Είναι η αιώνια αγωνία των γονιών με μικρά παιδιά. Μια απλή αναζήτηση σε ομάδες και site αφιερωμένα στη γονεϊκότητα θα το αποδείξει και στον πλέον δύσπιστο. «Πού μπορούμε να φάμε με τα παιδιά μας και παρέα και να περάσουν κι εκείνα κι εμείς καλά;». Η ερώτηση συνήθως δεν διατυπώνεται με αυτόν τον τρόπο αλλά με μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση. Μια φόρτιση που είτε πηγάζει από προηγούμενες κακές εμπειρίες είτε από τη δική μας –βάζω, ως μητέρα, και τον εαυτό μου μέσα- ψυχαναγκαστική παρόρμηση να έχουμε τα παιδιά μας πάντα ευχαριστημένα και, ως εκ τούτου, να κανονίζουμε τα πάντα βάσει των δικών τους «θέλω».
Τι θέλουν τα παιδιά
Η απάντηση συνήθως είναι απλή: τα παιδιά δεν θέλουν να κάθονται σε ένα τραπέζι για πολλή ώρα. Άρα, το μαγαζί που θα επισκεφθούμε θα πρέπει να έχει τουλάχιστον άπλα και ιδανικά μια αυλή, ειδικό «χώρο ψυχαγωγίας για τους μικρούς μας φίλους» ή, έστω, μια παιδική χαρά σε… χειροπιαστή απόσταση. Επίσης, τα παιδιά θέλουν να τρώνε συγκεκριμένα πράγματα. Αν εξαιρέσουμε τα junk, στα οποία είναι συνήθως πιο δεκτικά, στο λεγόμενο «κανονικό» φαγητό, τα περισσότερα μικρά λίγο-πολύ ταυτίζονται: μακαρόνια, τηγανητές πατάτες και μπιφτέκια είναι μέσα στα διαχρονικά παιδικά χιτ –στην ψαροφαγία τα πράγματα αρχίζουν να ζορίζουν.
Το να βγάλεις ένα παιδί έξω για γλυκό είναι παιχνιδάκι. Με το φαγητό τα πράγματα γίνονται σαφώς πιο δύσκολα… Φωτό: Shutterstock
Από εκεί και πέρα, κάθε γονιός κουβαλά το δικό του σταυρό, ανάλογα με τις διατροφικές παραξενιές του τέκνου του. Γι’ αυτό και ταβέρνες και εστιατόρια που παίρνουν τον άτυπο τίτλο των «οικογενειακών» φροντίζουν να καλύπτουν όλα τα γούστα, προσφέροντας τις λεγόμενες επιλογές «τουρλού». Κάπως έτσι έχουν προκύψει οι ψαροταβέρνες που σερβίρουν και κρέας, οι ψησταριές που φτιάχνουν και πίτσες, οι πιτσαρίες που έχουν στο μενού τους και κρέπες, κοκ. Αυτό που άλλοτε αποτελούσε red flag για ένα μαγαζί με φαγητό, έχει γίνει το πλέον απαραίτητο προσόν του, ειδικά αν τα γούστα γονέων και παιδιών δεν ταυτίζονται. Τότε, ως γονείς, είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε μια μικρή έκπτωση στη γεύση προκειμένου να δούμε τα πιάτα γύρω μας να αδειάζουν.
Τι θέλουν οι γονείς
Μια μεγάλη και πονεμένη ιστορία, που ξεκινά από την κυριακάτικη ανάγκη μας για έξοδο μετά από ένα πενθήμερο εντατικής δουλειάς κι ένα Σάββατο που μένει για να γίνουν όλα τα υπόλοιπα, από τα ψώνια του σούπερ μάρκετ μέχρι το κομμωτήριο. Την Κυριακή, λοιπόν, την κατ’ εξοχήν ημέρα της ξεκούρασης, δεν θέλουμε να ασχοληθούμε με τίποτα άλλο. Η μόνη μας έγνοια θα έπρεπε να είναι το αν θα πάμε για κρέας ή για ψάρι, άντε και το αν θα πάμε μόνο η οικογένεια ή αν θα πάρουμε μαζί μας και παρέα. Επειδή, όμως, η ζωή δεν είναι ποτέ τόσο απλή ειδικά όταν υπάρχουν μικρά παιδιά στο κάδρο, αρχίζουμε τους συμβιβασμούς. Έχουμε 2-3 μαγαζιά που έχουμε επισκεφθεί ξανά και τσεκάρει ως προς το χώρο και την κουζίνα και καταφεύγουμε σε σίγουρες λύσεις. Πειραματισμοί ή φαεινές ιδέες καλύτερα να μένουν στην άκρη. Τις Κυριακές που τρώμε έξω κινούμαστε σε πλαίσια ασφαλή και δοκιμασμένα. Μόνο έτσι θα ξέρουμε ότι θα περάσουμε καλά εμείς, τα παιδιά μας αλλά και όλοι οι άλλοι γύρω μας.
Βγαίνοντας από την comfort zone
Υπάρχουν φορές που το απαιτεί η περίσταση, ένα κάλεσμα λόγου χάρη ή μια επέτειος. Μπορεί να οφείλεται σε μια εσωτερική ανάγκη, μια άγνοια κινδύνου, ή μια διάθεση ρίσκου και περιπέτειας. Όποια και αν είναι η αιτία ή η συγκυρία που θα οδηγήσει στην απόφαση, θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα χρειαστεί να πάμε κάπου «καλά» για φαγητό. Και με το «καλά» δεν εννοούμε απλώς ο,τιδήποτε διαφοροποιείται από την ταβέρνα, την ψησταριά ή ένα κλασικό fast food. Εννοούμε ένα fine dining εστιατόριο, με υψηλές επιδόσεις στην κουζίνα, δημιουργικά πιάτα που μοιάζουν με έργα τέχνης, ακριβά σερβίτσια, προσωπικό που σου γεμίζει ανά πάσα στιγμή το ποτήρι και ήσυχο περιβάλλον με διακριτική μουσική. Όλα τα απαγορευτικά μαζί, δηλαδή, όταν έχεις στην παρέα σου ένα μικρό παιδί ή και περισσότερα.
Ένα παιδί τις περισσότερες φορές θα σηκωθεί από την καρέκλα του και θα παίξει με το φαγητό του. Συμπεριφορές που, σε ένα fine dining εστιατόριο, θα φέρουν τους γονείς σε δύσκολη θέση. Φωτό: Shutterstock
Τους λόγους τους εξηγήσαμε λίγο-πολύ παραπάνω. Τα προβλήματα, δηλαδή, είναι γνωστά. Αυτές που πρέπει να αναζητηθούν είναι οι λύσεις. Κάνοντας μια μικρή έρευνα ανάμεσα σε συναδέλφους και φίλους με παιδιά έως 10 ετών δεν καταφέραμε να τις βρούμε. Για τους περισσότερους, η απάντηση ήταν σχεδόν δεδομένη: «Ε, δεν πηγαίνεις με παιδιά σε τέτοιο εστιατόριο».
Κι όμως, η μόνη λύση για ένα γονιό δεν μπορεί να είναι το babysitting. Πώς θα μπορούσε ένα 5χρονο να «εκπαιδευτεί» ώστε να πάρει μέρος σε μια γαστρονομική εμπειρία και να την ευχαριστηθεί κιόλας; Ίσως η πλέον κατάλληλη να απαντήσει είναι μία εκπαιδευτικός. Μία δασκάλα που δουλεύει με μικρά παιδιά και τα συνοδεύει σε επισκέψεις σε μουσεία και θέατρα –γενικότερα σε χώρους που επίσης απαιτούν μια κόσμια, κάθε άλλο παρά «παιδική» συμπεριφορά. Με την επισήμανση ότι τα παιδιά συνήθως λειτουργούν διαφορετικά μέσα στο σχολικό τους πλαίσιο, η απάντησή της ήταν άκρως ενθαρρυντική και -κυρίως- βοηθητική.
«Εννοείται πως γίνεται!», είπε κι αυτό για μένα ήταν αρκετό. Υπήρχε, όμως, και συνέχεια. Κάποια βήματα, δηλαδή, που πρέπει να γίνουν πριν καθίσουμε οικογενειακώς στο τραπέζι, τα οποία και θα διασφαλίσουν ότι θα περάσουμε καλά όλοι μας, μικροί και μεγάλοι.
Η σωστή προετοιμασία
Κατ’ αρχάς, ένα τηλέφωνο στο εστιατόριο που σκοπεύουμε να επισκεφθούμε. Κάποια μπορεί να δέχονται παιδιά από μια συγκεκριμένη ηλικία και πάνω, να έχουν ειδικό παιδικό μενού ή να δέχονται να κάνουν προσαρμογές στα πιάτα τους. Καλό είναι να έχουμε κάνει από πριν την έρευνά μας. Και ακόμη καλύτερο είναι να κλείσουμε τραπέζι σε ώρες και μέρες εκτός αιχμής, ώστε ο χώρος και η ατμόσφαιρα να είναι πιο «στα μέτρα μας».
Μια μικρή προετοιμασία όσον αφορά την έξοδο για φαγητό μπορεί να κάνει θαύματα για όλη την οικογένεια. Φωτό: Shutterstock
Από εκεί και πέρα, και αφού γίνει η κράτηση, πρέπει να γίνει και η ανάλογη δουλειά στο σπίτι. Μια σοβαρή κουβέντα, δηλαδή, με το ίδιο το παιδί, που πρέπει να καταλάβει ότι αυτή τη φορά θα κάνουμε κάτι διαφορετικό. Ας του περάσουμε την ιδέα ότι όλοι μας, κι εμείς μαζί, είμαστε σε αποστολή. Ότι θα πάμε σε ένα μέρος πιο «καλό», στο οποίο μιλάμε σιγά, δεν σηκωνόμαστε από την καρέκλα και είμαστε πάντα ευγενικοί.
Όσο για το φαγητό; Αν έχουμε μελετήσει το μενού από πριν και δεν βλέπουμε κάτι που θα μπορούσε να δοκιμάσει το δικό μας παιδί -με τις ιδιοτροπίες και τις προτιμήσεις που ήδη ξέρουμε- φροντίζουμε να το φέρουμε στο τραπέζι σχεδόν χορτάτο. Αν θέλει, του δίνουμε να δοκιμάσει ό,τι του κάνει «κλικ» από τα δικά μας πιάτα χωρίς φυσικά να το πιέσουμε. Συνήθως τα παιδιά βλέποντας το διαφορετικό ιντριγκάρονται και γίνονται πιο δεκτικά στις δοκιμές. Αν νιώσουν έτοιμα, θα κάνουν το πρώτο τους βήμα στον κόσμο της υψηλής γαστρονομίας. Αν όχι, θα τη βγάλουν με σκέτο ψωμί.
To κινητό, η απόλυτη λύση όταν όλα τα άλλα αποτυγχάνουν και το παιδί αρχίζει να βαριέται… επικίνδυνα στο τραπέζι. Φωτό: Shutterstock
Και βέβαια, φροντίζουμε να έχουμε πάντα κι ένα plan B. Ένα μπλοκ ζωγραφικής ή –την απόλυτη λύση- μια παιδική ταινία κατεβασμένη στο κινητό μας. Για ένα απόγευμα επιτρέπεται.
Κι όταν είμαστε εκτός Αθήνας;
Το φαγητό όταν βρίσκεσαι εκτός Αθήνας είναι συνήθως ταυτισμένο με την κλασική, εξοχική ταβέρνα σε βουνό ή σε θάλασσα. Κι αυτό φυσικά διευκολύνει την κατάσταση διότι, ειδικά σε μέρη τουριστικά, όλα τα εστιατόρια είναι «οικογενειακά», δηλαδή έχουν τα εύκολα πιάτα που αρέσουν σε μικρούς και μεγάλους. Το μόνο που μας απασχολεί, λοιπόν, είναι ο ίδιος ο χώρος και το αν διαθέτουν παιδικό καθισματάκι ή όχι. Τα κατά τα άλλα γραφικότατα ταβερνάκια «πάνω στο κύμα» ίσως δεν συνίστανται αν δεν κουβαλάμε μαζί μας αλλαξιά με ρούχα –δεν υπάρχει περίπτωση παιδί να αντισταθεί και να μην τσαλαβουτήσει στην ακροθαλασσιά.
Τα περισσότερα εστιατόρια του εξωτερικού έχουν παιδικά μενού, διευκολύνοντας σημαντικά τους γονείς που ταξιδεύουν. Φωτό: Shutterstock
Η αληθινή έκπληξη είναι η εμπειρία του φαγητού σε χώρα του εξωτερικού. Το ταξίδι με ένα παιδί εκτός Ελλάδας είναι από μόνο του αρκετά αγχωτικό, ειδικά την πρώτη φορά που το τολμάς. Στην πραγματικότητα, όμως, οι ξένοι είναι πολύ πιο χαλαροί απ’ ό,τι περιμένεις, ειδικά στο θέμα των παιδιών. Τα περισσότερα εστιατόρια έχουν παιδικά μενού και παιδικά καθισματάκια, οπότε επιλέγεις ανάλογα με την κουζίνα. Δασκαλεύεις το μικρό σου να είναι στοιχειωδώς ήσυχο «γιατί εδώ δεν είμαστε στην Ελλάδα» και αν θέλεις να έχεις το κεφάλι σου τελείως ήσυχο, επιλέγεις τα κλασικά: πίτσα, μπέργκερ, άντε και κανένα σάντουιτς στο χέρι. Το πιο σημαντικό εδώ είναι η καθαριότητα και η υγιεινή, γι’ αυτό, πριν περάσεις την πόρτα και παραγγείλεις κάνεις μια έρευνα στο ίντερνετ. Αν οι κριτικές του μαγαζιού είναι καλές, προχωράς προσπερνώντας την παρόρμησή σου να δοκιμάσεις street food από πλανόδιους και καντίνες. Ίσως στο επόμενο ταξίδι, όταν δεν θα έχεις ένα μικρό να ζητά μια μπουκιά από το χοτ ντογκ σου.
