Εκθετη απέναντι στη διεθνή κοινή γνώμη και κυρίως απέναντι στην Ευρώπη θα συνεχίσει να παραμένει η Τουρκία όσο θα αρνείται να αποδεχθεί το κείμενο των 15, με βάση το οποίο η Ελλάδα δέχθηκε να άρει το βέτο της για τη χρηματοδότηση μέσω του προγράμματος MEDA. Αντίθετα η Αθήνα με τη στάση της αυτή εξήντλησε και το τελευταίο όριο καλής θέλησης και κυρίως απηλλάγη από τις αφόρητες πιέσεις των εταίρων της, ο οποίες, πάντως, δεν φαίνεται να στρέφονται με την ίδια ένταση προς την Αγκυρα.
Η γνωστή για τους ελιγμούς και τις υπεκφυγές της κ. Τσιλέρ τόνισε μεν ότι το κείμενο των 15 δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, διευκρίνισε όμως παράλληλα ότι το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών «θα μελετήσει το κείμενο αυτό και θα τοποθετηθεί αργότερα». Αν αρνηθεί να τοποθετηθεί ή, όπως αναμένεται, τοποθετηθεί κατά τρόπο ασαφή και γενικόλογο , τότε θα έχει αποδείξει ότι δεν έχει θέση σε μια κοινότητα δημοκρατικών χωρών. Διότι το κείμενο αυτό περιέχει αρχές αυτονόητες για τις σχέσεις που πρέπει να διέπουν τις χώρες μεταξύ τους.
Ιδιαίτερα θετικό είναι το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση για πρώτη φορά μετά την κρίση της Ιμιας: εκφράζει την αλληλεγγύη της προς την Ελλάδα ζητώντας την παραπομπή της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο της ΧάγηςΩ υπενθυμίζει στην Τουρκία ότι οι σχέσεις της με την Ενωση πρέπει να βασίζονται στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας των χωρών μελώνΩ και καλεί την ιρλανδική προεδρία να προσκαλέσει την Τουρκία να δηλώσει αν δεσμεύεται με τις αρχές αυτές.
Πρόκειται λοιπόν για ένα γενικό κείμενο αρχών και κακώς η ελληνική κυβέρνηση έδωσε την εντύπωση ότι η υιοθέτηση του κειμένου αυτού από την Τουρκία αποτελεί προϋπόθεση για το ξεπάγωμα της χρηματοδότησης του MEDA. Χρειάστηκε τελικά να περάσουν πέντε ημέρες να επισημάνει η Νέα Δημοκρατία με έντονη ανακοίνωσή της την κυβερνητική ανακολουθία, για να παραδεχθεί τελικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ότι το κείμενο των 15 δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα και αποτελεί μόνο ένα πολιτικό κείμενο αρχών.
Υπό την έννοια αυτή είναι ακόμη δυσκολότερο τώρα για την Αγκυρα να απορρίψει ένα κείμενο που αποτελεί επίσημη θέση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και δεν σχετίζεται απλώς με το ξεπάγωμα μιας χρηματοδότησης. Εκτός αν, γνωρίζοντας ότι ούτως ή άλλως διαθέτει την υποστήριξη των δυτικών, γράψει και το κείμενο αυτό στα παλιότερα των υποδημάτων της. Ετσι όμως κανένας δεν θα μπορεί να κατηγορήσει στο μέλλον την Αθήνα για την πολιτική που θα είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει από εκεί και πέρα.
Το πιο θλιβερό όμως είναι ότι με τον τρόπο αυτό θα έχει χαθεί μία ακόμη ευκαιρία για να αποκατασταθεί ένα πραγματικό κλίμα ύφεσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που είναι σήμερα περισσότερο αναγκαίο παρά ποτέ. Διότι η πολιτική της αντιπαράθεσης έχει αποδείξει ότι δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στην αφαίμαξη του κρατικού προϋπολογισμού για την ενίσχυση της άμυνας. Και η ευκαιρία αυτή προσφέρεται σήμερα όχι μόνο με τη χειρονομία καλής θέλησης της Αθήνας για την άρση του βέτο αλλά και με το δίμηνο μορατόριουμ για τις ασκήσεις στο Αιγαίο, καθώς και με την αναμενόμενη συνάντηση του έλληνα και του τούρκου διοικητή στην Κύπρο για τη διευθέτηση των επεισοδίων στην πράσινη γραμμή.
