Δόξα και ξεπεσμός του θεατρικού κοινοβουλευτισμού

Η μαινόμενη με τους αναμαλλιασμένους βοστρύχους, σαν άλλη Ιοκάστη…

Δόξα και ξεπεσμός του θεατρικού κοινοβουλευτισμού | tovima.gr

Η μαινόμενη με τους αναμαλλιασμένους βοστρύχους, σαν άλλη Ιοκάστη, Άννα Βαγενά, τόσο εντός της Βουλής, εναντίον της αντιπολίτευσης, όσο και στα τηλεοπτικά πλατό, εναντίον του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Λεωνίδα Γρηγοράκου, για τη λέξη «λαμόγια», αλλά και ο επίσης με διπλή θεατρική-βουλευτική ιδιότητα Παύλος Χαϊκάλης, με τα μαγνητόφωνα και τη μονταζιέρα του Λαζόπουλου, χωρίς αμφιβολία, εισάγουν επισήμως ένα νέο ύφος και ήθος πολιτικής αντιπαράθεσης.

Ένα τρόπο συμπεριφοράς, που εάν κάποιος (αποκλείεται η Πρόεδρος Ζωή), δεν τους τραβήξει με σωφρονιστική διάθεση το αυτί, τότε είναι βέβαιο ότι μεθοδεύεται, η μετατροπή αυτών των αστυνομικών καμωμάτων, σε ημιεπίσημο καθεστώς νεοσταλινικών και νεοζαχαριαδικών προγραφών, που ο ίδιος ο Κώστας Κολιγιάννης ανοιχτά το αποδοκίμασε με την είσοδο, στο προσκήνιο, του Νικήτα Χρουστσόφ.

Όμως, για αμέτρητους ιδεολόγους της προδικτατορικής και της αμέσως μεταδικτατορικής περιόδου, η έννοια της Αριστεράς ήταν συνυφασμένη, με ένα είδος ιδεοπολιτικής θρησκείας. Και ο μέσος βουλευτής αυτού του χώρου βαρυνόταν, με την τήρηση των άγραφων κανόνων της κόσμιας διαλεκτικής αντιπαράθεσης, τόσο στους κοινωνικούς χώρους, όσο και στον εντός της Βουλής πολιτικό στίβο.

Την ίδια αυτή περίοδο, ο πολιτικός χάρτης της χώρας μας εμπλουτίσθηκε με καλλιτέχνες του θεάτρου, του κινηματογράφου και της μουσικής, που όχι μόνο δεν αλλοίωναν, αλλά και αναβάθμιζαν την έκφραση και το κύρος του βουλευτικού λειτουργήματος, ή σε πιο εικαστική ορολογία, ήταν η ξεχωριστή πινελιά, στο πολυσυλλεκτικό κοινοβουλευτικό περιβόλι.

Ενδεικτικά αναφέρομαι, εκτός από την αδιαμφισβήτητη συμμετοχή του Μίκη Θεοδωράκη και στους: Μελίνα Μερκούρη, Λυκούργο Καλέργη, Άννα Συνοδινού, Σταύρο Ξαρχάκο, Θάνο Μικρούτσικο, Αιμιλία Υψηλάντη, Εύα Κοταμανίδου, Μάρω Κοντού, Ελένη Ανουσάκη, Ελένη Γερασιμίδου, Μαρία Φαραντούρη κ.α.

Και ας μη ξεχνάμε, όχι μόνον εμείς οι μνήμονες, αλλά και οι προσποιούμενες τις αμνήμονες (αλλά και τωόντι αγνώμονες), ότι η Μελίνα Μερκούρη βοήθησε όχι μόνον όλη την ελληνική επαρχία, με τα δημοτικά θέατρα και βιβλιοθήκες, αλλά και πολλούς καλλιτέχνες της πρωτεύουσας, να μετατρέψουν, με το υστέρημα του ελληνικού λαού και τις κοινοτικές επιχορηγήσεις τις περιοχές Ψυρρή, Κεραμεικού, οδό Πειραιώς κ.α. σε μια θεατρούπολη με ιδιόκτητα παρακαλώ θέατρα και πολυχώρους πολιτισμού. Και ανάμεσα, σ’ αυτούς τους ευεργετηθέντες, συγκαταλέγεται και η αφεντιά της κυρίας Άννας Βαγενά, που νομίζοντας ότι την ακούν ανελλήνιστοι γραφικοί Μαμελούκοι, ξεστόμισε με ασύστολη χυδαιότητα τη λέξη «λαμόγια» εναντίον της πολιτικής δύναμης, που την προβίβασε, από το σκληρό μεροκάματο του «σανιδιού», σε ιδιοκτήτρια μεγάλου θεάτρου.

Έτσι, η άλλοτε Άννα του Θεσσαλικού Θεάτρου και συνεργάτης της Λυδίας Κονιόρδου, μετατράπηκε σε παιδονόμο, φόβητρο των «ατάκτων» σχολιαρόπαιδων (εν προκειμένω βουλευτών) των αρχών του περασμένου αιώνα! Και παρομοίως έτσι, αυτοεξαιρείται εκ των πραγμάτων, από την ιστορική πλειάδα των προαναφερθέντων, εν ζωή ή όχι, άξιων συναδέλφων της. Και ο καθένας μας αντιλαμβάνεται τη δεινή θέση, του συμπαθέστατου Λουκιανού Κηλαϊδόνη, όταν βλέπει στο Ιντερνέτ μαγνητοσκοπημένο το χρονικό της ντροπής, με την Άννα να κατσαδιάζει τους συναδέλφους της αντιπολίτευσης και να την κολλά στον τοίχο ο Λακεδαίμων συνάδελφός της, στο τηλεοπτικό πάνελ…

Συνεχίζοντας, ας μου επιτραπεί να επισημάνω, ότι η ακρίτως, (από πλευράς Προεδρείου της Βουλής), ισχυροποιούμενη θέση των ταραξιών της κοινοβουλευτικής ευπρέπειας και ευγένειας, διαπαιδαγωγεί αναλόγως και κάμποσες χιλιάδες ανενημέρωτους του Εκλογικού Σώματος, στην αναγωγή της βρισιάς και της αγνωμοσύνης σε κοινωνικό καθεστώς.

Α, ξέχασα και τον «από μηχανής θεό» των υπουργικών εδράνων Νίκο Βούτση, που σώζει τις καταστάσεις αποδίδοντας όλους αυτούς τους αυτοδιασυρμούς, σε συνομωσίες ξένων και ντόπιων «σκοτεινών δυνάμεων». Γιατί άραγε δεν τις κατονομάζει;

Η συνέχεια αυτού του σημειώματος δεν είναι ιδιαιτέρως κολακευτική, αλλά απαραιτήτως αναγκαία, γιατί θ’ αναφερθώ στον τρόπο, με τον οποίο στην τρικυμία της συγκρότησης των ψηφοδελτίων, στις εθνικές και τις εκλογές του ευρωκοινοβουλίου, συχνά, μεταξύ των άξιων, επιπλέουν και φελλοί.

Έτσι, πριμοδοτούνται στα ψηφοδέλτια επικρατείας «ημέτεροι» μέτριοι, ή κάτω του μετρίου, «φίλες και φίλοι» και πετάγονται στα ψηφοδέλτια-ναρκοπέδια των άλλων περιφερειών αξιολογότατες προσωπικότητες. Έτσι, η Άννα Φόνσου, με τον άθλο της δημιουργίας του «Σπιτιού του Ηθοποιού» και την υποδειγματική κοινωνική αλληλεγγύη -χώρια η υπέροχη θεατρική της διαδρομή- πετάχτηκε αδιάφορα σε άγονες εκλογικά περιφέρειες και ετέθη εκτός Κοινοβουλίου σε δύο κρίσιμες εκλογές.

Ανάλογη τύχη είχαν και δύο ακόμα ηθοποιοί και μία τραγουδίστρια, οι: Πάνος Σκουρολιάκος και Παύλος Κοντογιαννίδης και η υπέροχη Μαίρη Βιδάλη. Εδώ πλέον μιλάμε για πριμοδοτήσεις, αλλά και για παρασκηνιακή σφαγή της τελευταίας στιγμής…

Μια διαζευκτική λύση θα προτεινόταν γι’ αυτή την κατρακύλα: Ή ν’ αποσυρθούν σιγά-σιγά τα απολιθώματα της αναξιοκρατίας, ή μια μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος να μη παλινδρομεί, και να μπλέκεται στα δίχτυα ενός κακόγουστου, αλλά και πολιτικώς ολέθριου STAR SYSTEM, με φωτεινά μηδενικά και επιχρυσωμένες μετριότητες…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk