Γιώργος Παπαχρήστος

Η πολιτική τάξη της χώρας μπορεί να αυτοϋπονομεύεται συνεχώς και αδιαλείπτως, υποβιβάζοντας την ποιότητα του πολιτικού διαλόγου κι άλλο, έως ότου βρεθεί – επιτέλους – ο πάτος του βαρελιού.

Εως τις 20 Φεβρουάριου θα εκδοθεί απόφαση για τη δίκη των υποκλοπών. Αλλά ανεξάρτητα από το ποια θα είναι αυτή, ήδη έχει επιδράσει αποφασιστικά στην κοινωνία

Το δυστύχημα για το ΠαΣοΚ είναι ότι όλα αυτά τα έχει ξαναζήσει στη διάρκεια της 15ετούς κρίσης που διέρχεται, από το 2010 και εντεύθεν.

Τι απέμεινε τελικά από αυτή την ιστορία; Η καταδίκη των δυο τελευταίων τροχών της αμάξης. «Το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους» μεταβλήθηκε στο μεγαλύτερο ανεξερεύνητο πολιτικό έγκλημα από συστάσεως κ.λπ. κ.λπ.

Αντί για ουσιαστικές προτάσεις, τα κόμματα επιδίδονται σε μία ανέξοδη πλειοδοσία παροχών.

H διαχείριση του αγροτικού προβλήματος είναι, όπως γίνεται αντιληπτό, κορυφαίο crash test μιας χρονιάς που μπορεί να φέρει την κυβέρνηση μπροστά σε πολιτικές εξελίξεις τις οποίες εκείνη μεν έχει προσδιορίσει για τον επόμενο χρόνο, αλλά οι συνθήκες να τις καταστήσουν αναπόδραστες.

Ολα δείχνουν πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει εισέλθει σε μια επικίνδυνη περιδίνηση, η οποία δεν της επιτρέπει να δει καθαρά την πραγματικότητα

Είναι άσκοπο και άκυρο να προσπαθήσει κάποιος να κάνει προσομοίωση των συνθηκών που γέννησαν το 1974 το ΠαΣοΚ με τις σημερινές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες θα επιχειρήσουν να κάνουν καριέρα τα «κινήματα» του κ. Αλ. Τσίπρα και της κυρίας Μ. Καρυστιανού.

Η θρυαλλίδα για την έκρηξη ενός ολόκληρου κόσμου, ο οποίος βιώνει πρόβλημα επιβίωσης σε μια χώρα η οποία προβάλλεται από την κυβέρνησή της ως «οικονομικό θαύμα»

Γιατί θέλει να μας σώσει ο κύριος Τσίπρας, υποδυόμενος έναν ουρανοκατέβατο Μεσσία;

Είναι αποτυχία για τον πρώην πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί την παράφραση του «ήμουν μόνος μου και είχα μια κυβέρνηση ατάλαντων ερασιτεχνών», διότι εκείνος τους επέλεξε

Είναι οι συμφωνίες ικανές να αποτελέσουν το όχημα του κ. Μητσοτάκη για μία 3η θητεία, και ειδικότερα για τη νέα αυτοδυναμία στις προσεχείς εθνικές εκλογές, όποτε και αν αυτές πραγματοποιηθούν;

Η πραγματικότητα, η ζοφερή πραγματικότητα, σαν ξύπνημα από κακό όνειρο, φέρνει και πάλι αντιμέτωπη την κυβέρνηση με τα προβλήματα της καθημερινότητας τα οποία απαιτούν λύσεις

Η υπόθεση των ΕΛΤΑ δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη μικροκομματική αντίληψη της πλειοψηφίας των κυβερνητικών βουλευτών για τον τρόπο που πρέπει να λειτουργεί το κράτος, ως ένα σύνολο οργανισμών ή φορέων.

Ασόβαρη στάση, αλλά με σοβαρή στόχευση, σε μια εποχή που η χώρα είναι – κατά τον Ευάγγελο Βενιζέλο – «μη διακυβερνήσιμη» πλέον.

Η πραγματική στόχευση του Πρωθυπουργού είναι ο εκτός Δεξιάς ψηφοφόρος του, το 2019 και το 2023, ο οποίος απομακρύνθηκε

Τίποτε πια δεν θυμίζει κυβέρνηση που επιδιώκει να επιφέρει δομικές αλλαγές, να δημιουργήσει ευκαιρίες, να αλλάξει κατεστημένες αντιλήψεις, να συγκρουστεί με τη γραφειοκρατία και την οπισθοδρόμηση. Ολα μοιάζουν να έχουν αφεθεί στον αυτόματο πιλότο.

Γιατί έπρεπε να περάσουν 23 ημέρες προκειμένου να διαταχθεί η εκταφή των οστών του παιδιού του απεργού και να γίνουν όλοι οι έλεγχοι

Η ανεπάρκεια ή η ανυπαρξία ουσιαστικών ελέγχων συνέβαλε καθοριστικά σε ένα «αποτέλεσμα»: να είναι σπάνιες οι περιπτώσεις πολιτικών –πραγματικά δακτυλοδεικτούμενοι – που εγκαταλείπουν την πολιτική φτωχότεροι από τότε που εισήλθαν σε αυτήν.

Το μόνο που δεν καταλαβαίνω είναι πραγματικά το γιατί η κυβέρνηση τηρούσε έως τώρα αυτή τη στάση. Τι είχε να φοβάται από τις εκταφές; Διαθέτει δέκα τουλάχιστον γνωματεύσεις πανεπιστημίων, φορέων, ειδικών που καταρρίπτουν τη θεωρία για το ξυλόλιο.