Το φετινό Met Gala ήταν απολύτως, ίσως και ακραία επιτυχημένο. Δεν πάνε να λένε για τα βρόμικα λεφτά του Τζεφ Μπέζος που εξαγόρασαν την κάποτε πιο βαρύτιμη λαοσύναξη της μόδας και της κοσμικότητας;

Το Met Gala που επέστρεψε κι αυτή την πρώτη Δευτέρα του Μαΐου ήταν συνεπές στον άρρητο αλλά πολύ συγκεκριμένο σκοπό που έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια. Να γεννά διαρροϊκά memes για το διαδίκτυο και να εκμαιεύει χολή με το καντάρι από τους τιμητές του. Όχι αδίκως εδώ που τα λέμε.

Εάν δεν ανήκει κανείς στους κλακαδόρους που στήνουν ξόβεργες στα σκαλιά του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης για να επευφημήσουν λόγου χάρη την Madonna, η οποία παρεμπιπτόντως φέτος εμφανίστηκε με μια ψαροπούλα αραγμένη επί της κεφαλής της – δημιουργία του οίκου Saint Laurent –, ή εάν δε συγκαταλέγεται σε εκείνους που αναρριγούν και μόνο στο άκουσμα του sequel του φιλμ «Ο διάβολος φοράει Prada», δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να πάρει στα σοβαρά ένα γεγονός που προσπαθεί να επιβεβαιώσει τη χρησιμότητα της ύπαρξής του μέσω της υπερβολής.

Πραγματικά, κανείς δε θα ήθελε να είναι στη θέση της Χάιντι Κλουμ, να βλέπει τη ναυαρχίδα των πάρτι της Άννα Γουίντουρ να προσπαθεί να κλέψει τη δόξα από το Halloween πάρτι που η βετεράνος των catwalks έχει αναδείξει σε θεσμό. Ψιλά γράμματα.

Φέτος, η λίστα των προσκεκλημένων, αυτό το αλλόκοτο συνονθύλευμα από A-listers, νεόπλουτους χορηγούς της Silicon Valley και αστέρες με διάρκεια ζωής όσο ένα βίντεο του TikTok, προσήλθε στο μουσείο με έναν και μοναδικό στόχο: την πρόκληση για την πρόκληση.

Το ενδυματολογικό θέμα της βραδιάς με τον αφηρημένο και ανοιχτό σε ερμηνείες τίτλο «Costume Art» μεταφράστηκε από τους περισσότερους οίκους ως μια λευκή επιταγή για φιλική στο Instagram οπτική φλυαρία και φανφάρα.

Beyonce: Οικογενειακή επιστροφή στο κόκκινο χαλί

Μια και η Zendaya, η μοναδική ίσως celebrity που θα μπορούσε να ισορροπήσει τον σουρεαλισμό με την αυθεντική, σχεδόν αβίαστη κομψότητα, φέτος έλαμψε δια της απουσίας της – κάποιοι είπαν ως αντίδραση στη χρηματοδότηση του δείπνου από το ζεύγος Μπέζος -, το πεδίο έμεινε επικίνδυνα ελεύθερο για κάθε λογής ενδυματολογική ακρότητα.

Η Beyoncé επέστρεψε φέτος αρματωμένη με μια δημιουργία του Olivier Rousteing για τον οίκο Balmain. Ήταν ένα ογκώδες, σκληρό κατασκεύασμα από ρευστό, σπασμένο γυαλί που την έκανε να μοιάζει λιγότερο με τη βασίλισσα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας και περισσότερο με ένα εύθραυστο έκθεμα που μάλιστα απαιτούσε ειδική ομάδα παρατρεχάμενων για να ανέβει έστω κι ένα σκαλί.

Εν τέλει τα φλας έκλεψε η 14χρονη κόρη της Blue Ivy Carter που περπάτησε με Balenciaga, επιβεβαιώνοντας πως το Met Gala είναι πλέον, πριν και πάνω από όλα τα άλλα, ένας φιλόξενος χώρος τοποθέτησης οικογενειακών προϊόντων.

Η Rihanna παρέμεινε πιστή στην εμμονή της να εμφανίζεται όταν πια οι φωτογράφοι έχουν αποκάμνει. Φόρεσε Maison Margiela, έχοντας ως εκ των ουκ άνευ αξεσουάρ της τον A$AP Rocky ενδεδυμένο με Chanel, σε μια εμφάνιση που προσπάθησε να φέρει λίγη από την camp μαγεία στο προσκήνιο, αλλά τελικά χάθηκε μέσα στη φλυαρία.

Υπήρξαν βέβαια και εκείνοι που προσπάθησαν να σώσουν τα προσχήματα, κάνοντας επιλογές συνεπείς και μάλλον ταιριαστές σε μια γιορτή της μόδας.

Τι γδύθηκες στο φετινό Met Gala;

Η Cardi B και η Rachel Sennott παραδόθηκαν ως μούσες στα χέρια του οίκου Marc Jacobs, η Daisy Edgar-Jones επέλεξε την ασφάλεια του Alexander McQueen, ενώ ο παίκτης του NFL Joe Burrow φόρεσε Bode, αποδεικνύοντας ότι το ανδρικό ένδυμα δεν χρειάζεται να περιορίζεται στο βαρετό μαύρο σμόκιν των προηγούμενων δεκαετιών.

Όμως, ποιος είχε μάτια για τις σωστές ραφές και τα υπέροχα πατρόν αυτών των εμφανίσεων, όταν λίγα μέτρα παραπέρα η Doja Cat προσπαθούσε να πείσει τα φλας πως αποτελεί τη σύγχρονη εκδοχή αρχαιοελληνικού αγάλματος, απλώς και μόνο επειδή ο Antony Vaccarello του οίκου Saint Laurent την τύλιξε ασφυκτικά με ένα ύφασμα από σκέτη, μπεζ σιλικόνη –με ασορτί πλατφόρμες–, ή όταν η Tessa Thompson έμοιαζε να έπεσε σε μια μαρμίτα ξέχειλη από το μπλε του Yves Klein;

Υπήρχε κι ένα ακόμα ερώτημα που χαρακτήρισε και φέτος το Met Gala και συνοψίστηκε σε μια τόση δα φράση: τελικά, τι γδύθηκαν φέτος οι διασημότητες;

Με το φετινό θέμα να περιστρέφεται γύρω από το «Costume Art» και την ίδια την έκθεση να εξερευνά –υποτίθεται– την ποικιλομορφία των διαφορετικών σωματότυπων στην τέχνη και τη μόδα, οι A-listers βρήκαν το τέλειο άλλοθι για να – κατά το κοινώς λεγόμενο – το τερματίσουν.

Το περιβόητο naked dressing, το οποίο στα μακρινά 90s ή τα 00s, αποτελούσε δυνητικά δήλωση γυναικείας χειραφέτησης, για μία ακόμα χρονιά μετατράπηκε σε επιδημία και κατέληξε να θυμίζει μάθημα ανατομίας. Από την Gigi Hadid με Miu Miu, την Tyla και την Kylie Jenner, μέχρι τις βετεράνους Kate Moss και Irina Shayk, η μισή λίστα των καλεσμένων ερμήνευσε την τέχνη του ενδύματος ως πλήρη απουσία του.

Ναι ήταν μια ατελείωτη, βαρετά αναμενόμενη παρέλαση από διαφάνειες και εσώρουχα που πρακτικά καταργούσαν την έννοια του ρούχου — υπενθυμίζοντας ειρωνικά πως η δήθεν γιορτή για την ποικιλομορφία των σωμάτων αφορά αποκλειστικά κορμιά εξαντλητικά σμιλεμένα σε γυμναστήρια και χειρουργικές κλίνες.

Κάπως έτσι στρώθηκε το έδαφος για να κρατήσει τα σκήπτρα της απόλυτης πρόκλησης, για άλλη μια φορά, το χιλιοτραγουδισμένο γένος των Kardashians.

Kendal Jenner: Κάποιο άγαλμα που μ’ είδε

Η Kim Kardashian σε μια αέναη, σχεδόν κουραστική (για τους άλλους, ουδόλως για τον εαυτό της) προσπάθεια να τη δουν, δεν εμφανίστηκε απλώς στο κόκκινο χαλί, αλλά φρόντισε να υπενθυμίσει πως δεν πάει πουθενά χωρίς τη συνοδεία 30 καμερών στο κατόπι της.

Στο όνομα του «Costume Art», απαρνήθηκε το ύφασμα και εγκλώβισε τον κορμό της σε ένα μανταρινί εκμαγείο στήθους από fiberglass – βασισμένο σε καλούπι του Βρετανού καλλιτέχνη Allen Jones από το μακρινό 1967 –, το οποίο μάλιστα χρειάστηκε να βαφτεί σε φανοποιείο αυτοκινήτων.

Όσο η ίδια προσπαθούσε να επιβιώσει και να κινηθεί κουβαλώντας το βαμμένο με σπρέι αυτοκινήτου εξάρτημα και τη στενή δερμάτινη φούστα της, η αδερφή της, Kendall Jenner, βάλθηκε να αναμετρηθεί με το Μουσείο του Λούβρου. Με δημιουργία GapStudio δια χειρός Zac Posen, η Kendall επιχείρησε να ενσαρκώσει τη Νίκη της Σαμοθράκης, έχοντας ως αφετηρία ένα κλασικό, λευκό T-shirt της Gap.

Το αποτέλεσμα της πολυδιαφημισμένης σύμπραξης ήταν ένα εφέ βρεγμένου υφάσματος ριγμένου πάνω σε έναν 3D-printed δερμάτινο κορσέ-καλούπι του κορμιού της, αποδεικνύοντας πως ανάμεσα στο αριστούργημα της ελληνιστικής τέχνης και το marketing της οικογένειας μεσολαβεί χάος.

Από την άλλη ποιος μπορεί να τις ψέξει; Οι αφές Καρντάσιαν-Τζένερ πούλησαν αυτό που διαθέτουν σε αφθονία. Nαρκισσισμό να φαν’ κι οι κότες, την τέχνη να μετατρέπουν τα φαναρτζίδικα σε υψηλή ραπτική και το δικαίωμα να λιτανεύουν την ακριβοπληρωμένη εικόνα τους, κερδίζοντας κλικ από ένα ψηφιακό κοινό που απλώς περιμένει να καταναλώσει με περίσσευμα αυτοματισμού το επόμενο καρέ. Για να το ξεχάσει ακαριαία.

Lauren Sánchez Bezos: Μόνη στο κόκκινο χαλί

Η παρουσία της Lauren Sánchez Bezos, η οποία περπάτησε μόνη στο κόκκινο χαλί αφού ο γενειοφόρος πια σύζυγός της επέλεξε να μην προκαλέσει έτι περαιτέρω τα οξυμένα πνεύματα, έγινε το κερασάκι στην τούρτα της άνευ λόγου και στόχου υπερβολής.

Φορώντας μια κλασική δημιουργία του οίκου Schiaparelli εστίασε τις δηλώσεις της όχι τόσο στην έμπνευση του σχεδιαστή ή στο αφήγημα της έκθεσης, αλλά στο πώς κατάφερε να χάσει σχεδόν ένα κιλό μέσα σε ελάχιστες ώρες πριν πατήσει στο κόκκινο χαλί. Αν αναρωτιέστε, το πέτυχε όχι μπαίνοντας σε διατροφικό θερμιδικό έλλειμμα αλλά ακολουθώντας το πρόγραμμα των πυροσβεστών της Νέας Υόρκης. Αυτό θα πει φωτιά στα τόπια.

Ωστόσο η δήλωση της κυρίας Sánchez Bezos, η οποία στο φετινό δείπνο είχε και θεσμικό ρόλο, στην πραγματικότητα απογύμνωσε το ίδιο το Met Gala, αποδόμησε τη θεματική του και τελικά επιβεβαίωσε το στερεότυπο – αυτό που η βιομηχανία της μόδας υποτίθεται ότι πολεμά (από τα μέσα) τα τελευταία χρόνια.

Το μεγαλύτερο πάρτι της μόδας, όπως αυτο-περιγράφεται η ετήσια λαοσύναξη στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, δεν είναι πάρα ένα κενό νοήματος σουλάτσο για διασημότητες που λιμοκτονούν, που δεν μπορούν να πάρουν ανάσα για να χωρέσουν στην haute couture, που δυσκολεύονται να περπατήσουν χωρίς υποστήριξη και, εφόσον διαθέτουν τις «στερεοτυπικές αναλογίες», δε χρειάζεται καν να φορέσουν ρούχα.

Ένα καλοκουρδισμένο και αστρονομικά κοστολογημένο freak show, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της εποχής του engagement, όπου ο μόνος αληθινός και αδιαμφισβήτητος νικητής είναι τελικά ο αλγόριθμος. Α, και τα κλισέ.