Την εβδομάδα που μας πέρασε είδαν το φως της δημοσιότητας τρεις δημοσκοπήσεις. Οι αριθμοί δεν ταυτίστηκαν απόλυτα ως προς τις τιμές και το εύρος τους, ωστόσο η γενική εικόνα που αποτυπώνεται είναι κοινή.

Αυτό που διαφαίνεται πλέον καθαρά είναι ότι η κυρίαρχη τομή που διατρέχει το πολιτικό φάσμα δεν είναι η τομή της Δεξιάς και της Αριστεράς αλλά η τομή του «συστήματος» και του «αντισυστήματος». Ο δείκτης πολιτικής εμπιστοσύνης βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο που έχει ανιχνευτεί από το 2012, όταν η χώρα πέρασε μια από τις σημαντικότερες κρίσεις αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος από την οποία μάλλον δεν επανήλθε και ποτέ.

Σε αδρές γραμμές, οι πολίτες δεν χωρίζονται κυρίαρχα σε δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους κ.λπ. αλλά σε εκείνους που αντιλαμβάνονται ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγές και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι λύσεις πρέπει να προέλθουν μέσα από «συστημικές» επιλογές και σε εκείνους που θεωρούν ότι όλα τα συστημικά εργαλεία αποδείχθηκαν αδύναμα να παράσχουν διέξοδο, άρα η επιλογή πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Στη δεξαμενή της «συστημικής επιλογής» η ΝΔ είναι ο κυρίαρχος εκφραστής, γεγονός που της παρέχει και έναν ισχυρό βατήρα εκκίνησης. Στη δεξαμενή των «αντισυστημικών επιλογών», εκεί που βλέπαμε να κυριαρχούν κόμματα όπως της κυρίας Κωνσταντοπούλου, βλέπουμε να ξεπροβάλλει κυρίαρχα η κυρία Καρυστιανού. Ενδεικτικό είναι άλλωστε το γεγονός ότι η επιλογή «άλλο κόμμα» στις δημοσκοπήσεις διπλασίασε το ποσοστό της.

Τα υπόλοιπα κόμματα αυτή τη στιγμή δείχνουν να πέφτουν στη «σχισμή» ανάμεσα στους δύο χώρους. Το ΠαΣοΚ δεν λογίζεται στη συνείδηση του κόσμου ως ένα αντισυστημικό κόμμα κι από την άλλη δεν πείθει ότι μπορεί να είναι η κυρίαρχη, στέρεη, αξιόπιστη λύση «εντός συστήματος». Με λίγα λόγια, δεν μπορεί να πατήσει καλά ούτε στη μία πλευρά ούτε στην άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνθλίβεται από την προοπτική και μόνο ίδρυσης κόμματος από τον κ. Τσίπρα και σίγουρα έχει χάσει εδώ και χρόνια την αντισυστημική χροιά του, ενώ και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται πλέον αρκετά πιο mainstream, χωρίς ωστόσο να μπορεί να κάνει τα πιο κεντρώα κοινά να τον εμπιστευτούν επαρκώς. Εχει σηκώσει το πόδι από τη μια βάρκα αλλά δεν πατάει καλά και στην άλλη.

Κάπως έτσι μπορούν να απαντηθούν και οι όποιες «παραδοξότητες» εντοπίζονται στο σχεδόν οριζόντιο εύρος επιρροής της κυρίας Καρυστιανού, η οποία φαίνεται να συγκεντρώνει δυνητικές προτιμήσεις από διαφορετικές πολιτικές προελεύσεις. Θα αναρωτηθεί κάποιος, πώς μπορεί ένας κεντροαριστερός, προοδευτικός ψηφοφόρος να στηρίξει μια ατζέντα με χαρακτηριστικά MAGA που θέτει ερωτήματα για τις αμβλώσεις και τα εμβόλια; Ενας σκληρός ιδεολόγος μπορεί να μην το κάνει. Ενας όμως πιο χαλαρά τοποθετημένος ιδεολογικά ψηφοφόρος μπορεί να βάλει άλλες προτεραιότητες και εκεί να έχουμε εκπλήξεις…