1951
Πρόεδρος: Ουφ, πάει ο Χουισμάν. Τώρα… Αντρέ Μορουά (ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός)
Μεγάλο βραβείο: «Θαύμα στο Μιλάνο» του Ρομπέρτο Ροσελίνι «Δεσποινίς Τζούλια» του Αλφ Σιόμπεργκ (εξ ημισείας)
Ειδικό βραβείο: «Ολα για την Εύα» του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς
Σκηνοθεσίας: Λουί Μπουνιουέλ («Λος Ολβιντάτος»)
Γυναικείας ερμηνείας: Μπέτι Ντέιβις
Ανδρικής ερμηνείας: Μάικλ Ρέντγκρεϊβ
Από εδώ και μπρος οι Κάννες θα οργανώνονται κάθε χρόνο… απροσκόπτως. Ετσι υπολόγιζαν αλλά λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο. Διότι το 1968, κατά τη διάρκεια της εξεγέρσης του Μάη (με τα θρυλικά αριστερά άτακτα παιδιά που σήμερα στηρίζουν Κλίντον – Ολμπραϊτ – βομβαρδισμούς), το φεστιβάλ διέκοψε τις εργασίες και τα γιοτ αναχώρησαν προς τα διεθνή ύδατα! Το 1951 λοιπόν η αληθινή τέχνη του σινεμά δρασκελίζει το κατώφλι της λουτροπόλεως (αρκεί να δει κανείς τον κατάλογο των βραβείων). Οι Γάλλοι εγκαινιάζουν «βραβείο» mise en scene (σκηνοθεσίας) αλλά όλα κι όλα. Η Μαρτίν Καρόλ (φωτογραφία) πάντα στο πόστο της. Αυτό δα έλειπε να κόψουμε τις κακές μας συνήθειες
1952
Πρόεδρος: Maurice Genevoix (για καλύτερη προφορά)
Μεγάλο βραβείο: «Οθέλλος» του Ορσον Γουέλς και «Deus sous d’ espoir» του Ρενάτο
Καστελάνι (εξ ημισείας)
Σκηνοθεσίας: Κριστιάν Ζακ
Γυναικείας ερμηνείας: Λι Γκραντ («Αστυνομική ιστορία» του Γουίλιαμ Γουάιλερ)
Ανδρικής ερμηνείας: Μάρλον Μπράντο («Βίβα Ζαπάτα»)
Το πλήθος ασχολήθηκε με τις σωματικές διαστάσεις της Τζίνα Λολομπρίτζιντα. Ποιες ήταν; Αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα της εποχής, 91-54-92! Τίποτε άλλο; Α, η Τζίνα περιφερόμενη από πόζα σε πόζα μετά της μικρούλας Μπρίτζιτ Φόσεϊ (φωτογραφία) και ο Τζιν Κέλι να ανταλλάσσει χειραψίες με ναυτάκια του γαλλικού φυσικά ναυτικού. Κατά τα άλλα, αυτό το φεστιβάλ θα μείνει στην ιστορία για τη… διαίρεση του Μεγάλου βραβείου. Μισό στον Ορσον Γουέλς, μισό στην ταινία του Ρενάτο Καστελάνι. Αμφότεροι σκηνοθέτες, επομένως τι Παξινού, τι Ανουσάκη, που έλεγε και η Τζένη Καρέζη (για να μην αυταπατώνται μερικοί μερικοί ότι μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πίπτουν ντομάτες, πατάτες, αγγούρια και άλλα τινά οπωροκηπευτικά)
1953
Πρόεδρος: Ζαν Κοκτό (απίστευτο κι όμως αληθινό)
Μεγάλο βραβείο: «Το μεροκάματο του τρόμου» του Ανρί Ζορζ Κλουζό
Γυναικείας ερμηνείας: Σέρλεϊ Μπουθ
Ανδρικής ερμηνείας: Σαρλ Βανέλ
Σχιζοφρένεια εν όψει. Από τη μία, Κοκτό – σουρεαλισμός – πολιτική και, από την άλλη, Σοφία Λόρεν και πριγκίπισσα Σίσι… με συγχωρείτε, εννοώ Ρόμι Σνάιντερ (φωτογραφία). Ευτυχώς στο ίδιο φεστιβάλ είχε προσέλθει ένα από τα ωραιότερα αρσενικά από συστάσεως Εβδομης Τέχνης, δηλαδή ο Υβ Μοντάν (στη φωτογραφία κάτω, δοκιμάζει παπούτσια, όχι για λογαριασμό των… ποδιών του αλλά για να διαφημίσει κατάστημα υποδημάτων της κοσμικής λουτροπόλεως). Ο Μοντάν όπως ελπίζω να θυμάστε ήταν ένας από τους βασικούς ερμηνευτές του γαλλικού θρίλερ «Το μεροκάματο του τρόμου»
1954
Πρόεδρος: Ζαν Κοκτό (πάλι)
Μεγάλο βραβείο: «Η πύλη της Κόλασης» του Τεϊνοσούκε Κινουγκάσα (Ιαπωνία)
Γυναικείας ερμηνείας: Μαρία Σελ
Ανδρικής ερμηνείας:… Γιοκ!
Αναστάτωση. Ο Κοκτό πάλι πρόεδρος και ως εκ τούτου πάλι στη δημοσιότητα ο «κούκλος» (της εποχής) Ζαν Μαρέ. Η Σοφία Λόρεν κερδίζει την εύνοια των φακών λόγω σωματικών και άλλων προσόντων (φωτογραφία) και η Μαρία Σελ κερδίζει το βραβείο για μια αυστριακή ταινία που δύο χρόνια μετά ουδείς θα θυμάται. Ο Ιάπων Κινουγκάσα που κέρδισε το Μεγάλο βραβείο απασχόλησε μόνο τους κριτικούς (οι χρονικογράφοι της εποχής δεν θυμούνται αν στην Ομόνοια του Τόκιο εμφανίστηκαν πλήθη οπαδών να κολυμπούν ημίγυμνοι λόγω θριάμβου της… ομάδας τους)
1955
Πρόεδρος: Μαρσέλ Πανιόλ (πάλι Γάλλος, διάσημος και αξιοσέβαστος)
Χρυσός Φοίνικας (εγκαινιάζεται): «Μάρτι» του Ντέλμπερ Μαν
Σκηνοθεσία: Σεργκέι Βασίλιεφ
Βραβείο ερμηνείας (γενικώς): Σπένσερ Τρέισι («Ασχημη μέρα στον μαύρο βράχο»)
Και ο Θεός έπλασε την Μπριζίτ Μπαρντό (οι ελληνόπαιδες την φώναζαν «Μπριτζίτ» και ο πληθυσμός της υδρογείου «Μπε-Μπε»). Στην Κρουαζέτ το κορίτσι έκανε μπάνια, ηλιοθεραπεία, μοίρασε αυτόγραφα και κατεδιώχθη από αρσενικά πλήθη ακόμη και μικρών ηλικιών (στη φωτογραφία η απόδειξη). Κατά τα άλλα, το μέτριο, συμπαθές «Μάρτι» κέρδισε το βραβείο και μερικούς μήνες μετά «σάρωσε» στα Οσκαρ. Μη ρωτάτε. Ουδείς θυμάται την υπόθεση
1956
Πρόεδρος: Μορίς Λεμάν
Χρυσός Φοίνικας: «Ο κόσμος της σιωπής» των Ζακ Υβ Κουστό και Λουί Μαλ
Ειδικό βραβείο της επιτροπής: «Το μυστήριο Πικάσο» του Κλουζό
Σκηνοθεσίας: Σεργκέι Γιουτκέβιτς («Οθέλλος»)
Βραβείο ερμηνείας: Σούζαν Χέιγουορθ
Ε, δεν θα το πιστέψετε. Η επιτροπή του μεσιέ Λεμάν απονέμει βραβεία σε… ντοκυμαντέρ (Κουστό και Πικάσο) αλλά την παράσταση κλέβουν η Κιμ Νόβακ, η Νταϊάνα Ντορς με τα ανοιχτά πουκάμισα και ο νεαρός πολιτικός Φρανσουά Μιτεράν, στο πλευρό της Μπε-Μπε (εντελώς αληθινό). Πόσοι έχουν δει τον Πικάσο στην ταινία του Κλουζό; Ελάχιστοι. Η ταινία έκανε τον γύρο του κόσμου χάρη σε αυτή τη φωτογραφία. Ωστόσο το πρόσωπο που έλαμψε ήταν η Λιζ Τέϊλορ (μικρή φωτογραφία) του Μάικ Τοντ (ένας εκ των συζύγων της). «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες»
1957
Πρόεδρος: Αντρέ Μορουά
Χρυσός Φοίνικας: «Friendly persuasion» του Γουίλιαμ Γουάιλερ
Ειδικό βραβείο της επιτροπής: «Η έβδομη σφραγίδα» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν και «Η γενιά μου» του Αντρέι Βάιντα
Σκηνοθεσίας: Ρομπέρ Μπρεσόν («Ενας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε»)
Ανδρικής ερμηνείας: Τζον Κιτζμίλερ (Γιουγκοσλαβία)
Γυναικείας ερμηνείας: Τζουλιέτα Μασίνα («Οι νύχτες της Καμπίρια»)
Η Ελλάδα σε μεγάλες δόξες. Οχι η Ελλάδα ακριβώς αλλά ο Ζυλ Ντασέν με τη Μελινάρα. Πριν από 42 χρόνια, το συλλαμβάνετε; Κατέφθασαν στις Κάννες για την πρεμιέρα της ταινίας «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Βεβαίως και δικαίως το βραβείο κέρδισε η Τζουλιέτα Μασίνα για τις «Νύχτες της Καμπίρια», η φωτογένεια όμως της Μελίνας κατέλαβε όλο το μήκος και το πλάτος των κοσμικών και καλλιτεχνικών σελίδων του γαλλικού Τύπου. Αυτό δα έλειπε!
1958
Πρόεδρος: Marcel Achard
Χρυσός Φοίνικας: «Οταν πετούν οι γερανοί» του Μιχαήλ Καλατόζοφ
Ειδικό βραβείο: «Ο θείος μου» του Ζακ Τατί
Σκηνοθεσίας: Ινγκμαρ Μπέργκμαν («Αγριες φράουλες»)
Γυναικείας ερμηνείας: Μπίμπι Αντερσον Ινγκριντ Τούλιν («Αγριες φράουλες»)
Ανδρικής ερμηνείας: Πολ Νιούμαν («Πόθοι στην κάψα του καλοκαιριού» του Μάρτιν Ριτ)
Το καζάνι με την ονομασία «νέο γαλλικό κύμα» βράζει. Τρυφό, Γκοντάρ, Σαμπρόλ ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Εντός των προσεχών ετών θα αποκαθηλώσουν θεούς και δαίμονες. Ωστόσο οι Κάννες προς το παρόν εξακολουθούν να ζουν στον κόσμο τους. Κερδίζει η λυρική σοβιετική (έτσι την έλεγαν… τότε) ταινία «Οταν πετούν οι γερανοί» και για τον Μπέργκμαν αρκούνται σε βραβείο σκηνοθεσίας. Το φαντάζεστε; Ουδέποτε ο μέγας Σουηδός κέρδισε Χρυσό Φοίνικα πλην αυτού που έλαβε, τιμής ένεκεν, για τα 50 χρόνια των Καννών! Αυτή τη χρονιά οι παπαράτσι ασχολούνται πάλι με τη Λόρεν (φωτογραφία), με την Τζέιν Μάσφιλντ, που την εκλιπαρούν για μια… αποκάλυψη, και με την ξυρισμένη κεφαλή του Γιουλ Μπρίνερ
1959
Πρόεδρος: Ο ίδιος (Marcel Achard)
Χρυσός Φοίνικας: «Ορφέο Νέγκρο» του Μαρσέλ Καμύ
Σκηνοθεσίας: Φρανσουά Τρυφό («Τα 400 χτυπήματα»)
Γυναικείας ερμηνείας: Σιμόν Σινιορέ («Στον ανεμοστρόβιλο των παθών»)
Ανδρικής ερμηνείας: Ντιν Στόκγουελ, Ορσον Γουέλς, Μπράντφορντ Ντίλμαν («Σύντροφοι του κακού» του Ρίτσαρντ Φλάισερ)
Επιτέλους! Οι Γάλλοι αναγνωρίζουν τους… επαναστάτες τους (μεταξύ μας τώρα, δεν επρόκειτο για επαναστάτες επαναστάτες αλλά για «παιδιά» που βαρέθηκαν με τους μεγάλους). Ετσι ο «πιτσιρικάς» Φρανσουά Τρυφό με «Τα 400 χτυπήματα» κερδίζει το βραβείο σκηνοθεσίας. Μόνο; Μόνο! Και πολύ τού ήταν! Να κερδίσεις με την πρώτη ταινία σου βραβείο στις Κάννες δεν είναι και λίγο πράγμα. Ο πιτσιρίκος όμως με το όνομα Ζαν Πιερ Λεό (φωτογραφία), πρωταγωνιστής των «Χτυπημάτων», μένει… εκτός αλλά το επώνυμο πλήθος, υπό την ηγεσία του Ζαν Κοκτό, τον αποθεώνει. Δυστυχώς για τον Λεό, πρόεδρος της επιτροπής δεν ήταν ο Κοκτό αλλά ο Archard! Πάντως Τρυφό και Λεό κυκλοφόρησαν στην παραλιακή με χαμόγελα ευτυχίας
1960
Πρόεδρος: Ζορζ Σιμενόν (ο αρσενικός Γάλλος… Αγκαθα Κρίστι)
Χρυσός Φοίνικας: «Γλυκιά ζωή»
Ειδικό βραβείο: «Η περιπέτεια» του Μικελάντζελο Αντονιόνι και «Μπόντσι» του Κεν Ιτσικάουα
Βραβείο ερμηνείας: Μελίνα Μερκούρη («Ποτέ την Κυριακή») Ζαν Μορό («Μοντεράτο Καντάμπιλε» του Πίτερ Μπρουκ)
Κάννες: Ντασσέν και Μελινάρα χορεύουν συρτάκι (φωτογραφία). Η Μερκούρη λοιπόν επανέρχεται με το «Ποτέ την Κυριακή» και κερδίζει το βραβείο ομού μετά την αντιπάλου της Ζαν Μορό. Εκείνη τη χρονιά η Κρουαζέτ ενηλικιώθηκε. Dolce vita γαρ. Παραπονεμένος της παρέας ο Μικελάντζελο Αντονιόνι. Το τι συνέβη εντός της αιθούσης όπου προβλήθηκε η «Περιπέτεια» δεν περιγράφεται. Τέτοια σφυρίγματα ούτε επί εποχής τρίτου εξώστη Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δεν σημειώθηκαν. Μέχρι πρωίας συζητούσαν «είναι ή δεν είναι πρωτοπορία;». Ο Αντονιόνι ντε!
