Ο θάνατος του Άγγελου Αντωνόπουλου στα 94 του χρόνια δεν σηματοδότησε απλώς το τέλος μιας μακράς και ουσιαστικής πορείας στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο, αλλά και την ολοκλήρωση μιας ζωής που χαρακτηρίστηκε από χαμηλούς τόνους και βαθιά συνείδηση του εαυτού. Πιστός μέχρι τέλους στην επιλογή της ιδιωτικότητας, επέλεξε ακόμη και το τελευταίο του αντίο να γίνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με την είδηση της απώλειάς του να γίνεται γνωστή αφού είχε ήδη ταφεί, όπως ο ίδιος επιθυμούσε.
Από τα παιδικά χρόνια στην Κατοχή έως τη διαμόρφωση ενός ηθοποιού
Γεννημένος στις 16 Ιανουαρίου 1932 στα Ταμπούρια, ο Άγγελος Αντωνόπουλος βίωσε από πολύ νωρίς τις δυσκολίες της ζωής. Η απώλεια του πατέρα του από πνευμονία και η επιστροφή με τη μητέρα του στα Ολύμπια, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία, κατά τη διάρκεια του πολέμου, τον έφεραν αντιμέτωπο με σκληρές εμπειρίες. Τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σκέψη και την ιδιοσυγκρασία του, διαμορφώνοντας έναν άνθρωπο με έντονη εσωτερικότητα και βαθιά παρατηρητικότητα.
Η επαφή του με το θέατρο υπήρξε καθοριστική. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν», έναν από τους σημαντικότερους πυρήνες καλλιτεχνικής παιδείας στην Ελλάδα. Εκεί διαμόρφωσε τη σκηνική του ταυτότητα, ενώ αργότερα συνέχισε την πορεία του δίπλα σε σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου, όπως ο Δημήτρης Μυράτ.
