Στα θρανία της Δημοκρατίας

Δημοκρατία δίχως κόμματα που λειτουργούν δημοκρατικά και δίχως πολίτες που σέβονται τους δημοκρατικούς θεσμούς δεν νοείται.

Meeting between the President of the Hellenic Republic Aikaterini Sakellaropoulou and the Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis, at the presidential mansion, Athens, July 23, 2021 /Συνάντηση της Προέδρου της Δημοκρατίας Αικατερίνης Σακελλαροπούλου, με τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, στο Προεδρικό Μέγαρο, Αθήνα, 23 Ιουλίου, 2021

Παράξενη εποχή, μονίμως διχασμένη

ψάχνοντας τη χαμένη της ταυτότητα

μοιραία επάνω μας ξεσπάει αγριεμένα

την εγγενή της επιθετικότητα

 

Σωτήρης Σαράκης, Το τραύμα

Πάντοτε αναρωτιόμουν «πόση Δημοκρατία μπορεί να αντέξει ο μέσος Ελληνας;» και συνακόλουθα «πόσον ορθολογισμό πρέπει να σπαταλήσει[sic] για να συνειδητοποιήσει ότι ο νόμος μπορεί να στενεύει λίγο την απόλυτη ελευθερία κίνησής του αλλά, κυρίως, τον προστατεύει από την αυθαίρετη δράση του εκάστοτε ισχυρότερου;». Ο νόμος σε μεγάλο βαθμό μετατρέπει τον άνθρωπο σε πολίτη και δίνει στο κράτος δικαίου ένα πλαίσιο αρχών και ορίων, σύμφωνα και με τις δημοκρατικές αξίες.

Αν η συνείδηση του πολίτη συνίσταται στην αίσθηση της συνύπαρξης και συναίνεσης [του συν-ανήκειν] και ταυτόχρονα αποτελεί έναν ηθικό οδικό χάρτη κοινωνικής συμπεριφοράς, έναν δείκτη αυτογνωσίας, ενοχής και ευθύνης, τότε αντιλαμβανόμαστε την κρίσιμη σημασία της σχέσης πολιτεύματος – πολιτικού συστήματος – πολίτη. Αφού, ως γνωστόν, το νερό παίρνει το σχήμα του ποτηριού μέσα στο οποίο μπαίνει, έτσι και οι ιδέες παίρνουν το σχήμα του πολιτικού φορέα που (ισχυρίζεται ότι) τις εκφράζει. Αρα οι πολιτικές ιδεολογίες και τα κομματικά μορφώματα, εκτός από την ανάληψη (κατάληψη;) της εξουσίας, έχουν και έναν – έμμεσο; – διδακτικό χαρακτήρα.

Αν η πολιτική και οι πολιτικοί προκρίνουν τις μετωπικές συγκρούσεις με τους αντιπάλους τους και αρνούνται τον διάλογο των συγκλίσεων, δοξολογώντας τα πάθη, γιατί νομίζουν ότι ο πολίτης θα υιοθετήσει διαφορετική στάση στην προσωπική του ζωή; Αν η στρατηγική της έντασης και της απόρριψης του ορθολογισμού, εν ονόματι του φανατισμού των μαζών, κυριαρχεί στο Καπιτώλιο, γιατί ευελπιστούμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί και μέσα στην κοινωνία; Αν η «φυσική αθεσμία»[;] της απόλυτης/άναρχης ανομίας θεωρείται δικαίωμα, τότε πώς πιστεύουν ότι μπορεί  η πολιτειακή θεσμοθέτηση να προστατεύσει τους αδυνάμους;

Αν υιοθετήσουμε τη σκέψη του Κούντερα [«Η ζωή είναι αλλού»] «η πολιτική είναι απλώς μια ατελείωτη αναμονή μπροστά στο ακουστικό ενός τηλεφώνου, από το οποίο δεν μπορείς να τηλεφωνήσεις πουθενά», μήπως το ίδιο δεν θα συμβεί και με τη Δημοκρατία μας, αν δεν αποφασίσουμε να ξανακαθίσουμε στα θρανία για να διδαχθούμε από τα λάθη και τις ήττες μας;

Δημοκρατία δίχως κόμματα που λειτουργούν δημοκρατικά και δίχως πολίτες που σέβονται τους δημοκρατικούς θεσμούς δεν νοείται. Και ο νοών, νοείτω…

ΥΓ.: Τα κόμματα οφείλουν να αντ-αγωνίζονται για το ποιο έκανε το καλύτερο για τη χώρα και όχι να αλληλοκατηγορούνται για το ποιο έκανε το χειρότερο.

+++++++++
Ο κ. Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Δείτε επίσης
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk