” Ολο το καλοκαίρι θα γιορτάζω παντού για το νταμπλ “
ΓΕΡΜΑΝΟΣ και δη Βαυαρός, που απεχθάνεται την μπίρα και πίνει μόνο κρασί, χορεύει χασαποσέρβικο, παίρνει τον επτάχρονο γιο του και πηγαίνει στον ιππόδρομο για να χαζέψει με τα αγαπημένα του άλογα, ξεσηκώνει με τρεις κινήσεις ολόκληρο νυχτερινό μαγαζί ή ακόμη και μια κατάμεστη κερκίδα 20.000 φιλάθλων, κάνει περισσότερη παρέα με τους Ελληνες παρά με τους αλλοδαπούς συμπαίκτες του, επιχειρεί (επιτυχημένη) «ποδιά» στον Τζιοβάνι και λατρεύεται από τους οπαδούς της ομάδας του ίσως περισσότερο από κάθε άλλον, παρ’ ότι είναι ουσιαστικά μέλος της μόλις έξι μήνες, δεν μπορεί παρά να είναι… τρελός. Ο Μάρκους Μινχ αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον Γιτζάκ Σουμ (τον χρησιμοποίησε μόλις ένα ενενηντάλεπτο τις πρώτες δέκα αγωνιστικές) και εν συνεχεία από τους φίλους του Τριφυλλιού, αλλά αναδείχθηκε εν τέλει ένας από τους πολυτιμότερους παίκτες του Παναθηναϊκού στην πορεία ως και την κατάκτηση του νταμπλ και αγαπήθηκε εντός των αποδυτηρίων όσο ουδείς άλλος αλλοδαπός κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Και τώρα στα 32 του απολαμβάνει τις ομορφότερες ημέρες, όχι μόνο της καριέρας του αλλά και της ζωής του, όπως εξομολογείται μιλώντας προς «Το Βήμα».
– Τελικά τι προτιμάς; Τα «όλε όλε» ή το «είναι τρελός ο Γερμανός;».
«Ολα! Δεν ξεχωρίζω κανένα, είναι όλα εκπληκτικά! Ο κόσμος είναι υπέροχος, κάθε μέρα γιορτάζουμε. Στο γήπεδο, στο πούλμαν, στα μπουζούκια, στον δρόμο που κυκλοφορούμε! Είναι μοναδικό αυτό που συμβαίνει, δεν το έχω ξαναζήσει. Με σταματούν παντού και πανηγυρίζουμε. Είναι οι πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής μου, απολαμβάνουμε κάθε στιγμή από αυτές τις ημέρες εγώ και η οικογένειά μου. Δεν πρόκειται να τις ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου!».
– Είχε περάσει ποτέ από το μυαλό σου ότι θα μπορούσες να γευτείς τόσο πολλές και έντονες συγκινήσεις όταν αποφάσισες να αγωνιστείς με τον Παναθηναϊκό;
«Οταν ήρθα ήξερα ότι είχα πάρει μεταγραφή σε μια ομάδα με εκατομμύρια φιλάθλους, καλή φήμη στην Ευρώπη και αξιόλογη οργάνωση, που όμως δεν είχε κατακτήσει ούτε έναν τίτλο τα τελευταία επτά χρόνια. Ηρθα με στόχο να κατακτήσουμε το πρωτάθλημα, πίστευα στην επιτυχία, αλλά τέτοιες εκδηλώσεις δεν τις περίμενα».
– Ηλπιζες ή πίστευες στην επιτυχία; Είναι διαφορετικό…
«Να σου πω… Ο σημαντικότερος παράγοντας για την τελική επιτυχία ήταν το ομαδικό πνεύμα και η ενότητα μεταξύ των παικτών καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Και το ότι δεν χάσαμε τον στόχο και δεν αντιδρούσαμε ακραία. Ούτε στις ήττες ούτε στις νίκες. Ούτε κλαίγαμε ούτε πανηγυρίζαμε έξαλλα. Κρατήσαμε το μυαλό μας μέσα στο κεφάλι».
– Ποιες ήταν οι πιο δύσκολες στιγμές;
«Στην αρχή της σεζόν. Πολλοί καινούργιοι παίκτες και νέος προπονητής. Δύσκολο να ταιριάξουν όλοι με όλους σε μια καινούργια ομάδα. Δεν είναι δικαιολογία, ήταν πραγματικότητα. Δεν παίξαμε καθόλου καλό ποδόσφαιρο στην αρχή της αγωνιστικής περιόδου, αλλά βελτιωθήκαμε. Και μετά τον Νοέμβριο αρχίζαμε να παίζουμε καλύτερα, να πιστεύουμε περισσότερο στις δυνατότητές μας».
– Οταν ήρθες στον Παναθηναϊκό είχες εισπράξει το «βάρος» της αποτυχίας των τελευταίων ετών;
«Οχι όσο οι παλαιότεροι παίκτες. Ρώτησα και έμαθα τι είχε συμβεί πέρυσι – και στο ματς με τον Ολυμπιακό και για όσα ακολούθησαν με τους οπαδούς. Αλλά ένιωθα ότι μπορούσαμε να πάρουμε αυτό το πρωτάθλημα. Εκανα υπομονή και, μόλις είχα την ευκαιρία, έδωσα αυτά που μπορώ να δώσω. Από ένα χρονικό σημείο και μετά οι φίλαθλοι το έκαναν τόσο εύκολο για μένα. Εμπαινα μέσα στο γήπεδο και ένιωθα ότι πετούσα!».
– Εχεις αγωνιστεί στη Γερμανία, στην Ιταλία και στην Τουρκία, όπου με το ποδόσφαιρο, όπως και στην Ελλάδα, ασχολούνται εκατομμύρια φίλαθλοι. Θυμάσαι παρόμοιες, αντίστοιχες αντιδράσεις μετά την κατάκτηση κάποιου τίτλου;
«Οχι. Εδώ ήταν εκπληκτικά όλα! Στην Τουρκία είναι τρελοί με τις ομάδες τους, αλλά σαν τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού όχι. Ισως ήταν και η δίψα όλων αυτών των ανθρώπων επί τόσα χρόνια που τους ώθησε σε αυτό το ξέσπασμα. Το συναίσθημα ενός ποδοσφαιριστή, το συναίσθημα ενός ανθρώπου ο οποίος δίνει χαρά σε τόσους άλλους, αυτό είναι το πιο όμορφο, αυτό που με γεμίζει περισσότερο. Είναι και το πρώτο νταμπλ στην καριέρα μου!».
– Αν ήσουν ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού ποιος θα ήταν ο στόχος σου για την επόμενη σεζόν; Το νταμπλ δεν προκύπτει κάθε χρόνο…
«Θες να σου απαντήσω ειλικρινά; Με ρωτούν πολλοί, αλλά δεν το σκέφτομαι τώρα. Τώρα μόνο γιορτάζω, όλο το καλοκαίρι θα γιορτάζω παντού για το νταμπλ. Και όταν έρθει πάλι η ώρα της δουλειάς στην προετοιμασία, θα δουλέψω ξανά και θα δούμε τότε τι θα γίνει».
– Μα είσαι Γερμανός εσύ;
«Γιατί, ποιος είπε ότι οι Γερμανοί δεν πανηγυρίζουν, δεν είναι ενθουσιώδεις, δεν έχουν πάθος στη ζωή τους;».
– Πάντως μπουζούκια δεν έχετε…
«E, ναι, δεν έχουμε. Ηταν φοβερή η ατμόσφαιρα, πρώτη φορά πήγα και τρελαθήκαμε με τη σύζυγό μου. Οπου και αν γιορτάζαμε όμως θα ήταν όμορφα. Εκεί ήταν υπέροχα γιατί βρίσκονταν σχεδόν όλα τα παιδιά, δεν είχαμε πίεση, γλεντούσαμε γι’ αυτό που καταφέραμε. Και στο σπίτι μου να γιόρταζα όμως δεν θα με πείραζε».
– Πρώτη φορά ήρθες εφέτος στην Ελλάδα;
«Ναι, δεν έχω έρθει για διακοπές. Αλλά εφέτος θα πάμε! Θα πάω δέκα ημέρες στη Γερμανία να δω την οικογένειά μου και μετά θα πάμε στη Σαντορίνη. Μαζί με Goumas και Pandelis, γιατί Pandelis (σ.σ.: Κωνσταντινίδης) θα κάνει τον γάμο του εκεί. Γι’ αυτό σου λέω, θα γιορτάζω όλο το καλοκαίρι!».
– Και από τον Σεπτέμβριο τι φιλοδοξίες έχεις για τον Παναθηναϊκό της επόμενης σεζόν;
«Πάλι τα ίδια; Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ίσως ξεκινήσουμε με καλύτερες προϋποθέσεις, συγκριτικά με την εφετινή εκκίνηση. Γιατί οι παίκτες γνωριζόμαστε πλέον μεταξύ μας εντός και εκτός γηπέδου, και γιατί ελπίζω να μην έχουμε τόσους τραυματισμούς. Να είναι καλά ο Μανόλης, ο Σανμαρτεάν… H ποδοσφαιρική ζωή όμως είναι τόσο απρόβλεπτη και μερικές φορές οι αλλαγές είναι πολύ γρήγορες και σκληρές για κάποιους ανθρώπους. Είναι πολύ οδυνηρό για έναν παίκτη να τραυματίζεται στην προετοιμασία, αλλά και αυτό είναι μέσα στην ποδοσφαιρική ζωή».
– Ποιο ματς ξεχωρίζεις ως το καλύτερο εφετινό του Παναθηναϊκού;
«Ο τελικός του Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό. Δεν ήταν το πιο σημαντικό αλλά ήταν το καλύτερό μας! Το πιο σημαντικό, έτσι όπως εξελίχθηκε, ήταν με τον ΠΑΟΚ εκτός έδρας».
– Εκεί όπου άρχισε το σόου του Ολιζαντέμπε…
«Είναι σπάνιο αυτό που συνέβη με τον Μανόλη. Εκπληκτική σύμπτωση, δεν νομίζω να έχει συμβεί ξανά παγκοσμίως! Αλλά δεν πρέπει να σταθούμε ούτε στον Μανόλη ούτε στον Παπαδόπουλο ούτε στον Μινχ. Σίγουρα στον Ολιζαντέμπε οφείλουμε όλοι πολλά, είναι καταπληκτικό αυτό που κατάφερε. Αλλά αν δεν του είχε κάνει την πάσα ο Σαπάνης στην Τούμπα; Αν δεν είχε πάρει την κεφαλιά-πάσα ο Μιχάλης με την Προοδευτική; Και ας μην ξεχνάμε τους ανθρώπους πίσω από τη “βιτρίνα”. Το προπονητικό τιμ, τον γιατρό και τους φυσικοθεραπευτές, τη διοίκηση, τους υπαλλήλους. Ολοι εργάζονται για τους παίκτες, γιατί οι ποδοσφαιριστές αγωνίζονται και από αυτούς εξαρτάται κυρίως μια ομάδα. Γι’ αυτό άλλωστε παίρνουν τόσα χρήματα. Πίσω όμως από τους παίκτες υπάρχει μια άλλη ομάδα ανθρώπων η οποία τους υποστηρίζει προτού μπουν στο γήπεδο».
– Τι σε απογοήτευσε και τι σε ενθουσίασε στο εφετινό πρωτάθλημα;
«Με απογοήτευσαν τα γήπεδα. Τι να πω για την έδρα της Προοδευτικής; Ο Ολυμπιακός θα έχει καινούργιο γήπεδο, μακάρι να δημιουργήσουμε και εμείς. H Λεωφόρος είναι πολύ “ζεστή”, αλλά μικρή. Ελπίζω τώρα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες να έχουν κατασκευαστεί καινούργια γήπεδα. Ενθουσιάστηκα με την επιτυχία μας! Αλλά δεν απογοητεύτηκα με το επίπεδο του ποδοσφαίρου. Δεν είναι Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, Ισπανία, αλλά είναι καλύτερα από την Τουρκία όπου, όπως και εδώ, υπάρχουν μόνο τέσσερις-πέντε καλές ομάδες».
– Και το γερμανικό ποδόσφαιρο ωστόσο δεν είναι στην ακμή του…
«Σίγουρα όχι. Αλλά κοίτα τα γήπεδα στην Μπουντεσλίγκα, όλα είναι γεμάτα κάθε Σάββατο! Εκεί το ποδόσφαιρο είναι για χιλιάδες ανθρώπους μέρος της ζωής τους. Ξέρουν ότι το Σάββατο θα πάνε στο γήπεδο και αισθάνονται ότι συμμετέχουν σε αυτό. Στην Ελλάδα έχω την εντύπωση ότι είναι πολλαπλάσιοι οι τηλεθεατές από αυτούς που έρχονται στο γήπεδο, γιατί δεν υπάρχουν οι συνθήκες για να πάει μια οικογένεια στο γήπεδο».
– Για το Euro ωστόσο δεν τρέφεις πολλές ελπίδες…
«Και στο Μουντιάλ ξεγραμμένους μας είχαν αλλά φθάσαμε ως τον τελικό! Δεν έχουμε Ζιντάν, δεν παίζουμε τεχνικό ποδόσφαιρο, αλλά έχουμε ομαδικό πνεύμα, πείσμα, πάθος, δίνουμε μάχες από το πρώτο λεπτό ως το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή. Οπως και ο Παναθηναϊκός! Δεν έχουμε σουπερστάρ, ο Μανόλης βεβαίως ήταν “special”, αλλά τα πήραμε όλα. Γι’ αυτό μην την υποτιμάτε τη Γερμανία. Ούτε τον Οτο Ρεχάγκελ».
– Θα παρακολουθήσεις τους Ολυμπιακούς Αγώνες;
«Ελπίζω να μην είμαστε στο εξωτερικό για φιλικά ματς. Ασφαλώς! Εσύ τι λες; θα χάσω την ευκαιρία να τους δω για πρώτη φορά live;».
