Αν και το ευοίωνο σχετικά με τις αγροτικές κινητοποιήσεις είναι η αναγγελθείσα συνάντηση εκπροσώπων των αγροτών με τον Πρωθυπουργό την προσεχή Τρίτη, κανείς δεν πρέπει να απορεί που ένα σημαντικό κομμάτι των αγροτών εμφανίζεται επιφυλακτικό.

Ακόμη και μετά τις πρόσφατες κυβερνητικές εξαγγελίες, οι οποίες υποτίθεται ότι ανταποκρίνονται θετικά στα αιτήματά τους. Δεν πρέπει να απορεί, διότι:

  • Η κυβέρνηση καθυστέρησε παραδειγματικά να παρουσιάσει μια συνολική πρόταση προς τους απεργούς.
  • Οσα ανακοίνωσε στην πραγματικότητα είναι ημίμετρα, βασισμένα απολύτως στη λογική των εμβαλωματικών παροχών, «δώσ’ τους κάτι, εκεί πέρα, να έχουν ένα άλλοθι να φύγουν από τα μπλόκα».
  • Τα μέτρα δεν έχουν τον παραμικρό αναπτυξιακό χαρακτήρα.
  • Δεν απαντούν σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η μείωση του κόστους παραγωγής και η αύξηση του εισοδήματος του αγροτικού κόσμου.
  • Αποφεύγουν να θίξουν βασικές δυσανεξίες του πρωτογενούς τομέα της χώρας, ο οποίος συνεχώς φθίνει.

Κυρίως όμως επιβεβαιώνουν ότι οι εξαγγελίες επιδίωξαν, πρώτον, να εντείνουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και, δεύτερον, να διαιρέσουν τους κινητοποιούμενους ώστε να επιτευχθεί η σταδιακή λύση των καταλήψεων σε νευραλγικά σημεία του οδικού δικτύου. Οταν ανακοινώνεται, για παράδειγμα, ότι η τιμή της κιλοβατώρας για το ηλεκτρικό ρεύμα που χρησιμοποιούν οι αγρότες μειώνεται στα 8,5 λεπτά, μοιραία, στόχος δεν είναι να ενισχυθεί τόσο ο αγρότης, όσο να ξεσηκωθεί ο μικρομεσαίος επαγγελματίας από την προφανή αδικία που υφίσταται ο ίδιος που πληρώνει την κιλοβατώρα 13 και 15 λεπτά.

Και όταν ανακοινώνεται επίσης ως μέτρο ενίσχυσης των αγροτών η θέσπιση μιας ειδικής εφαρμογής για να προμηθεύεται ο αγρότης πετρέλαιο σε χαμηλή τιμή, αυτό προφανέστατα έχει τον ίδιο αποδέκτη. Τον μικρομεσαίο επαγγελματία, ο οποίος πληρώνει το πετρέλαιο κίνησης όσο και ο υπόλοιπος πληθυσμός, με αποτέλεσμα το αυξημένο κόστος παραγωγής του να μετακυλίεται στον τελικό καταναλωτή.

Επέτυχε ο σχεδιασμός; Οπως δείχνουν τα πράγματα, όχι. Ο κοινωνικός αυτοματισμός που προκλήθηκε δεν έφερε τους μικρομεσαίους απέναντι στους αγρότες. Τους έστρεψε ήδη κατά της κυβέρνησης που «χαϊδεύει» τους αγρότες και υποκύπτει στην εκβιαστική πρακτική των μπλόκων. Πολλαπλασιάζεται δε από την παραδοχή ότι οι μικρομεσαίοι, ο βασικός κορμός της ελληνικής οικονομίας, δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε να εκβιάσουν ούτε να απαιτήσουν…

Υπάρχει προοπτική να επιλυθεί η κρίση; Ασφαλώς και υπάρχει. Θα φανεί την Τρίτη αν η κυβέρνηση έχει κατανοήσει πλήρως ότι αυτό που συμβαίνει εφέτος με τα μπλόκα είναι πολυσύνθετο. Οτι δεν πρόκειται για μια τυπική κινητοποίηση όπως αυτές που γνώρισε η χώρα τα προηγούμενα 30-35 χρόνια.

Αν και κατά το παρελθόν υπήρξαν μαζικότερες και πιο δυναμικές κινητοποιήσεις, λ.χ. η περίφημη κινητοποίηση του 1997, η εφετινή φαίνεται να «χρωματίζεται» έντονα από γενικότερα πολιτικά στοιχεία. Και δεν εννοώ τόσο τα μπλόκα της Θεσσαλίας όπου οι συνεταιριστές του ΚΚΕ συνεχίζουν απλώς την «παράδοση» των πρωτοπόρων στα μπλόκα Βαγγέλη Μπούτα και Γιάννη Πατάκη.

Αναφέρομαι στα μπλόκα της Βοιωτίας, και ειδικά του Κάστρου Ορχομενού. Οπου έχουν συγκεντρωθεί μερικές ομάδες σκληροπυρηνικών νέων αγροτών, οι οποίοι υπερβαίνουν τις κομματικές γραμμές και θέτουν ζήτημα πολιτικής αλλαγής ως μόνη επιλογή για να επιλυθούν τα προβλήματά τους. Ο τρόπος που δρουν (αιφνιδιαστικό κλείσιμο και των δύο κατευθύνσεων της εθνικής οδού) δείχνει ότι πρόκειται για ανεξέλεγκτες δυνάμεις, οι οποίες δεν καθοδηγούνται πολιτικά, αλλά αυτενεργούν. Και δεν συμβαίνει μόνο εκεί, παρουσιάζονται και αλλού φαινόμενα που επιβεβαιώνουν ότι στα μπλόκα από τα οποία απουσιάζουν εκπρόσωποι του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου, τρυπώνουν αντιδημοκρατικά στοιχεία ή πρόσωπα με θολό ιδεολογικοπολιτικό πρόταγμα.

Για παράδειγμα, τον γύρο του Διαδικτύου κάνει βίντεο που απεικονίζει επίσκεψη σε μπλόκο του κατάδικου για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση της «Χρυσής Αυγής» Ηλία Κασιδιάρη και να γνωρίζει την αποθέωση από συγκεντρωμένους αγρότες. Της προσοχής των αναλυτών επίσης δεν έχει ξεφύγει ούτε η επίσκεψη, με ανάλογη υποδοχή, στο μπλόκο της Νίκαιας, της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού.

Απέναντι σε αυτά, τι έχει να αντιτάξει η αντιπολίτευση; Ουσιαστικά την επιστροφή της χώρας στην αλησμόνητη εποχή τού «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Αντί για ουσιαστικές προτάσεις για τη βελτίωση του πρωτογενούς τομέα, τα κόμματα επιδίδονται σε μία ανέξοδη πλειοδοσία παροχών. Επιχειρούν δηλαδή εμφανώς να προσποριστούν κομματικά οφέλη, σε μια υπόθεση που συνιστά – και αυτή – εθνικό πρόβλημα.

Και αν μεν για τα κόμματα της Αριστεράς αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συνήθης πρακτική, καθώς πάντα αυτό κάνουν, το ΠαΣοΚ δεν έχει κανένα άλλοθι να ακολουθεί. Για παράδειγμα, σε ποια λογική υπακούει η πρόταση του κόμματος να μειωθεί η τιμή της κιλοβατώρας για το ηλεκτρικό των αγροτών στα 7 λεπτά αντί των 8,5 που αποφάσισε η κυβέρνηση; Και γιατί, ας πούμε, 7 λεπτά και όχι 5,5 ή 3, ή ακόμη και δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα; Αν θέλεις να λαϊκίσεις, τουλάχιστον κάν’ το σωστά και πήγαινέ το μέχρι τέλους…