No man’s land

Στέκομαι στον σταθμό μετρό στο Μοναστηράκι. Περιμένω να με παραλάβει ο άνδρας ή η γυναίκα που θα αναγνωρίσει το όνομα που είναι γραμμένο στο χαρτί που κρατάω στα χέρια μου. Εμφανίζεται μέσα από το πλήθος που παρακολουθεί σαστισμένο την εικόνα είκοσι ανθρώπων που περιμένουν με αντίστοιχο τρόπο «τον δικό τους άνθρωπο». Με μια ευγενική χειρονομία με προτρέπει να τον ακολουθήσω. Για 50 περίπου λεπτά θα είναι ο οδηγός μου σε μια διαφορετική βόλτα στην πόλη, ως το γειτονικό Γκάζι. Οι δρόμοι γνώριμοι, τα μπαρ και τα καφέ γεμάτα όπως συνήθως όμως κάτι αλλάζει σιγά σιγά μέσα μου όσο διαρκεί αυτή η περιπατητική «παράσταση». Ο οδηγός μου, δείχνει τον δρόμο και εγώ τον ακολουθώ σε μικρή απόσταση με κάτι μεγάλα ακουστικά στ’ αυτιά απ’ όπου μια φωνή που δεν ανήκει σ’ εκείνον αλλά στον έλληνα ηθοποιό Κωστή Καλλιβρετάκη μου αφηγείται μια ιστορία. Μιλάει για ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους είτε για πολιτικούς είτε για οικονομικούς λόγους και να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. Υποπτεύομαι ότι σπαράγματα μόνο της ιστορίας που ακούω είναι κομμάτι της ζωής του δικού μετανάστη, του Σαϊντ, όπως έχω μάθει ότι τον λένε. Δεν θα μάθω τίποτε περισσότερο γι αυτόν και είναι μάλλον καλύτερα για την ώρα, γιατί η απόσταση που αναπόφευκτα δημιουργείται όταν ακούς τη φωνή ενός έλληνα ηθοποιού να σου αφηγείται μια τραγική, στη βάση της, ιστορία μέσα από το iPod, αποτρέπει την εύκολη συγκίνηση, το μελό, και αποφορτίζει την ατμόσφαιρα. Οχι ότι δεν υπάρχει συγκίνηση σε αυτή την πρωτότυπη θεατρική εμπειρία. Υπάρχουν στιγμές όπου η μουσική που ακούς –γιατί θα ακούσεις και τραγούδια μέσα από τα ακουστικά, μουσικές του Περσέλ ή του Μπρέγκοβιτς- δραματοποιεί αυτομάτως την εικόνα του ανθρώπου που στέκεται και σε κοιτάζει στα μάτια.
Το «No Man’s Land» δεν θα χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη χάρη στην ποιητική της αναπαράστασής του. Καταφέρνει όμως κάτι πολύ σημαντικό και πιστεύω πολύ πιο ουσιώδες. Καθιστά ορατό, τον μετανάστη, τον πρόσφυγα, τον άνθρωπο που δεν προσέχεις όλες τις άλλες φορές που είσαι εσύ ο θαμώνας του μπαρ και εκείνος τυχαίνει να περνάει από μπροστά σου χωρίς κανέναν να τον ακολουθεί, αόρατος από τους περισσότερους ανθρώπους της χώρας στην οποία έχει έρθει να ζήσει. Και καθώς η περιπατητική περφόρμανς/ παράσταση τελειώνει και εκείνος χάνεται στο σκοτάδι, ξέρω ότι θα τον αναζητώ από δω και πέρα μέσα στο πλήθος στους δρόμους που περπατήσαμε μαζί για να τον ρωτήσω ποια είναι τελικά η δική του ιστορία. Οχι από δημοσιογραφική περιέργεια αλλά από ανθρώπινο ενδιαφέρον. Οπως συμβαίνει με τους ανθρώπους που συναντήθηκαν τυχαία, κοιτάχτηκαν στα μάτια και είπαν πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούν να χωρέσουν οι λέξεις.
Το αποκαλούν «θέατρο εκτός των τειχών», και αυτό το υβριδικό δρώμενο είναι τελικά πολιτικό όπως επιτάσσει ο καιρός μας και οι σύγχρονες τάσεις του θεάτρου, αυτές που αποπειράται να διερευνήσει το Fast Forward Festival της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών στο οποίο εντάσσεται και το «No Man’s Land». Σε αυτό δεν είμαστε παθητικοί δέκτες εικόνων και καταστάσεων αλλά συμμετέχουμε ενεργά στην παραγωγή τους καθώς η επικοινωνία μεταξύ θεατών και «ηθοποιών» ή τέλος πάντων των συμμετεχόντων που γνωρίζουν την έκβαση του θεατρικού αυτού παιχνιδιού έχει αλλάξει χαρακτήρα: δεν βλέπουμε και αισθανόμαστε μόνο, αλλά βιώνουμε, ερχόμαστε όσο αυτό είναι εφικτό στη θέση του άλλου.
  • «No man’s land» από τις 2-11 Μαΐου 2014
  • Δε-Παρ 17:00 | 20:00 | 22:00 | Σαβ & Κυρ 15:00 | 17:00 | 20:00 | 22:00
Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στο site της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
  • Βηματοδότης Η γιορτή της δημοκρατίας και η παραφωνία Βελόπουλου Το κεντρικό σύνθημα στη δεξίωση για την 47η επέτειο από την... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
Helios Kiosk