Κάνει την παρθενική του εμφάνιση στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου υποδυόμενος τον θεό Απόλλωνα στην ευριπίδεια τραγωδία «Ορέστης». Πόσο… κόντρα ρόλος είναι άραγε για έναν κοινό θνητό το να παριστάνει τον αθάνατο; Εν όψει της σημερινής πρεμιέρας του Εθνικού, το φιλοθεάμον κοινό αναζητούσε έναν από μηχανής θεό να γεμίσει το ντεπόζιτό του βενζίνη ώστε να καταφέρει να ταξιδέψει ως την Επίδαυρο. Και ο ταλαντούχος ηθοποιός Γιώργος Γλάστρας μάς μίλησε από εκεί για το πόσα κοινά έχει αυτή η τραγωδία με τη σημερινή δική μας, για το φαινόμενο του γιουχαΐσματος και για τη (μη) σημασία… της χλαμύδας.
«Πάντα περιμένουμε έναν από μηχανής θεό να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Προσπάθησα να αφεθώ στον ρόλο, απολαμβάνοντας τον σαρκασμό του χαρακτήρα και το κλείσιμο του ματιού του συγγραφέα. Ο Ευριπίδης αγαπούσε να τελειώνει τα έργα του με ερωτηματικό και όχι με τελεία, αφήνοντας πράγματα μετέωρα, κάνοντας το κοινό να αναρωτιέται για υπαρξιακά ζητήματα» λέει ο ηθοποιός, ο οποίος θεωρεί τον «Ορέστη» άκρως επίκαιρο: «Ασχολείται με την τρομακτική οργή που έχει συσσωρεύσει η νέα γενιά. Ορέστης και Ηλέκτρα ρίχνουν το βάρος αλλού, θεωρούν ότι κάποιος άλλος φταίει, που βρίσκεται πιο ψηλά από αυτούς. Η βία γεννά βία, ο κύκλος παραμένει φαύλος και όπως λέει ο Απόλλωνας, “από τη φύση τους πάντοτε οι θεοί αργούν”».
Πώς κρίνει τα στοιχεία… εκμοντερνοποίησης του έργου; «Η παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά στην αφήγησή της δείχνει πολύ μεγάλο σεβασμό στο κείμενο. Από αυτή την άποψη, πρόκειται για κλασικό ανέβασμα. Το ότι η ενδυματολογική προσέγγιση είναι πιο κοντά στο σήμερα, δεν αφαιρεί κάτι από την ουσία. Η χλαμύδα δεν κάνει την τραγωδία. Επίσης, φιλοδοξούμε να κεντρίσουμε κάποια ζητήματα του σύγχρονου θεατή».
Εχοντας παρακολουθήσει παραστάσεις της Επιδαύρου, βρίσκει το γιουχάισμα πολύ βάρβαρο: «Πολύ συχνά οι θεατές συμπεριφέρονται λες και πάνε στην Επίδαυρο για δημοψήφισμα. Επενδύουν πολλά σε αυτό το ταξίδι:παίρνουν το αυτοκίνητό τους, πληρώνουν για βενζίνη- αν είναι τυχεροί και βρουν-, είναι σημαντική έξοδος γι΄ αυτούς και μοιραία έχουν μεγάλες προσδοκίες. Νιώθουν ότι η παράσταση γίνεται για εκείνους και τη θέλουν όπως ακριβώς την έχουν φανταστεί. Δεν συμφωνώ όμως με το γιουχάισμα. Υπάρχουν τόσοι άλλοι τρόποι να εκτονώσεις την αντίθεσή σου. Από το να φύγεις ως το να σχολιάσεις σε ένα μπλογκ τα όσα είδες. Η δύναμη της τέχνης είναι μεγάλη, αλλά όχι τόσο ώστε εκείνη τη στιγμή να προκαλέσει τη μανιώδη εξέγερσή σου. Αντιστοίχως, δεν συμφωνώ ούτε με τα έντονα “μπράβο” και “ζήτω”, τα βρίσκω εξίσου ακραία. Κάθε θεατής χρειάζεται χρόνο και σιωπή μετά την παράσταση για να επεξεργαστεί όλα όσα είδε».
Θέατρο που καταπίνει… ή αγκαλιάζει
Είναι διαφορετικό το τρακ της Επιδαύρου; «Πριν από μερικά βράδια βρέθηκα με άλλους πέντε ηθοποιούς του θιάσου αργά το βράδυ στο θέατρο, υπό το φως της πανσελήνου. Το αίσθημα ήταν σχεδόν μεταφυσικό. Οσο πήγαινα ως θεατής, είχα την αίσθηση ότι το συγκεκριμένο θέατρο καταπίνει τους ηθοποιούς. Τώρα που έχω θέα από τη σκηνή προς τις κερκίδες, το βλέπω σαν μια τεράστια αγκαλιά. Τελικά έχει μεγάλη σημασία από ποια πλευρά κοιτάς. Αν οι θεατές κοιτούσαν πότε πότε από την πλευρά των ηθοποιών και το αντίστροφο, θα γινόμασταν όλοι καλύτεροι».
ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
η Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, τηλ. 210 3272.000 η Απόψε και αύριο η Παίζουν: Νίκος Κουρής, Στεφανία Γουλιώτη, Χρήστος Στέργιογλου, Μανώλης Μαυροματάκης, Αννα Καλαϊτζίδου, Τάνια Τρύπη, Ακύλλας Καραζήσης, κ.ά.
