μ.φ.* (*μετά τον Φαμπρ ή μετά το φιάσκο)

1. Η «υπόθεση Φαμπρ» είναι μεγάλο και (ελπίζουμε) ανεπανάληπτο φιάσκο του υπουργείου Πολιτισμού.

1. Η «υπόθεση Φαμπρ» είναι μεγάλο και (ελπίζουμε) ανεπανάληπτο φιάσκο του υπουργείου Πολιτισμού. Η επιθετική ρητορική κατά του Φαμπρ, που ξεπέρασε μάλιστα τα όρια της γελοιότητας με εκείνα τα περίφημα «persona non grata», δεν έχει κανένα νόημα. Ο Φαμπρ είναι ένας διεθνής καλλιτέχνης με δηλωμένη ταυτότητα. Αυτός είναι. Ζήτησε «λευκή κάρτα» για να αναλάβει στο παρά πέντε το ακέφαλο φεστιβάλ. Και την πήρε. Το υπουργείο Πολιτισμού, αν είχε κάποιες ενστάσεις ή παρατηρήσεις, ένα πλαίσιο λειτουργίας φεστιβάλ, θα έπρεπε να τα είχε συζητήσει μαζί του πριν από τη συνέντευξη-πανωλεθρία της 29ης Μαρτίου. Ηταν φανερό όμως ότι δεν είχε συζητηθεί τίποτε. Αυτό φάνηκε και από την τεράστια διάσταση μεταξύ των δύο πλευρών για το τι ακριβώς είναι ο κ. Φαμπρ: καλλιτεχνικός διευθυντής επέμενε το υπουργείο – ακόμη και μετά την παραίτηση Φαμπρ -, curator επέμενε ο Φαμπρ. Δύο εντελώς διαφορετικές ιδιότητες. Μάλιστα ο ίδιος ο Φαμπρ γνωστοποίησε μέσω φιλικών του κύκλων ότι το διάστημα ως τον Μάρτιο οι επαφές του με το υπουργείο ήταν… ανεπαίσθητες. Και ότι στην Αθήνα βασίλευε η ανοργανωσιά.
Το υπουργείο Πολιτισμού αποδεικνύεται ότι στην υπόθεση αυτή έπαιξε μόνο το χαρτί του εντυπωσιασμού, έριξε μια επικοινωνιακή ζαριά pour épater les bourgeois. Δεν του βγήκε. Ημουν απ’ αυτούς που είχαν εκφραστεί θετικά υπέρ της επιλογής Φαμπρ, με την επιφύλαξη ότι όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Και το αποτέλεσμα ήταν το φιάσκο, που χρεώνεται εξ ολοκλήρου στο υπουργείο Πολιτισμού.
2. Το μπούλινγκ κατά του Φαμπρ ήταν προφανώς για εσωτερική κατανάλωση. Ιδιαίτερα το τρολάρισμα από τα social media. To ολιγόλεπτο απόσπασμα με τον χορό των (π)(θ)εών από το 24ωρο θέαμά του «Mount Olympus» είναι χαρακτηριστικό. Το παράδοξο είναι ότι το θέαμα αυτό – μια προσέγγιση της διονυσιακής κουλτούρας και της παράδοσης – είχε παρουσιαστεί το περασμένο φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη, ενταγμένο στο πρόγραμμα των Δημητρίων. Εκεί κανείς δεν είδε τα πέη. Μάλιστα το θέαμα αποθεώθηκε από τους θεσσαλονικείς θεατές (standing ovation). Το πιο ανησυχητικό είναι όμως η εθνικιστική υστερία κατά του Φαμπρ που κάλυψε όλο το φάσμα, από την Ακροδεξιά ως την Αριστερά. Μοναδικός συντονισμός.
3. Η αντίδραση των ανθρώπων του θεάτρου ήταν κυρίως κορπορατιστική, του τύπου «ήρθαν οι ξένοι να μας πάρουν το ψωμί». Δεν υποτιμούμε τα θέματα βιοπορισμού των ηθοποιών, και μάλιστα σε εποχές κρίσης, αλλά τα φεστιβάλ έχουν άλλους στόχους. Κυρίως προσθέτουν υπεραξία στο τουριστικό/πολιτιστικό προϊόν ενός τόπου, μιας χώρας.
4. Ο μεγάλος χαμένος είναι το ίδιο το φεστιβάλ (Αθηνών, Ελληνικό, Διεθνές ή όπως αλλιώς θα ονομαστεί). Οταν το ανέλαβε ο Λούκος, πριν από 12 χρόνια, ήταν σε ένα σημείο μηδέν. Ο Λούκος ανανέωσε το ενδιαφέρον για το φεστιβάλ, έφερε νέο κοινό και νέους, δημιουργώντας το 260 και δίνοντας βάρος στο θέατρο και στον σύγχρονο χορό. Απέτυχε πλήρως στην Επίδαυρο, καθώς δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ένα φεστιβάλ αρχαίου θεάτρου με χαρακτήρα και διεθνή εμβέλεια. Απέτυχε στους μεγάλους χώρους, αφήνοντας το Ηρώδειο να παρακμάσει. Και κυρίως δεν είδε την παγίδα, όπου τελικά και έπεσε, της συγκέντρωσης στο ίδιο πρόσωπο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και της οικονομικής διαχείρισης. Ζητείται επειγόντως η φυσιογνωμία του φεστιβάλ.
5. Και τέλος η θεσμική ανεπάρκεια, που είναι τελικά θέμα δημοκρατίας. Υπάρχει οργανόγραμμα του φεστιβάλ; Υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που να ορίζει πώς ασκείται η διοίκηση, πώς επιλέγεται ο διευθυντής, με τι κριτήρια κ.λπ.; Αν δεν υπάρχει, το «φιάσκο Φαμπρ» θα επαναληφθεί.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk