Στην Καλιφόρνια, λίγες ημέρες μετά το Σιάτλ, η Τζούλια Μπάτερφλαϊ Χιλ κατέβηκε από μια σεκόγια εξαντλημένη αλλά ευτυχισμένη: το δέντρο που είχε ζωή χιλίων ετών μαζί με τα άλλα δέντρα ενός αιωνόβιου δάσους δεν θα κοβόταν από την εταιρεία Pacific Maxam. Η Τζούλια, μια τυπική Αμερικανίδα 25 ετών, κέρδισε τη μάχη της ζώντας επί δύο χρόνια σε μια εξέδρα 60 μέτρα πάνω από το έδαφος. Δύο χρόνια άντεξε στο κρύο, στην πείνα και στην 24ωρη πολιορκία των ιδιωτικών αστυνομικών της εταιρείας.
Οπως η Τζούλια, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο υπερασπίζονται φυτά, ζώα, ανθρώπινες υπάρξεις, λαούς των οποίων η ζωή απειλείται από πολυεθνικές, από τσιφλικάδες, από εταιρείες ορυχείων, από αποικιοκρατικές συμβάσεις εμπορίου, από ιατρικά μονοπώλια. Και πολλοί έχουν δώσει σ’ αυτόν τον πόλεμο τη ζωή τους: ο Chico Mandes, ο Ken Saro Wiwa, η Dian Fossey, οι Adamson, οι ιθαγενείς, οι ακτήμονες αγρότες. Ατομα και μικρές ομάδες που αντιστέκονται, στην Ασία, στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική, στις ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης. Λες και ξαναζεί το σύνθημα του Τσε «Ενα, δύο, χίλια Βιετνάμ». Ετσι ξεκινάνε τα κινήματα που μπορούν να αλλάξουν τον ρου της Ιστορίας. Ετσι πάντα γεννηθήκανε τα κινήματα που άλλαξαν την Ιστορία.
Αυτός είναι ο λαός του Σιάτλ. Αυτό είναι το «κίνημα των κινημάτων». Ενα, δύο, χίλια κινήματα. Η αθέατη πλευρά του «άλλου κόσμου» δεν είναι πλέον ούτε σιωπηλή ούτε αθέατη. Κινήματα, οργανώσεις, ομάδες, καθημερινοί άνθρωποι, νέοι και λιγότερο νέοι, εργαζόμενοι και άνεργοι, φεμινίστριες, οικολόγοι, συνδικαλιστές, αναρχικοί, μαρξιστές, πιστοί και άθεοι γιγαντώνουν καθημερινά το παλιρροϊκό κύμα της αντιπαγκοσμιοποίησης.
Εχει ήδη συμβεί λένε. Δύο κινήματα πριν, η συμμαχία των φτωχών του Τρίτου Κόσμου με τα χορτασμένα παιδιά των πλούσιων χωρών γέννησε το ’68, το οποίο ήταν και το πρώτο κίνημα παγκόσμιας κλίμακας. Η Αμερική έχασε τον πόλεμο του Βιετνάμ επειδή ηττήθηκε πρώτα από τους εσωτερικούς Βιετκόγκ, τα δικά της παιδιά.
Πολλοί οι νοσταλγικοί βλέπουν στο κίνημα αντι-G8 ένα νέο ’68. Ισως. Αλλά είναι και κάτι το εντελώς καινούργιο αυτό που γεννιέται. «Είμαστε κάτι καινούργιο, αλλά είμαστε αυτοί που υπήρχαν πάντα» γράφει το μανιφέστο των διαδηλωτών της Γένοβας. «Πανάρχαιος στρατός της ανυπακοής, με όπλο την Ιστορία, εδώ και αιώνες βαδίζουμε σ’ αυτή την ήπειρο».
Οσο οι κατευθύνσεις και οι μέθοδοι της ανάπτυξης θα αποφασίζονται μόνο από τους λίγους, όσο θα καταστρέφουν ανθρώπους και πολιτισμούς, όσο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, οι ανθρώπινες ανάγκες θα είναι εμπόρευμα που θα αγοράζεται και θα πουλιέται, οι κοινωνικές συγκρούσεις θα είναι το άλας της Γης.
Στη Γένοβα πρωταγωνιστές θα είναι οι «επικίνδυνες τάξεις» της Ευρώπης. Αυτές θα συγκρουστούν και για λογαριασμό των ιθαγενών της Τσιάπας, των Αφρικανών που πεθαίνουν από AIDS γιατί το κόστος της θεραπείας είναι απαγορευτικό γι’ αυτούς, των αγροτών του Τρίτου Κόσμου που ξεκληρίζονται από τη λαίλαπα της «ανάπτυξης». Αυτοί θα πολεμήσουν για τα 30.000 παιδιά που πεθαίνουν κάθε μέρα από ασιτία και από ασθένειες που είναι ιάσιμες στον «πολιτισμένο κόσμο».
Οι πόλεις-φρούρια, όπως γράφει ο Adriano Sofri, δεν πέφτουν σχεδόν ποτέ από τους στρατούς που τους πολιορκούν. Πέφτουν σχεδόν πάντα από μέσα.
Τα οκτώ ανθρωπάκια που καθορίζουν τις τύχες του κόσμου χωρίς να τον ρωτούν θα καταλάβουν στη Γένοβα ότι όσα τείχη κι αν υψώσουν, όσες αμυντικές γραμμές κι αν χαράξουν γύρω από τις ευδαίμονες πόλεις της Δύσης για να κρατήσουν έξω τα δισεκατομμύρια των «βαρβάρων», η Αυτοκρατορία καταρρέει. Τα τείχη θα γκρεμιστούν από μέσα. vmoulopoulos@dolnet.gr
