” Εχω πάψει να πιστεύω στις ομάδες ”
Τα «Ενας αριθμός» της Κάριλ Τσέρτσιλ και «Addio del passato» της Λείας Βιτάλη διασταυρώνονται σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο στο Εμπρός για τη φετινή σεζόν. Αν και αυτό δεν ήταν η αρχική του πρόθεση, ωστόσο ο Τάσος Μπαντής διευκρινίζει πως «συνέπεσε να έλθουν στα χέρια μου αυτά τα κείμενα. Πρόκειται για δύο έργα τα οποία δεν έχουν καμία συνάφεια, είναι διαφορετικές γραφές και δραματουργίες και για άλλους κόσμους. Με ιντριγκάρισε το γεγονός ότι εστιάζονται στην περίπτωση ενός διδύμου. Στο μεν ένα το δίδυμο πατέρα – γιου ενώ στο έργο της Βιτάλη μάνας και κόρης». Αυτό ήταν που τον οδήγησε στη σκέψη για ένα ταυτόχρονο ανέβασμα σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο. «Ναι μεν, είναι διαφορετικής υφής αλλά κάπου συναντώνται στον βαθύ πυρήνα τους. Ο τρόπος με τον οποίο το καθένα διεισδύει σε αυτό το βαθύ πηγάδι το οποίο είναι η πρωταρχική σχέση με τον γονέα του είναι ερεθιστική και προκλητική περιοχή».
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που το Εμπρός έκανε την εμφάνισή του στην περιοχή του Ψυρρή. Μια περιοχή που τότε με δυσκολία προσέγγιζες. Σήμερα τίποτα πια δεν θυμίζει εκείνη τη μοναξιά του θεάτρου, καθώς από τα παράθυρα του πάνω ορόφου χρειάζεσαι χρόνο για να απαριθμήσεις καταστήματα και θέατρα. «Πρέπει να πω ότι νοσταλγώ τα χρόνια που το Εμπρός ήταν στο κέντρο μιας απόλυτης ερημιάς και πραγματικά οι θεατές “κινδύνευαν” για να φτάσουν». Εχει αλλάξει ριζικά το τοπίο αλλά το έχω αποδεχτεί. Είναι φυσιολογική αλλαγή που φέρνει ο χρόνος, αν και δεν το φανταζόμουν ποτέ. Πιστεύω όμως ότι στην προοπτική του χρόνου θα μείνουν τα θέατρα, ακόμη και αν πρόκειται για θέατρα διαφορετικής αντίληψης και αισθητικής γιατί παρατράβηξε η κατάσταση» εξομολογείται ο T. Μπαντής.
Πώς σχολιάζει έπειτα από καιρό τη διάλυση των Μορφών και τη μοναχική πλέον πορεία του; «Μετά τη διάλυση των Μορφών άλλαξε το τοπίο. Είμαι πια και συνειδητά μόνος μου. H ρήξη αυτή με τους πρώην συνεργάτες μου είναι κάτι που μου κόστισε πολύ, όπως κόστισε και σε αυτούς, αλλά ο καθένας αναλαμβάνει το βάρος της προσωπικής του διαδρομής και συνεχίζει». Μετάνιωσε; «Πάντα μετανιώνουμε για διάφορα πράγματα και πιστεύω ότι ο χρόνος φωτίζει αλλιώς κάποια γεγονότα έντασης και μάλιστα για ανθρώπους οι οποίοι ήταν τόσο στενά συνδεμένοι όπως ήμασταν. Από εκεί και πέρα συνεχίζω να παραμένω με νύχια και με δόντια πιστός στην αρχική μου αφετηρία, στις αρχικές μου επιδιώξεις για το θέατρο, παρά το ότι οι δυσκολίες γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες. Θεωρώ πολύ σημαντική επίσης και τη λειτουργία της σχολής ως φυτώριο που με κρατάει ζωντανό με την επαφή με τα νέα παιδιά, από τα οποία παίρνεις και δίνεις. Ταυτόχρονα διαμορφώνεται ένας πυρήνας που μπορεί να στελεχώσει το θέατρο στη διαδρομή του».
Πώς αντιμετωπίζει άραγε το ενδεχόμενο σύστασης μιας θεατρικής ομάδας στο μέλλον; «Νομίζω ότι στην ηλικία που βρίσκομαι έχω πάψει να πιστεύω στις ομάδες. Ειδικά μετά την εμπειρία μου και από τις δύο ομάδες που συμμετείχα και ειδικά ως προς την τελική έκβαση και διάλυσή τους και με τη Σκηνή και με τις Μορφές. Στο θέατρο, το οποίο είναι συλλογική δουλειά και πρέπει να υπάρχει μια συλλογικότητα, πρέπει να υπάρχει σαφής διάκριση των αρμοδιοτήτων και των ρόλων που πρέπει να παίξει το άτομο μέσα σε ένα σύνολο. Προτιμώ να συνεργάζομαι με ανθρώπους που κατά καιρούς συνεργάζομαι και ομολογώ ότι υπάρχει ένα άτυπος πυρήνας συνεργατών και η προοπτική του θεάτρου περνάει και μέσα από τη συνεργασία με αυτούς τους ανθρώπους».
Πόσο βοηθά η ύπαρξη τόσων μονάδων σε ένα ήδη κατακερματισμένο θεατρικό τοπίο; Ο T. Μπαντής είναι σαφής: «Είναι πολλές οι μονάδες και καλό είναι να βρεθούν τρόποι συνεργασίας, αλλά αυτό όχι απαραίτητα μέσω των ομάδων. Εμείς παρατείναμε την εφηβεία μας και με πολύ οδυνηρό τρόπο διαπιστώσαμε κάποια πράγματα. Χρειάζεται ένα σαφές πλαίσιο που να επιτρέπει τη λειτουργία των ανθρώπων που συνεργάζονται. Αυτό που είναι ζητούμενο είναι να μπορείς να συνεργάζεσαι, να παίρνεις, να δίνεις…».
Τα δύο έργα ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία Τάσου Μπαντή, ο οποίος πρωταγωνιστεί μάλιστα στο έργο της Κάριλ Τσέρτσιλ μαζί με τον Θανάση Σαράντο. Στο έργο της Λείας Βιτάλη πρωταγωνιστούν οι Σμαράγδα Σμυρναίου και Τασία Πανταζοπούλου.
