Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τα τελευταία χρόνια βρίσκεται με το ένα πόδι στην Ελλάδα και το άλλο στο εξωτερικό. Στο εξωτερικό το τελευταίο διάστημα έχει δώσει περισσότερες από εβδομήντα συναυλίες. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία (μπροστά σε κυρίως ελληνόφωνο κοινό) έως την Κεντρική Ευρώπη (που υπάρχει ένα μη ελληνόφωνο κοινό που γνωρίζει λίγο-πολύ τη δουλειά του). Μάλιστα, όπως σημειώνει ο ίδιος, «κάποιοι ξένοι ταξιδεύουν πολλά χιλιόμετρα για να μας δουν σε άλλη πόλη,ακόμη και σε γειτονική χώρα.Σε πόλεις όπου έχουμε εμφανιστεί αρκετές φορέςαναγνωρίζω κάποιους από τους ακροατές. Δύο παιδιά ήρθαν πέρυσι για μία συναυλία μου στην Αθήνα. Δεν είχαν χρήματα για να μείνουν κάπου και τους φιλοξένησα στο σπίτι.Είναι λίγοι, μη νομίζεις ότι κάνω καμιά μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό!Αλλά είναι συνειδητοί ακροατές,έρχονται πάντα,ξέρουν πολύ καλά τι παλεύω να κάνω με την τέχνη μου,γνωρίζουν τους μουσικούς μου συνεργάτες,φέρνουν και τους φίλους τους και γίνονται όλο και περισσότεροι».
Πολλοί και οι φίλοι του εντός των τειχών. Αυτή την περίοδο εμφανίζεται στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο παρουσιάζοντας πάλι κάτι διαφορετικό. «Με τους Μιχάλη Καπηλίδη στα τύμπανα, Σωτήρη Λεμονίδη στα πλήκτρα και Γιώργο Καλούδη στο ηλεκτρικό τσέλο και στη λύραθα παρουσιάσουμε τραγούδια κυρίως από τη δισκογραφία μου, διασκευασμένα για χορωδία (φωνητικό σύνολο Εν Φωναίς) και ηλεκτρική μπάντα». Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης όμως δεν περιορίζεται μόνο στο μουσικό ύφος που τον έχουμε γνωρίσει. Στις 30 Απριλίου θα παρουσιάσει στο Βερολίνο τη συναυλία με τίτλο «Μoments of a face». Ο ίδιος τονίζει: «Το πρώτο μέρος της συναυλίας αποτελείται από το “Αθύρ”,ένα έργο διάρκειας 45 λεπτών,βασισμένο σε αρχαία ταφικά επιγράμματα. Το δεύτερο μέρος είναι πολυσυλλεκτικό. Περιλαμβάνει την πρώτη από τρεις κινήσεις (15 λεπτά) από τον “Χρόνο του απρόσμενου καιρού”για ορχήστρα,χορωδία και ποιητή, γραμμένο με αφορμή την ποίηση του μικρότερου αδελφού μου Λίνου,δύο μεσαιωνικά τραγούδια της Κύπρου διασκευασμένα για ορχήστρα και τρία δικά μουγια ορχήστρα και χορωδία».
Ποιο είναι τελικά το μουσικό ύφος του Αλκίνοου Ιωαννίδη; «Μουσικά,όπως και στη δισκογραφία μου,ενσωματώνω στοιχεία από διαφορετικά μουσικά είδη, τη μπαρόκ, τη βυζαντινή, τη μουσική του 20ού αιώνα, τον μινιμαλισμό, καθώς και τις κλίμακες και τους ρυθμούς του τόπου μας,ελπίζοντας να μη γίνομαι κιτς. Στα 23 μου χρόνιαέκανα το βήμα από τον ηθοποιό στον τραγουδιστή. Στα 27 μου εξέδωσα τον πρώτο μου δίσκο ως τραγουδοποιός. Και στις δύο περιπτώσεις,παρά την ανταπόκριση του κοινούή ίσως και εξαιτίας της, αλλά και λόγω ηλικίας και… φάτσας, αντιμετωπίστηκα με καχυποψία.Με τα “κλασικά”,είτε αρέσουν είτε όχι, θα είναι μάλλον ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα. Στο εξωτερικό δεν με ξέρουν σαν “λαοπρόβλητο βάρδο”.Ακούνε τη μουσική και τη δέχονται όπως είναι,χωρίς δεύτερες σκέψεις». Στην Ελλάδα τι γίνεται με τις δεύτερες σκέψεις; «Εδώδικαιολογημένα είμαι… ύποπτος. Δυστυχώς, οι πιο επιτυχημένοι των καλλιτεχνών δεν έχουμε συνηθίσει τον κόσμο σε ξαφνιάσματα,άλματα,δεύτερες και τρίτες ζωές».
Στα είκοσι χρόνια της παρουσίας του στη μουσική και στο τραγούδι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, μεταξύ άλλων, προσπαθεί να «δει» και τη σχέση του με τον χρόνο. Δεν το αρνείται. «Είναι ο προσωπικός μου τρόπος να κρατώ τη ζωή ακατανόητη, νοσταλγική, ποιητικήκαι ενδιαφέρουσα» . Οσον αφορά την καλλιτεχνική του ζωή την κρατάει ενδιαφέρουσα και με έναν άλλο τρόπο. Με τη δυσκολία του να ενταχθεί «σε οποιοδήποτε σύνολο. Οι αναφορές και οι επιρροές μου ήταν πάντα αλλοπρόσαλλες, οι αγάπες μου ασύμβατες, οι επιλογές μου ασυνάρτητες, οι κατευθύνσεις μου χαοτικές. Αυτά παλεύω να συμφιλιώσω χρόνια τώρα και μέσα από αυτή την πάλη γράφω τους στίχους και τις μουσικές μου.Τα τελευταία χρόνια ακούω κυρίως προκλασική μουσική και του 20ού αιώνα.Σε μια ακρόασημεταξύ ενός έργου του Μπαχ και ενός του Σοστακόβιτςμπορεί να ακούσω ΑC/DC, Χατζιδάκι, Ρortishead, Πλάτωνος, Βill Εvans, Σαββόπουλο, Μiles Davis, Radiohead,Βαμβακάρη…Δεν έχω την άνεση να ξέρω πού ανήκω,πού δίνομαι αποκλειστικά».
Γυάλινο Μουσικό Θέατρο,λεωφ.Συγγρού 143,Ν.Σμύρνη,τηλ.210 9315.600.Κάθε Παρασκευή και Σάββατο,ώρα έναρξης 22.30.
