Η ΛΕΞΗ του τίτλου έχει θεατρική καταγωγή, όπως ξέρουν οι «περί τον Διόνυσον τεχνίται». Σημαίνει την εύθυμη καζούρα «μύησης» που σκάρωναν οι παλιότεροι ηθοποιοί στους πρωτάρηδες συναδέλφους τους: κάθιζαν το «θύμα» σ’ ένα θρονί, το κουκούλωναν μ’ ένα κουρελομανδύα και γύριζαν τελετουργικά ολόγυρά του, ψέλνοντας ένα «μαγικό τραγούδι», που άρχιζε «αλαλού-αλαλού» και συνεχιζόταν με ακατάληπτα, παλαβά λόγια, συνοδευόμενα πού και πού από κάποια καρπαζιά1… Το έθιμο έχει καταργηθεί πια – αλλά η λέξη πέρασε στην καθημερινή γλώσσα, με το νόημα ακατανόητη ανακατωσούρα, σύγχυση, παραλογισμός, άλλα των αλλών.
ΑΥΤΟ το «αλαλούμ» μου θύμισε η πρώτη εβδομάδα της δίκης της «17 Νοέμβρη». Μόνο που, τώρα, έχουν αναποδογυριστεί οι όροι: «θύμα» είναι τα τραγικά θύματα της τριαντάχρονης δράσης της οργάνωσης και οι όχι λιγότερο τραγικοί συγγενείς τους, καθώς και η όλη υπόθεση της τρομοκρατίας που μάτωσε και σπίλωσε τη χώρα μας. Ενώ σε καζουροποιούς έχουν αναδειχθεί οι υπόδικοι (ή, έστω, οι περισσότεροι απ’ αυτούς), που αλαλουμίζουν αδιάκοπα τη λογική, τη γλώσσα, το δικαστήριο και – σε λίγο, να μου το θυμάστε – ακόμα και τους συγγενείς των σφαγίων τους.
Το αλαμπουρνέζικο «μαγικό τραγούδι» των παλιών θεατρίνων μοιάζει καντιανός ορθολογισμός μπρος στην αλλοπρόσαλλη λογοδιάρροια των «αγωνιστών» της 17Ν, τις αδολεσχίες και τα φληναφήματά τους, τους σολοικισμούς και τις παπαρδέλες τους. Να ένα μικρό σταχυολόγημα:
ΑΛΑΛΟΥΜ με τη λέξη Επανάσταση – που την «απαλλοτρίωσαν» (έτσι δεν ονομάζουν οι ίδιοι τις ληστείες τραπεζών, ταχυδρομείων, στρατοπέδων κλπ.;) και την διασύρουν και την συκοφαντούν, όπως ακριβώς οι επίορκοι απριλιανοί βάφτισαν «επανάσταση» την εσχάτη προδοσία τους και την κατατυράννηση και καταλήστευση του τόπου και του λαού. Οι νυν «λαοσωτήρες» μαϊμουδίζουν τους αλλοτινούς «εθνοσωτήρες». (Αλλά και τον «κοσμοσωτήρα» Μπους που, το επικείμενο αιματοκύλισμα της Μέσης Ανατολής, το χρίζει ελέω Θεού «σταυροφορία» του καλού, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και όλων των ιερών και οσίων της Wall Street).
Οσο αστοιχείωτοι και ανερμάτιστοι κι αν είναι οι «νοεμβριανοί», δεν μπορεί ν’ αγνοούν πως επανάσταση είναι μονάχα «η λαϊκή εξέγερση με την οποία μια τάξη ανατρέπει μιαν άλλη» (Μάο Τσε Τουνγκ έφη), και όχι ατομικές δολοφονίες και πλιάτσικο. Ειδεμή, οι μεγαλύτεροι επαναστάτες της Ιστορίας θα ήταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης και ο Αλ Καπόνε…
ΑΛΑΛΟΥΜ με το Σύνταγμα – που οδύρονται ότι «το κουρέλιασε το δικαστήριο», ενώ ταυτόχρονα ομολογούν πως στόχος τους ήταν η «ανατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», άρα και του Συντάγματος που την καθιερώνει! Και «ξεχνάνε» πως αυτοί οι ίδιοι έχουν κουρελιάσει όλες τις συνταγματικές διατάξεις για την προστασία των ανθρώπινων, κοινωνικών και πολιτικών αξιών…
Ο «πόνος» τους για το Σύνταγμα θυμίζει εκείνον τον πατροκτόνο και μητροκτόνο, που ζητούσε κλαίγοντας απ’ το δικαστήριο να τον λυπηθεί, επειδή είχε μείνει πεντάρφανος!
ΑΛΑΛΟΥΜ με τη Δικαιοσύνη – όταν αξιώνουν «δίκαιη δίκη» και, την ίδια ώρα, απορρίπτουν και αποπτύουν μετά βδελυγμίας τους νόμους και το δικαστήριο, και προπηλακίζουν και χλευάζουν τους δικαστές, ρεκάζοντας πως «η καταδίκη τους είναι προαποφασισμένη» και κομπάζοντας πως οι μόνοι αρμόδιοι να τους δικάσουν είναι «ο λαός και η Ιστορία», ενώ οι ίδιοι είχαν αυτοδιοριστεί δικαστές και δήμιοι των πάντων… ‘Η διαμαρτύρονται πως «το κλουβί τούς παρουσιάζει σαν άγρια θηρία» – αυτούς, που δεν έδειξαν ποτέ θηριώδη αγριότητα απέναντι σε ανυπεράσπιστα θηράματα και δεν χαρακτήρισαν ποτέ «παράπλευρες απώλειες» τους φόνους απλών εργαζόμενων και περαστικών!
ΑΛΑΛΟΥΜ με τη δημοσιότητα της δίκης και την ενημέρωση του κοινού – όταν, όλους αυτούς τους μήνες, οι ίδιοι και οι συνήγοροί τους κατακεραύνωναν τον «κανιβαλισμό» των ΜΜΕ, και τώρα ζητάνε πλήρη κάλυψη της δίκης απ’ όλα τα κανάλια. Ο «κανιβαλισμός» μετατράπηκε, μεμιάς, σε περιπαθή «καναλισμό»! Οχι βέβαια, από έγνοια για τη Δικονομία αλλά από «ψώνιο» για την ευκαιρία που θα τους έδινε η τηλεοπτική προβολή τους να γίνουν «σταρ» – ή, για την ακρίβεια, «βαμπ», αφού η λέξη προέρχεται από το «vampire», ήγουν αιμοπότης βρυκόλακας…
ΔΕΝ χρειάζεται να «εντρυφήσω» στο αλαλούμ με την Ιστορία και τους πραγματικούς αγωνιστές – όταν ο «βεντέτος» του ζοφερού μπουλουκιού είχε το θράσος να παρομοιάσει τη δίκη τους με… τις δίκες των αγωνιστών του ’21, της Αντίστασης, της αντιδικτατορικής πάλης.
Εχει ειπωθεί πως «το θράσος γεννά την τυραννία»2. Αλλά γεννά και απύθμενη μωρία και γελοιότητα.
Αυτοί οι «λαϊκοί ήρωες» δεν ξέρουν τη λαϊκή παροιμία, «Κάλλιο της γης κατάλυμα (τάφος) παρά του κόσμου γέλιο (περίγελως)»; Αλλά πού να τη μάθουν; Αυτοί ήξεραν μόνο να σκάβουν τάφους άλλων…
………………………………….
1. Βλ. Γιαν. Σιδέρη, «Θεατρικό γλωσσάριο», στο ετήσιο «Θέατρο ’65». – 2. «Υβρις φυτεύει τύραννον», Σοφοκλής, Οιδίπους τύραννος, στ. 251.
