Όπως και στην αρχαία τραγωδία, έτσι και σήμερα, η Ελλάδα διέρχεται απ΄ όλα τα στάδιά της: την Υβριν, την Νέμεσιν και φυσικά την Κάθαρσιν, με την τελευταία μάλιστα να καθορίζει μάλλον καταλυτικά και το μέλλον των επόμενων γενεών μίας χώρας που παραμένει εδώ και καιρό στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Στις καλές ημέρες των προηγούμενων ετών λοιπόν, κοινός τόπος είναι σήμερα πως το κράτος και οι ιδιώτες δαπανούσαν περισσότερα από όσα παρήγαν σε βάρος μάλιστα των μελλοντικών γενεών, ενώ ο πολλαπλασιασμός των παθογενειών στην οικονομία και την κοινωνία, αλλά και η απληστία παρομοιάζονται από ορισμένους με την… Υβριν, ένα μεγάλο αμάρτημα και για την Αρχαία Ελλάδα.
Ένας συνδυασμός χαμηλής ανταγωνιστικότητας, υψηλής κατανάλωσης και αναποτελεσματικότητας του δημόσιου τομέα εκτόξευσε τα δίδυμα ελλείμματα, του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και του δημοσιονομικού, και τα συνακολούθως συσσωρευμένα δίδυμα χρέη, το δημόσιο και το εξωτερικό με αποτέλεσμα την κατάρρευση του μοντέλου ανάπτυξης της οικονομίας που βασίστηκε στην εγχώρια ζήτηση (73% του ΑΕΠ) με δανικά και έτσι ήρθε η… Νέμεσις.
Τα χρέη, η κοντόφθαλμη και ορισμένες φορές ανίκανη πολιτική ελίτ, μαζί με τις μεγάλες και «σύνθετες» ευθύνες και της οικονομικής ελίτ, που διέβρωσαν την οικονομία και την κοινωνία οδηγώντας και σε κρίση αξιών, έφεραν την αποπομπή της Ελλάδας από τις αγορές, το μνημόνιο και την τρόικα, η οποία παίζει μεταξύ άλλων πλέον και το ρόλο της …Κάθαρσις.
Ένα είναι βέβαιο πλέον. Η διαδικασία της εξυγίανσης και η αναζήτηση ενός νέου μοντέλου διατηρήσιμης ανάπτυξης δεν πρόκειται να λάβουν χώρα χωρίς να προκαλέσουν πόνο…
Το θέμα είναι όμως, όχι μόνο να μην βρεθούν στο καναβάτσο οι ευάλωτες ομάδες και η κοινωνική συνοχή επειδή κάποιοι κρύβονται πίσω από τα κεκτημένα, αλλά να μην οδηγηθεί τελικά η χώρα «σε συνεχείς κρίσης μέσα στην κρίση» που θα οδηγήσουν την τραγωδία να μοιάζει ως η ποιο ελκυστική προοπτική…
mantik@tovima.gr
