Αυστραλία

Ο Γιώργος έχει καταγωγή από την Αθήνα και την Κόρινθο. Εχει μια μικρή αδερφή, την Αγγελική και η αγαπημένη τους ενασχόληση είναι το ποδόσφαιρο. Υποστηρίζουν και οι δύο την ΑΕΚ. Του αρέσει να περνάει τον χρόνο του στην Ελλάδα κάνοντας παρέα με την οικογένειά του, ιδιαίτερα με τα ξαδέλφια του. Μια απίθανη ανάμνηση που έχει από την Ελλάδα είναι ότι σε ένα οικογενειακό τους ταξίδι το 2023, κάποιος σταμάτησε μπροστά τους το αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου για να αγοράσει τον φραπέ του από το απέναντι μαγαζί!

Δάφνη Τσούλη: Γυρίζοντας όλη την υφλήλιο

Η Δάφνη πηγαίνει στη Β’ γυμνασίου. Γεννήθηκε στην Καστοριά και τώρα ταξιδεύει τον κόσμο μαζί με την οικογένειά της, εξαιτίας της δουλειάς της μητέρας της, που είναι η Πρόξενος της Ελλάδας στο Περθ. Η Δάφνη πηγαίνει στην Ελλάδα μια φορά κάθε χρόνο, και περιμένει πώς και πώς να μαζευτεί όλη η οικογένειά της σε ταβέρνες και καφενεία, όπως συνηθίζουν να κάνουν, για να συζητήσουν όλα όσα έχουν συμβεί από την τελευταία τους επίσκεψη. Οταν επιστρέφει από τις διακοπές της στην Ελλάδα νιώθει μια βαριά μελαγχολία.

Λουκάς Κερρ: Αποφασισμένος να επιστρέψει στην Ελλάδα

Ο Λουκάς είναι 14 χρονών. Γεννήθηκε στην Αυστραλία και κατάγεται από το Αργος. Επέστρεψε στην Ελλάδα και μεγάλωσε εκεί για μερικά χρόνια. Ενιωθε πολύ ευτυχισμένος στην Ελλάδα, είχε τους φίλους του, την οικογένειά του και πάνω απ’ όλα την πατρίδα του. Η μετανάστευση πίσω στην Αυστραλία γι’ αυτόν ήταν πολύ δύσκολη. Τα πρώτα χρόνια στο δημοτικό χρησιμοποιούσε και τις δύο γλώσσες, ελληνικά και αγγλικά, στην ίδια πρόταση κι έτσι δεν μπορούσε να τον καταλάβει κανείς.

Τώρα πια γνωρίζει καλά και τις δύο γλώσσες και καταλαβαίνει και τις δύο χώρες, τα ήθη και τα έθιμά τους. Κάθε φορά που επιστρέφει στην Αυστραλία από τις διακοπές του στην Ελλάδα όπου πηγαίνει κάθε δύο χρόνια, νιώθει πως έχει αποκοπεί από τους ανθρώπους που αγαπάει στην Ελλάδα και για να ξεπεράσει τη θλίψη της απομάκρυνσης ακούει ελληνική μουσική και βλέπει ελληνικές σειρές. Νιώθει πως είναι πολύ άσχημο να ζει μακριά από τους συγγενείς του στην Ελλάδα και τους φίλους του εκεί, και πως αυτό είναι ακόμα χειρότερο για τους έφηβους που χρειάζονται τους δικούς τους ανθρώπους κοντά για να τους υποστηρίζουν κάθε μέρα.

Αισθάνεται ότι οι άνθρωποι στην Αυστραλία είναι εντελώς διαφορετικοί, κάπως αφιλόξενοι και ότι έχουν άλλο τρόπο να κάνουν φιλίες. Οι φιλίες στην Αυστραλία είναι πιο χαλαρές, τα παιδιά δείχνουν τη φιλία τους με πράξεις όπως για παράδειγμα την πρόσκληση για να κάνετε δραστηριότητες μαζί και την αποστολή μηνυμάτων στα κινητά αλλά όχι πάντα με έντονη συναισθηματική έκφραση, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Είναι συχνό το φαινόμενο στην Αυστραλία οι φιλίες να μην κρατάνε για καιρό αν δεν βλέπεστε συχνά με τα παιδιά που κάνατε παρέα, ενώ στην Ελλάδα οι φιλίες είναι ισχυρές. Γι’ αυτό το λόγο ο Λουκάς έχει αποφασίσει να μετακομίσει στην Ελλάδα όταν τελειώσει το σχολείο, ακόμα κι αν η ζωή εκεί έχει περισσότερες δυσκολίες από τη ζωή στην Αυστραλία – το σημαντικό, πιστεύει, είναι να νιώθει καθημερινά τη στήριξη των δικών του ανθρώπων.