Παιχνίδια με τα στερεότυπα της οικιακής καθημερινότητάς μας στο Μουσείο Design της Θεσσαλονίκης


Τις καρέκλες του Ντομινίκ Μπλεζ μπορείτε να τις δείτε κρεμασμένες σε τοίχους ή ριγμένες στο πάτωμα, δίπλα σε τραπέζια ή μαζί με σερβίτσια φαγητού. Αποτελούν μέρος εγκαταστάσεων σε κλίμακα ανθρώπινη ή σε μεγαλύτερες διαστάσεις αλλά και κομμάτια φωτογραφικά, όπου η διάταξή τους συνδυάζεται με διάφορα τεχνάσματα οπτικής και εκτύπωσης.


Ο γάλλος δημιουργός εκθέτει από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 τους προβληματισμούς του γύρω από κοινά οικιακά αντικείμενα, στη χώρα του αλλά και στο εξωτερικό, τολμώντας να ανατρέψει με τη συνενοχή του παράδοξου τα δεδομένα του χώρου και του χρόνου.


Από την Τρίτη και ως τις 11 Μαρτίου το Μουσείο Design της Θεσσαλονίκης φιλοξενεί, στο πλαίσιο της 10ης Διεθνούς Συνάντησης της Φωτογραφικής Συγκυρίας, τη φωτογραφική δουλειά του αλλά και μια εγκατάσταση με τις καρέκλες της συλλογής του Στέργιου Δελιαλή.


­ Φαντάζομαι πως οι καρέκλες αποτελούν πια ένα είδος φετίχ για σας.


«Οχι, δεν είμαι δεμένος με τα αντικείμενα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κάποια που αγαπώ ιδιαίτερα, όπως ένα παλιό αμερικάνικο μαχαίρι…».


­ Το πρώτο αντικείμενο με το οποίο ασχοληθήκατε ήταν το βιβλίο. Γιατί το εγκαταλείψατε;


«Το βιβλίο μού επέτρεψε να κατακτήσω τον χώρο. Εκεί, στη συνέχεια, ανακάλυψα και άλλα αντικείμενα. Τα πρώτα που ερέθισαν τη φαντασία μου ήταν οι καρέκλες».


­ Μπορείτε να μας εξηγήσετε το γιατί;


«Τότε δεν το ήξερα. Στην αρχή λειτουργώ πάντα ενστικτωδώς. Οταν προσπάθησα να αιτιολογήσω την επιλογή μου κατέληξα πως οι καρέκλες έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνική μας ζωή. Κανείς δεν μπορεί πια να φανταστεί τη ζωή του χωρίς αυτές».


­ Υπάρχει κάποιο κοινό σημείο ανάμεσα στο βιβλίο και στην… καρέκλα;


«Το βιβλίο είναι η μεταφορά της σκέψης. Η καρέκλα είναι το σώμα, η σάρκα. Σε αυτή μας ανάγει είτε βρίσκεται σε χώρους κλειστούς είτε τη βλέπει κανείς στις αυλές των σπιτιών, στους δρόμους και στις γειτονιές της Μεσογείου».


­ Λειτουργούν δηλαδή ως αντικείμενα αισθητικά;


«Θα έλεγα ως αντικείμενα συμβολικά. Για αυτόν τον λόγο άλλωστε δεν αλλάζω συχνά μοντέλα. Χρησιμοποιώ τις ίδιες καρέκλες ώσπου να διαλυθούν».


­ Πού τις βρίσκετε;


«Σε σπίτια φίλων, σε εκκλησίες… Για την εγκατάσταση που θα κάνω στη Θεσσαλονίκη θα χρησιμοποιήσω για παράδειγμα τις καρέκλες της συλλογής του Στέργιου Δελιαλή, αν και δεν ξέρω αν μπορώ να τις θέσω σε… κίνδυνο!».


­ Υπάρχει κάποιο μήνυμα που προσπαθείτε να περάσετε μέσα από την ανατροπή της συμβατικής διάταξης των αντικειμένων;



«Πρόκειται για ένα παιχνίδι. Ενα δημιουργικό παιχνίδι ανάμεσα στην ισορροπία και στην έλλειψη ισορροπίας. Μέσα από την ανατροπή των δεδομένων του περιβάλλοντος χώρου προσπαθώ να απομακρύνω το αντικείμενο από τις αστικές του αναφορές. Δεν με ενδιαφέρει η συμβατική τους ένταξη στα σαλόνια και στις κουζίνες και γι’ αυτό ακριβώς άλλοτε την αντιμετωπίζω με ειρωνεία και άλλοτε την οδηγώ ακόμη πιο μακριά».


­ Μπορείτε να γίνετε περισσότερο σαφής;


«Θα προσπαθήσω, αν και δεν είμαι καλός στην ανάλυση των έργων μου. Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει μια φιλοσοφική θέση πίσω από την καλλιτεχνική σύλληψη που ίσως τη θεωρήσετε… τρελή, όμως η τρέλα είναι απαραίτητη για όσους ασχολούνται με την τέχνη! Με την υπέρβαση της ευστάθειας λοιπόν προσπαθώ από τη μια να αντισταθώ στους νόμους της βαρύτητας που μου φαίνονται συχνά… ανυπόφοροι και από την άλλη να ξεγελάσω τον χρόνο!».


­ Με ποιον τρόπο;


«Αν κοιτάξετε τις φωτογραφίες μου, θα ανακαλύψετε ότι ακόμη και στα αντεστραμμένα περιβάλλοντα το αντικείμενο μοιάζει ακίνητο… Σαν να υποδηλώνει μέσω του σταθερού του άξονα τη διάρκειά του στον χρόνο».