Αχ αυτή η πολύπαθη αρχή της ομοφωνίας της ΕΕ στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας. Κάθε τόσο βγαίνει από το σεντούκι της εργαλειοθήκης για να αποδυναμώσει τύπους σαν τον Όρμπαν. Η Ουγγαρία έστειλε βέβαια τον Όρμπαν σπίτι του, αλλά ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών επαναφέρει το θέμα στην ημερήσια διάταξη, φαίνεται μάλιστα να έχει ξεκινήσει εκστρατεία για να πείσει κι άλλους για να καταργηθεί και θεσμικά. Εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κανείς ότι έχει δίκαιο. Με τη λήψη αποφάσεων δια (ενισχυμένης) πλειοψηφίας “εξουδετερώνεται” όποια χώρα με το έτσι θέλω εμποδίζει την ΕΕ να παίρνει ζωτικής σημασίας αποφάσεις.
Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι τα 90 δισ. ευρώ δάνειο για την αγορά όπλων από την Ουκρανία που μπλόκαρε ο Όρμπαν επί μήνες ρίχνοντας τους Ευρωπαίους εταίρους του σε κατάθλιψη. Εδώ δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε ότι δεν ήταν βέβαια η Ουγγαρία του Όρμπαν που εμπόδισε τη Γερμανία του Όλαφ Σολτς να στείλει πυραύλους Taurus στο Κίεβο, όταν τους χρειαζόταν. Τώρα επί Μερτς με την εξελιγμένη τεχνολογία των drones δεν τους χρειάζονται πια οι Ουκρανοί.
Αλλά είναι πράγματι η αρχή της ομοφωνίας αναγκαία, όταν αρχηγοί κυβερνήσεων σαν τον Όρμπαν έρχονται και παρέρχονται στην ΕΕ; Από την άλλη, η διατήρησή της δίνει τη δυνατότητα σε μικρότερες χώρες, όπως η Ελλάδα, η Ολλανδία ή η Εσθονία να γίνουν εισακουστές ή ακόμη και να περάσουν τη γνώμη τους με τη χρήση βέτο και να αντιταχθούν στις λεγόμενες επιταγές των Βρυξελλών. Η Γερμανία του κυρίου Βάντεφουλ δεν θα πρέπει να έχει ξεχάσει τις αντιρρήσεις, πχ των χωρών της Βαλτικής, στο θέμα χάραξης κοινής ενεργειακής πολιτικής, στο παράδειγμα των ρωσικών αγωγών Nord Stream.
Αλλά έτσι είναι. Όταν συμφέρει μια χώρα η αρχή της ομοφωνίας, την επικαλείται, όταν δεν τη συμφέρει, θέλει να την καταργήσει. Θα ήταν αίφνης διατεθειμένη η Γερμανία να δεχθεί την κατάργηση της ομοφωνίας στη δημοσιονομική πολιτική της ΕΕ για να ανοίξει ο δρόμος έκδοσης ευρωπαϊκού ομολόγου και να βοηθήσει με την (ακόμη) καλή πιστοληπτική της ικανότητα τα ασθενέστερα μέλη της ΕΕ; Με άλλα λόγια, μπορεί να γίνει ο Πάπας προτεστάντης;
Την απάντηση θα δώσει η πραγματική ζωή. Το δικαίωμα στη διαφωνία με επιχειρήματα, ακόμη κι όταν οδηγεί στη χρήση βέτο, δεν είναι απαραίτητα κάτι το αρνητικό και ζημιογόνο. Αντίθετα συμβάλλει στην επίτευξη συναινέσεων, ενισχύει την τέχνη του διαλόγου και οδηγεί μέσω ζυμώσεων, εποικοδομητικού και καλόπιστου διαλόγου στην οικοδόμηση αυτού που θέλει να γίνει η Ευρώπη των 27, μια πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση.
