Η Αρλέτα είναι ειλικρινής όταν δηλώνει πως έχει κάνει όλα τα λάθη και πως δεν τήρησε κανέναν κανόνα τα 30 χρόνια που τραγουδάει. Εχει κινηθεί εντελώς αιρετικά για την ελληνική πραγματικότητα στο τραγούδι. Παρ’ όλα αυτά και κοινό που την αγαπάει σταθερά έχει και σημαντικά πράγματα κάνει, όχι όμως όταν το περιμένει κανείς αλλά ξαφνικά, τη στιγμή που εκείνη το θέλει: «Είμαι καλός ακροβάτης τελικά» λέει και έτσι τα εξηγεί όλα.
Τριάντα χρόνια τραγούδι λοιπόν και πώς να το γιορτάσει καλύτερα παρά με μια συναυλία στον λόφο, στον Λυκαβηττό. Με «έμβλημα» τη χελώνα και σλόγκαν «Τα 30 πρώτα χρόνια είναι δύσκολα» θα αφηγηθεί παραμύθια με μουσική, κάτι που ξέρει να κάνει πολύ καλά. «Θα επιλέξω τραγούδια σύμφωνα με τη διάθεσή μου. Τραγούδια που με έχουν σημαδέψει, που έχουν μιαν ιστορία να διηγηθούν, ένα παραμύθι».
Σήμερα οι συναυλίες, οι περισσότερες, άλλους σκοπούς εξυπηρετούν. Εκτός από τα τραγούδια υπάρχει σαφώς ένα πρόβλημα αισθητικής. «Επικρατεί μια τάση χολιγουντιανή» επισημαίνει. «Ενας φόβος στο να βγει κάποιος απλά και να τραγουδήσει έχοντας όπλο την προσωπική του μαγεία μόνο. Δεν είναι εύκολο να διαθέτεις μαγεία. Με τον καιρό ανακάλυψα ότι μπορώ να πω ένα τραγούδι απλά, μόνο με τους μουσικούς μου. Αλλωστε έχω νοοτροπία γκρουπ και όχι τραγουδιστή». Τι χρειάζεται για να πετύχει μια συναυλία; Τι λέει η πείρα χρόνων; «Παίζει ρόλο ο χώρος, ο ήχος και ο κόσμος. Αυτοί είναι τρεις βασικές παράμετροι. Δεν έχω παρά να προσπαθήσω να γοητεύσω αυτούς που θα έρθουν να με ακούσουν».
Θεωρεί πως ζει ένα θαύμα, ακόμη. Τραγουδάει τόσα χρόνια και έχει πάντα την ίδια, μπορεί και καλύτερη, διάθεση. Και γι’ αυτό υπάρχει εξήγηση. «Εχω κάνει αυτό που μπορώ να κάνω και όχι αυτό που δεν μπορώ. Κάθε φορά που τραγουδάω είναι σαν να πρόκειται για την πρώτη φορά και την τελευταία συγχρόνως. Δεν αισθάνθηκα ποτέ ρουτίνα». Πώς θα μπορούσε, αφού τραγουδάει τόσο σπάνια. «Εμεινα στον χώρο επειδή άρχισα να γράφω τραγούδια. Εμφανίσεις είχα πάντα περιορισμένες, πιστεύω όμως ότι έκανα καλούς δίσκους». Ηθελε πάντα να επιλέγει με προσοχή τους χώρους όπου εμφανίζεται. Τους χώρους και τους μουσικούς. Οταν έβρισκε χώρους δεν έβρισκε μουσικούς και το αντίθετο. Τις φορές που υπήρχε σύμπτωση και των δύο δεν συνέβαινε για πολύ. «Δεν έχω τη σωματική αντοχή για να εμφανίζομαι μεγάλα διαστήματα. Τραγουδάω μόνο όταν έχω διάθεση. Αλλωστε έτσι έχω μάθει να κινούμαι στον χώρο. Αυτό το μπες βγες έχει να κάνει με τη διάθεσή μου και τις συνθήκες βεβαίως».
«Τα 30 πρώτα χρόνια είναι δύσκολα». Εκτός από έξυπνο τίτλο για συναυλία κρύβει και μιαν αλήθεια. Κυριότερη δυσκολία το ότι η Αρλέτα είναι σε πλήρη αντίθεση με θεσμοποιημένες καταστάσεις. «Στην Ελλάδα έχει μπερδευτεί το ποιοτικό με το πληκτικό. Εκ του πονηρού θα έλεγα. Είναι δύο τελείως αντίθετα πράγματα. Αποκλείεται κάτι που είναι ποιοτικό να είναι και πληκτικό». Το θέμα του ανταγωνισμού είναι, επίσης, κάτι που την προβληματίζει και τη βρίσκει εντελώς αντίθετη. «Η τέχνη οφείλει να μην είναι ανταγωνιστική. Ο ανταγωνισμός υφίσταται μόνο για το εμπόριο και την εξουσία. Είμαι άνθρωπος συναγωνιστικός και της άμιλλας. Ποια η διαφορά; Κάνοντας άμιλλα δεν ρίχνεις ποτέ κλωτσιές κάτω από το τραπέζι. Η άμιλλα έχει την έννοια του παιχνιδιού. Ενα παιχνίδι με κανόνες. Ή κάνεις πόλεμο ή παίζεις. Η τέχνη είναι παιχνίδι»…
Αρνείται να ακολουθήσει ό,τι δεν της αρέσει. Την ενδιέφερε πάντα να μπορεί να εκφράζεται και όχι να κάνει καριέρα. Τελικά έκανε και καριέρα. Ηταν θέμα συμπτώσεων. Είχε πολλές ατυχείς αλλά και ευτυχείς συμπτώσεις. Ξεκίνησε να τραγουδάει λίγο πριν από τη χούντα και όπως λέει δεν είναι και πολύ ευτυχής σύμπτωση για έναν άνθρωπο σαν και εκείνη. «Για πολεμοχαρείς ανθρώπους μπορεί να ήταν και καλό». Κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος, πήγε πολύ καλά, άρεσε η φωνή της. Αρχισε πρόβες για δεύτερο δίσκο. Σημαντικό δίσκο. Το «Romancero Gitano» του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Λόρκα και ελεύθερη απόδοση Οδυσσέα Ελύτη. Ηταν ευτυχής. Ο δίσκος δεν κυκλοφόρησε παρά 15 χρόνια αργότερα που τον ηχογράφησε μόνη της. Ηταν η εποχή που καταδίωκαν τον Μίκη. Οι ατυχείς συμπτώσεις συνεχίστηκαν. Ετοίμαζε κάτι εξαιρετικό γι’ αυτήν, ξέσπασαν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, άκυρο και αυτό.
Οι ευτυχείς συγκυρίες; «Οι παράξενες συγκυρίες, θα έλεγα. Το ότι υπάρχουν άνθρωποι που με υποστηρίζουν και βλέπουν την ουσία της δουλειάς μου. Ή το γεγονός ότι την εποχή της χούντας που δεν τραγουδούσα τρία χρόνια και που ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνό μου και ήταν ο Ζορζ Μουστακί και με κάλεσε στο Παρίσι να τραγουδήσουμε μαζί. Ευτυχείς συγκυρίες υπολογίζονται όλα τα καλά που μου συνέβησαν και τα οποία δεν επιδίωξα».
Η συναυλία στο θέατρο του Λυκαβηττού πιθανώς να έχει και φίλους τραγουδιστές, πιθανώς και να μην έχει. Πάντως η Αρλέτα, που δεν ήξερε ακόμη ονόματα να μας πει, τους ευχαριστεί αν πάνε και ευχαριστεί εκ των προτέρων και το κοινό που θα είναι εκεί. «Αυτή η συναυλία είναι μια υπόθεση πολύ προσωπική, αλλά και για όσους εξακολουθούν να με αγαπάνε».
* Θέατρο του Λυκαβηττού, Παρασκευή, 9.30 μ.μ., και Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης, 5/9.
