Αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να αδιαφορήσει: η τραγωδία που αποκαλύφθηκε στο Βέλγιο, με θύματα βιαστών, βασανιστών, εκμεταλλευτών και φονιάδων μικρά παιδιά και εφήβους, δεν συντελέστηκε σε ανατολικοευρωπαϊκούς και τριτοκοσμικούς παιδοφιλικούς παραδείσους όπου συρρέουν χιλιάδες «αξιοπρεπείς» διότι ευκατάστατοι πελάτες. Αλλά εδώ, στην Ευρώπη. Οπου εξάλλου, όλοι το γνωρίζουμε, ευδοκιμούν όπως παντού αλλού οι κάθε λογής εκμεταλλεύσεις παιδιών και εφήβων: σεξουαλικές, οικονομικές και συχνά και τα δύο μαζί.
Οτι το πρόβλημα δεν είναι «νέο» το αποδεικνύει περίτρανα το γεγονός ότι αρχίζει μεθαύριο στη Στοκχόλμη μια διεθνής διάσκεψη για την αντιμετώπισή του. Πρόβλημα τεράστιο: υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο ένα εκατομμύριο παιδιά και έφηβοι εντάσσονται στο κύκλωμα της οργανωμένης πορνείας που εκμεταλλεύεται εκατομμύρια άλλα. Είτε διότι τα πουλάνε οι απελπισμένοι λόγω φτώχειας γονείς τουςΩ είτε διότι πέφτουν θύματα απαγωγέωνΩ είτε διότι, ορφανά ή εγκαταλειμμένα, αυτά τα ίδια δεν βρίσκουν άλλο τρόπο επιβίωσης.
Δύο από τα παιδιά του Βελγίου τα απήγαγαν, τα βίασαν, τα εκμεταλλεύτηκαν, τα κακοποίησαν και τα άφησαν να πεθάνουν από την πείνα. Δύο κοπελιές τις αναζητούν τώρα σε όλη την Ευρώπη, και κυρίως στην Τσεχική Δημοκρατία, όπου μπορεί να υπηρετούν έγκλειστες σε ειδικευμένους οίκους. Υπάρχει, όλοι το λένε διότι έχουν λόγους να το υποψιάζονται, ευρωπαϊκό δίκτυο εμπορικής παιδοφιλίας. Που συνδέεται με ό,τι πιο σύγχρονο προσφέρει η τεχνολογία: τις ειδικευμένες βιντεοκασέτες, τα «καυτά τηλέφωνα» και κυρίως το θαυμαστό Ιντερνετ.
Για τις βιντεοκασέτες (μερικές, οι πιο σκληρές, περιλαμβάνουν σκηνές όχι μόνο βιασμών ανηλίκων αλλά και βίας ως τον θάνατο) όπως και για τις ειδικές πολύχρωμες εκδόσεις απαιτούνται «πρωταγωνιστές». Η βελγική αστυνομία ερευνά το κύκλωμα: είναι πολύ πιθανό ότι αφορά τους ίδιους χρηματοδότες και τους ίδιους εκτελεστές. Ενα κύκλωμα που πάντως τα τελευταία χρόνια, ως προς την τεχνική παραγωγή, έχει μια τάση να φεύγει από την Ευρώπη για να συνεχίσει το έργο του στην πιο ασφαλή και «φτηνή» Απω Ανατολή. Το ερευνά όμως μόνον τώρα; Κι αν ναι, γιατί τόσο αργά; Το ερώτημα δεν αφορά μόνο τους Βέλγους. Αλλά όλους μας.
Διότι, ακριβώς, το θέμα είναι «γνωστό» από χρόνια. Από χρόνια πολλά γίνεται κάθε τόσο λόγος για ροζ και μπλε μπαλέτα. Από χρόνια πολλά έχει οργανωθεί ο σεξοτουρισμός και ελάχιστες είναι οι χώρες που έχουν θεσπίσει με νόμο ότι η τέλεση του εγκλήματος της παιδοφιλίας στο εξωτερικό οδηγεί τον δράστη, αν αποκαλυφθεί, και στο εθνικό του δικαστήριο. Είναι γνωστά σε πολλούς (και ασφαλώς στις αστυνομίες) τα στέκια της πορνείας ανηλίκων ή της εμπορίας των υποπροϊόντων της. Οι αστυνομίες, με τα λίγα μέσα που διαθέτουν, προσπαθούν. Κυρώσεις υπάρχουν. Δεν πείθουν όμως για την αυστηρότητά τους. Η αλήθεια είναι ότι, για να μπορέσει η αστυνομία να παίξει ουσιαστικά τον ρόλο της και να ακολουθήσει η δικαιοσύνη, θα έπρεπε να ξυπνήσουμε πρώτα εμείς και να αξιώσουμε τα όσα σήμερα η αδιαφορία μας (που μπορεί να κρύβει πολλά…) θέτει στο περιθώριο.
Η παιδοφιλία δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Οι διά βιασμού αιμομειξίες ανήλικα παιδιά είχαν και έχουν συνήθως ως θύματα. Το (σχετικά) νέο στοιχείο είναι η «μαζικοποίηση» του φαινομένου και η μετατροπή του, συστηματικά, σε εμπόριο. Καθώς και η συνεχής μείωση των «ορίων ηλικίας». Τώρα το φαινόμενο εγγίζει και τη νηπιακή ηλικία: βρέθηκαν σκοτωμένα από σεξουαλικές κακοποιήσεις αγοράκια και κοριτσάκια τεσσάρων και πέντε ετών…
Το πρόβλημα είναι σήμερα παγκόσμιο. Οπως το δήλωσε στη «Le Monde» η Τζουν Κέιν, εκπρόσωπος του διεθνούς συνεδρίου που αρχίζει μεθαύριο στη Στοκχόλμη, «οι λόγοι του είναι πολλοί: η μιζέρια, οι τεράστιες διαφορές οικονομικού και κοινωνικού επιπέδου, η μαζική αστικοποίηση των πληθυσμών, η διάλυση των οικογενειών και των παραδοσιακών κοινοτικών συστημάτων, η διακρίσεις σε βάρος των γυναικών και των κοριτσιών, η άγνοια των περισσοτέρων γονέων και, επίσης, η αιώνια φιλαργυρία των ανθρώπων». Και τι θα έπρεπε να γίνει; «Πρέπει να ενημερωθούν οι οικογένειες για τους κινδύνους που υπάρχουν, να ευαισθητοποιούν οι κυβερνήσεις, να αλλάξει σιγά σιγά η ίδια η εικόνα που ορισμένες κοινωνίες έχουν σχηματίσει για τα παιδιά. Πρόκειται για μια δουλειά πολιτική, εκπαιδευτική και πολιτιστική με μεγάλο χρονικό βάθος».
Αυτά ασφαλώς δεν αρκούν. Οπως ασφαλώς δεν αρκούν τα αναγκαία αστυνομικά μέτρα. Προστατεύει κανείς τα εκατοντάδες «αδέσποτα» παιδιά που επιβιώνουν όπως επιβιώνουν στην ίδια την Αθήνα; Πόσοι πολίτες τα βλέπουν και δεν τα θωρούν διότι έτσι τους βολεύει; Εδώ και παντού αλλού ελάχιστοι αρνούνται να αγοράσουν ανατολίτικα χαλιά αν δεν έχουν την απόδειξη ότι δεν προέρχονται από κάτεργα στυγνής εκμετάλλευσης «χρυσοδάκτυλων» παιδιών πέντε και έξι ετών. Γιατί να μην κλείσουμε τα μάτια και στα άλλα; Χιλιάδες αδέσποτα παιδιά «απειλούν την τάξη και την ησυχία» στο Ρίο με αποτέλεσμα να υπάρχουν παρα-αστυνομικές ομάδες συστηματικής εξόντωσής τους που δεν φαίνεται να έχουν προκαλέσει την αντίδραση παρά μόνο των ολίγων. Στην Αφρική τα παιδιά όλων των πολέμων και όλων των λιμών αντιμετωπίζουν, εκεί που καταφεύγουν, όπως λ.χ. στο Ζαΐρ, δυνάστες και εκμεταλλευτές χωρίς οίκτο. Δεν το ξέρουμε; Το ξέρουμε. Δεν κάνουμε τίποτε ή ελάχιστα, και αυτά επιλεκτικά (όπως με τα Βαλκάνια) κατά τις δοξασίες μας. Γι’ αυτές, κυρίως. Οχι τόσο γι’ αυτά!
