Ίσως θα έπρεπε να είχαν προβλέψει οι επιτελείς του ΑΝΤ1 πως θα ερχόταν κάποτε η στιγμή που η συνταγή θα κούραζε. Πόσο πια να αντέξεις μία ομάδα η οποία κάθε φορά που εμφανίζεται έχει τους ίδιους ρόλους και απλά αλλάζουν τα κεφάλια; Την πρώτη φορά πετυχαίνει, τη δεύτερη τσουλάει, την τρίτη πλέον καταντά βαρετό. Γι αυτό και το «Dancing on ice» δεν συγκινεί ιδιαιτέρως το κοινό που τα τελευταία χρόνια παρακολουθεί πιστά τις πιρουέτες του εγχώριου lifestyle.
Γκέι σε ρόλο καρικατούρας, σιτεμένες ανθυποστάρ, φερέλπιδες παρουσιάστριες μικρών καναλιών οι οποίες θα διαφημίσουν καταλλήλως το σόου από τις εκπομπές τους, εμφανίσιμοι αθλητές, δυο – τρία μοντέλα, μερικά ψώνια, κάποιοι αποτυχημένοι τραγουδιστές και συμπληρώθηκε η ενδεκάδα.
Με τις μανιέρες όμως δεν στήνεις προγράμματα, απλά αποδεικνύεις πως επαναπαύεσαι στις επιτυχίες του παρελθόντος. Ατυχής επιλογή η σύσταση του «DOI», ειδικά σε μία περίοδο που τα προγράμματα είναι ελάχιστα, ο ανταγωνισμός ανύπαρκτος _ ειδικά την Κυριακή_, και ο κόσμος κλεισμένος σε μεγάλο βαθμό στα σπίτια του έχει διάθεση να παρακολουθήσει κάτι ενδιαφέρον.
Πόσο ενδιαφέρουσα όμως μπορεί να είναι μία συζήτηση για ένα ζευγάρι στήθη στριμωγμένα σε ένα ατυχές φόρεμα, ενδεικτικό της φιλοσοφίας του τηλεοπτικού στυλίστα;
Το «Dancing on ice» είναι ένα πρόγραμμα βαρετό, πληκτικό, με πρωταγωνιστές που φοβούνται τις τούμπες και νομίζουν πως είναι στο κέντρο του κόσμου. Ο κόσμος δεν ενθουσιάστηκε και φάνηκε στις μετρήσεις τηλεθέασης. Και αν το 30% σε τηλεθέαση δεν αφήνει ικανοποιημένο το κανάλι του Αμαρουσίου, τουλάχιστον η Έλενα Παπαρίζου ένιωσε υπέροχα για την δικαίωση της πλαστικής της.
