«Χρυσή άμαξα» σε χρυσή(;) Αλκυονίδα

Πριν από έναν χρόνο, τέτοια περίπου εποχή, εκτενές ρεπορτάζ του «Βήματος» είχε αναφερθεί στις επισκευές που γίνονταν προκειμένου να επιτευχθεί όσο το δυνατόν πιο σύντομα η επαναλειτουργία της αίθουσας Αλκυονίς στην οδό οδό Ιουλιανού 42.

Πριν από έναν χρόνο, τέτοια περίπου εποχή, εκτενές ρεπορτάζ του «Βήματος» είχε αναφερθεί στις επισκευές που γίνονταν προκειμένου να επιτευχθεί όσο το δυνατόν πιο σύντομα η επαναλειτουργία της αίθουσας Αλκυονίς στην οδό οδό Ιουλιανού 42. Ως γνωστόν, η Αλκυονίδα κάποτε υπήρξε κορωνίδα του ποιοτικού κινηματογράφου στην Αθήνα.
Η ώρα για τα κινηματογραφικά εγκαίνιά της, επιτέλους, ήρθε. Από την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου η Αλκυονίδα ανοίγει ξανά με την επαναπροβολή της ταινίας «Η χρυσή άμαξα» («Le carrosse d’or») του Ζαν Ρενουάρ. Μέχρι τότε, ο πολυχώρος που δεν θα φιλοξενεί μόνον κινηματογραφικές προβολές αλλά παντός τύπου πολιτιστικές εκδηλώσεις θα παρουσιάζει έκθεση των σπουδαστών της Σχολής Καλών Τεχνών της Φλώρινας, η οποία εγκαινιάζεται την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου.
Εχοντας διασχίσει 50 σχεδόν χρόνια κινηματογράφου, ο Ζαν Ρενουάρ (1894-1979), γιος του ζωγράφου Ογκίστ Ρενουάρ, ανήκει στους σκηνοθέτες που συνέβαλαν στην ενηλικίωση και ωρίμαση του γαλλικού σινεμά. Χάρη στον Ρενουάρ που δούλεψε και στην Αμερική γυρίζοντας θαυμάσιες ταινίες όπως το «Το ξύπνημα του σκλάβου» ο κινηματογράφος έγινε συνώνυμο της ποίησης.
Η συμβολή του Ρενουάρ είναι ότι έπεισε πως το ρίσκο οφείλει να είναι στοιχείο του κινηματογραφικού μέσου. Αρχικώς αμφισβητήθηκε αλλά αργότερα βρήκε τη θέση του στην Ιστορία. Αγγιξε ευαίσθητα θέματα προσεγγίζοντάς τα με φιλελεύθερη ματιά, σκανδάλισε στηλιτεύοντας κοινωνικά κακώς κείμενα, προκάλεσε αγανάκτηση, χαρακτηρίστηκε ανήθικος. Αλλά σήμερα τον θυμόμαστε ως έναν σπουδαίο κινηματογραφικό δημιουργό, γνήσια αντισυμβατικό και συγχρόνως σύνθετο.
Η επαναπροβολή από την ερχόμενη Πέμπτη της ταινίας «Η χρυσή άμαξα» που σηματοδότησε την επιστροφή του Ρενουάρ στην πατρίδα του, είναι ένα μικρό γεγονός αφού η ταινία δεν έχει προβληθεί σε ελληνική αίθουσα πάνω από 60 χρόνια και τώρα εγκαινιάζει μια παραδοσιακή αίθουσα που – επιτέλους – αναβιώνει.
Οταν επέστρεψε στην πατρίδα του από τις ΗΠΑ, ο Ρενουάρ ξεκίνησε αμέσως την πραγμάτωση της «Χρυσής άμαξας», που είναι το πρώτο μέρος μιας άτυπης ρετρό τριλογίας πάνω στην εξιδανίκευση του παρελθόντος και την ισχύ της θεατρικής ψευδαίσθησης (την τριλογία συμπληρώνουν οι ταινίες «French Can Can» και «Η Ελενα και οι άνδρες»).
Η «Χρυσή άμαξα» αξιοποιεί τα ερωτικά διλήμματα μιας ηθοποιού (Αννα Μανιάνι) και την ηθελημένα προσχηματική υπόθεση δίνοντας έναν ευρηματικό στοχασμό πάνω στις λεπτές ισορροπίες που χωρίζουν την τέχνη από τη ζωή.
Σε ό,τι αφορά την πολιτική της Αλκυονίδας, «το βασικό σλόγκαν της νέας-παλιάς αίθουσας είναι «Αλκυονίδες ημέρες, 365 ημέρες τον χρόνο»» μας είπε ο κ. Βελισάριος Κοσσυβάκης, κινηματογραφικός διανομέας (ΝEW STAR) και καλλιτεχνικός διευθυντής του προγράμματος της Αλκυονίδας. Ανέκαθεν άλλωστε στόχος δεν ήταν η ανακαίνιση του χώρου αλλά η αναβίωση.
Στα ώριμα χρόνια της Αλκυονίδας κυριαρχούσαν οι ευρωπαϊκές ταινίες των μεγάλων δημιουργών: Ινγκμαρ Μπέργκμαν, Μικελάντζελο Αντονιόνι, Ζαν-Λικ Γκοντάρ, Φεντερίκο Φελίνι, Φρανσουά Τριφό, Πιερ Πάολο Παζολίνι κ.ά. Μια ριζοσπαστική απόφαση της Αλκυονίδας ήταν να μην προβάλλει μόνο ταινίες από τα τότε γνωστά γραφεία κινηματογραφικής εκμετάλλευσης αλλά να εισάγει και η ίδια ταινίες ως διανομέας.
Οι ταινίες αυτές προορίζονταν για αποκλειστική προβολή στην αίθουσά της. Η πολιτισμική συμβολή της υπήρξε τεράστια γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο το νεότερο αθηναϊκό κοινό ήρθε σε επαφή με το έργο του Σεργκέι Μ. Αϊζενστάιν (τότε προβλήθηκαν για πρώτη φορά ο «Ιβάν ο Τρομερός» και ο «Αλέξανδρος Νιέφσκι»), του Μίκλος Γιάντσο («Νικημένοι», «Ο ήχος της σιωπής»), του Ναγκίσα Οσίμα («Τελετή») και άλλων σπουδαίων δημιουργών, άγνωστων όμως στο ευρύ αθηναϊκό κοινό.
Σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή ο χαρακτήρας και το ύφος των ταινιών θα έχουν πολλά κοινά σημεία με το πρόγραμμα που έπαιζε στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Ακόμα και τα καθίσματα κατασκευάστηκαν από την αρχή πάνω στο πρότυπο των ξύλινων καθισμάτων που ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά της αίθουσας. Η φιλοδοξία του διανομέα είναι η μετατροπή της Αλκυονίδας σε «ναυαρχίδα ενός εναλλακτικού δικτύου κινηματογραφικών αιθουσών τέχνης», όπως είπε, και όχι μόνον.

HeliosPlus

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk