Στις 7 Ιουλίου του 2019 το κόμμα της ΝΔ ανέλαβε την διακυβέρνηση με την υπόσχεση της οριστικής ρήξης με ένα παρελθόν κακών πρακτικών, καταστροφών και διχασμών.
Ηταν η υπόσχεση της αλλαγής σελίδας και ενός διαφορετικού υποδείγματος, τα οποία ενσωματώθηκαν στο αφήγημα του «πολυδύναμου εκσυγχρονισμού».
Ο Πρωθυπουργός προέβαλε τότε ως συνεχιστής της παράδοσης πολιτικών ηγετών, το έργο των οποίων συνδέθηκε με την πρόοδο της χώρας, όπως ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Κώστας Σημίτης.
Εξι χρόνια αδιατάρακτης εξουσίας μετά, το αφήγημα μοιάζει κενό περιεχομένου. Οι «παθογένειες του παρελθόντος», στις οποίες ο Πρωθυπουργός αποδίδει όλα τα δεινά, είναι απελπιστικά παρούσες.
Ακόμη χειρότερα, το δυναστικό για τη χώρα «βαθύ κράτος» εμφανίζεται άρρηκτα συνδεδεμένο με το πολυδιαφημισμένο «επιτελικό κράτος». Ο πελατειασμός κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα, το ρουσφέτι και το νταραβέρι ζουν και βασιλεύουν, μηχανισμοί της εξουσίας πλήττουν και υπονομεύουν τους θεσμούς.
Το παρελθόν είναι ακόμη εδώ, επιμένει πεισματικά ακόμη και ως καβγάς για το τι συνέβη ή τι δεν συνέβη το 2015.
Σε ένα περιβάλλον νέων και μεγάλων προκλήσεων, η αδήριτη ανάγκη για τη χώρα είναι να επιστρέψει στο μέλλον.
Σε ένα μέλλον διαφάνειας, ορθής λειτουργίας του κράτους και οριστικής ρήξης με το παρελθόν.
Για το οποίο, αξίζει να θυμηθεί κανείς, ο σπουδαίος Μάνος Ελευθερίου έλεγε πως «πότε δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει».
