Θα γενικευθεί ο πόλεμος με το Ιράν; Το ερώτημα απευθύνεται στον πρόεδρο Τραμπ. Η απάντηση όμως αφορά όλον τον πλανήτη.

Μετά και την επίθεση στην Τεχεράνη δεν χρειάζεται να είναι κανείς διάνοια της γεωπολιτικής για να αντιληφθεί ότι μια σύγκρουση με το Ιράν δεν είναι ένα απλό περιφερειακό επεισόδιο.

Και ότι από τα Στενά του Ορμούζ περνάει το 20% της διακίνησης του πετρελαίου διεθνώς, συνεπώς μια κρίση εκεί θα έχει άμεσο αντίκτυπο στις αγορές και την παγκόσμια οικονομία.

Οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη δεν είχαν πραγματικό αποτέλεσμα και θεωρητικά θα επαναληφθούν την προσεχή εβδομάδα αλλά με άγνωστη προοπτική.

Ακόμη περισσότερο που μια συμφωνία δεν είναι εύκολη.

Το καθεστώς της Τεχεράνης βίωσε πρόσφατα πολύνεκρες ταραχές και έχει φτάσει στα όρια των αντοχών του. Δεν έχει συμμαχίες, οι μισθοφόροι του στον ισλαμικό κόσμο έχουν καταρρεύσει (Χαμάς, Χεζμπολάχ…) και δεν βλέπω πολλούς άλλους να ενδιαφέρονται για τη σωτηρία του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τις μέρες της έντασης ο πρόεδρος της Ινδίας επισκεπτόταν επισήμως το Ισραήλ!

Από την άλλη πλευρά, ο «μήνας του μέλιτος» της προεδρίας Τραμπ με το αμερικανικό κοινό μάλλον έφτασε στο τέλος του. Ενώ τον Νοέμβριο έχουμε τις εκλογές του μέσου της προεδρικής θητείας που παραδοσιακά δεν ευνοούν τον εκάστοτε ένοικο του Λευκού Οίκου.

Βεβαίως, το εσωτερικό ακροατήριο που κυρίως ενδιαφέρει τον Τραμπ δεν δείχνει να κόπτεται για το Ιράν ενώ τα εσωτερικά προβλήματα της Αμερικής έχουν πάρει το προβάδισμα από τις διεθνείς φαντασιώσεις. Σε (σχεδόν) δύο ώρες καυχησιολογίας από το βήμα του Κογκρέσου είναι ζήτημα αν ο Τραμπ αφιέρωσε τρία λεπτά στην Τεχεράνη.

Ολα αυτά σημαίνουν πόλεμο; Οχι απαραίτητα. Σημαίνουν όμως πως στο παιχνίδι με τη φωτιά δεν ξέρεις πότε θα σου ξεφύγουν τα σπίρτα.

Φαίνεται πως η αμερικανική στρατιωτική ηγεσία είναι γενικά αποτρεπτική για μια ενδεχόμενη σύγκρουση με το Ιράν αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Λευκός Οίκος τους ακούει με θρησκευτική ευλάβεια.

Από την άλλη πλευρά βεβαίως δεν γεμίζεις συνήθως μια περιοχή με αεροπλανοφόρα, αεροπλάνα και στρατούς, αν είναι απλώς να τα μαζέψεις και να γυρίσεις ήσυχα σπίτι σου.

Από μόνο του το κόστος μιας τέτοιας κινητοποίησης είναι αποτρεπτικό. Ακόμη κι αν το κόστος μιας γενικευμένης σύγκρουσης φαντάζει ασήκωτο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις τι θα πρυτανεύσει τελικά. Ούτε οι ένοικοι του Λευκού Οίκου ούτε οι μουλάδες της Τεχεράνης αποτελούν υποδείγματα ορθολογικής σκέψης.

Αλλά μια θεόσταλτη εκτόνωση θα ήταν σίγουρα δώρο Θεού. Ισως και Αλλάχ.