Αγγελική Κορρέ

Κρίμα μόνο που οι καθηγητές στα πανεπιστήμια δεν συνηθίζουν να φωνάζουν τη μαμά σου για να της πουν πόσο ταλαντούχο παιδί έχει

Η αποξένωση και οι αυτοκτονίες στις μεγάλες ιαπωνικές πόλεις δεν οφείλονται μόνο στους εξαντλητικούς ρυθμούς της καθημερινότητας, αλλά στους ασφυκτικούς κώδικες

Για την ώρα, λοιπόν, κάποια καταστήματα δεν φαίνεται να μπορούν να ξεφορτωθούν τους ανθρώπινους υπαλλήλους τους. Σε αντίθεση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, που έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για το μέλλον. Τις προάλλες, ήθελα να χρησιμοποιήσω το μετρό από έναν κεντρικό (πολύ κεντρικό) σταθμό της Αθήνας. Πηγαίνω στο μηχάνημα για εισιτήριο...

Η όποια αγάπη είναι κι αυτή σαν την κατάρα: πάντα επιστρέφει στον αφέντη της. Και να μη θες ν' αναγνωρίσεις στον εαυτό σου ότι αγαπάει, αυτό συμβαίνει

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι παλιά τραγουδούσαν την ποίηση επειδή είχαν κάνει το ρισέρτς τους και είχαν αποφανθεί ότι έτσι κοινωνείται καλύτερα ή επειδή τότε ήταν απολύτως αδύνατο να τη διαμοιράσεις γραπτώς και, ακόμα κι αν δεν ήταν, ο μισός πληθυσμός δεν θα ήξερε να τη διαβάσει.

Μια παρέα προσπαθεί να διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές των κυβερνητικών εξαγγελιών, συζητώντας για τη σκοπιμότητα των μέτρων, για τις πραγματικές λύσεις, για τους αποκλεισμούς, αλλά και για το δίλημμα «ζωή ή επιβίωση»

Η σχολαστική σκέψη έπλασε τον αφηρημένο Θεό της μεταφυσικής και στις μέρες μας εμφανίστηκε ο μεγάλος Αλλος της ψυχανάλυσης. Σε αυτούς δεν μπορούσες να γονατίσεις και να προσευχηθείς

Τουλάχιστον για τους ένθεους που βλέπουν το Πάσχα ως κάτι περισσότερο από μια περίοδο μίνι διακοπών, το χρέος σήμερα είναι ξεκάθαρο: να «διαψεύσουν» τον Χριστό, διαψεύδοντας τη φύση τους ως φύση του πολέμου, όχι της γέννας

Εκείνος που προφυλάσσει τα χέρια του από την εμπειρία αποκόπτεται ο ίδιος από αυτή. Διότι τα χέρια δεν είναι απλώς εργαλεία, αλλά γέφυρες.

Η Τέχνη δεν είναι σωτηρία, αλλά κάτι κρίσιμο για τη σωτηρία: είναι η αιδώς και (ενίοτε) ένα σπρωξιματάκι των προνομιούχων.

Ενας άνθρωπος που ρίχνει «ασεβή» μυθιστορήματα στις φλόγες ή ένας άλλος που πετάει καταγής πίνακες ζωγραφικής με τη μορφή της Παναγίας είναι άνθρωποι «αγεωγράφητοι» – χαμένοι στην ανοικειότητα, που τους τρομοκρατεί.

Παρά τις πολύωρες συζητήσεις μας για τον Ελιοτ, δεν έτυχε ποτέ να μιλήσω στον Γιάννη για την πρώτη μου επαφή με την Ερημη Χώρα

Μόλις ανοίγει ο καιρός, αρχίζουν να σουλατσάρουν στον κήπο και καμιά φορά ανηφορίζουν. Δεν τα πειράζω αυτά τα πλάσματα

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω τριγύρω ανθρώπους κάπως «διαφορετικούς» από τον μέσο όρο του προαστίου

Το μόνο που με σοκάρει είναι η πεποίθηση της κοινότητας πως κάποιος που χάνει το παιδί του είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί πολιτισμένα

Tο βλέμμα μου περιπλανιέται στους χώρους του σπιτιού μου και μελαγχολώ για όλα όσα με περιστοιχίζουν, έκθετα στο ενδεχόμενο του χαμού.

Οπως η Γη έχει τις γεωλογικές εποχές της, εγώ έχω τους δρόμους μου, ας πούμε τις οδικές εποχές μου

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της ευημερίας: η εξολόθρευση του μυστηρίου.

Ανέκαθεν ωραιοποιούσαμε όχι το παρελθόν, αλλά αυτό που φανταζόμαστε ως παρελθόν

Για κάθε σκλάβο τουριστικής γαλέρας, ένας ήσυχος πελάτης μοιάζει με συγγενή που ξαναβρίσκεις στην προσφυγιά