Αγγελική Κορρέ

Aνάμεσα στη μουσειακή ακινησία ενός σπιτιού που μύριζε λεβάντα και στο κοφτό κουδούνισμα μιας πόρτας που άνοιγε μόνο για να επιπλήξει, έμαθα για πρώτη φορά πως ο κόσμος θα επιχειρεί διαρκώς να αποφασίσει τι επιτρέπεται να είσαι

Ακόμα και οι πιο σιωπηλές και μοναχικές αθλητικές πράξεις διατηρούν τη δομή της μάχης – όχι απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό, αλλά απέναντι στην ίδια την αντίσταση, την ευθραυστότητα και τη θνητότητα του σώματος.

Αν η ουσία της μουσικής έγκειται στην παροδικότητά της, τότε η επιβίωσή της δεν εξαρτάται από υλικές μορφές διατήρησης αλλά από τη συνέχεια των υποκειμένων που θυμούνται

Το σύστημα παγκοσμίως δουλεύει στον αυτόματο. Δουλεύει με τιπ, εθελοντισμό, καλές προθέσεις, με εκμετάλλευση προστατευμένη στο ψυχολογικό σελοφάν του κοινωνικού καθήκοντος

Το κακό ευδοκιμεί όπου υπάρχει πέρασμα, όπου τα όρια διασχίζονται υπερβολικά εύκολα, όπου η κίνηση γίνεται τόσο συνήθης ώστε κανείς να μη διακρίνει πότε κάτι αμετάκλητο πέρασε σιωπηλά ανάμεσα στους ζωντανούς.

Μήπως δεν αρκεί, όποτε οι συνθήκες δεν είναι ακριβώς τέλειες, να «περιορίζουμε τις μετακινήσεις μας», αλλά πρέπει κάποιος εκεί έξω να φροντίζει ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να μετακινούνται παρ’ όλα αυτά;

Τα κράτη κάνουν σχέδια σε βάθος δεκαετιών (ενίοτε εμμονικά), ενώ τα άτομα τελούμε υπό τη νοοτροπία «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μέχρι τότε»

Από τη λίγη παιδαγωγική που παρακολούθησα στο πανεπιστήμιο, ξέρω ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη τους κανόνες, την πειθαρχία, το αίσθημα ότι τελεί υπό το καθεστώς μιας αρχής. Οχι καταπιεστικής αρχής, αλλά ενός προσώπου, θεσμού, συστήματος που καθοδηγεί

Είναι πράγματι «φύσει» αδύνατο για τους μικρο-κόσμους των ανθρώπων να καταλύσουν τα όριά τους. Η δύναμη που έχει καθένας οφείλεται απλώς στο οικοσυστηματάκι του, όχι στον εαυτό του.

Το τραύμα δεν είναι πια απόδειξη πεπρωμένου αλλά ένδειξη αποτυχίας

Ιστορίες κοριτσιών σαν τη Λόρα, που φεύγουν κυνηγημένα, ή κοριτσιών σαν την παιδική μου φίλη, που πάνε κι έρχονται χωρίς κανείς να τ’ αναζητά, τέμνονται στη σιωπή που περικλείει την παρουσία τους, στο εκούσιο ή ακούσιο κενό της απάντησης προς ένα «πού είσαι;» ή «τι κάνεις;»

Η αφρικανική ζωγραφική προαναγγέλλει σύγχρονες φιλοσοφικές κριτικές της ιστορικής αντικειμενικότητας: γνωρίζει ότι η Ιστορία πάντα ξαναζωγραφίζεται από το παρόν

Το απο-θησαυρισμένο τετράδιο δεν διατηρεί ιδέες, αλλά τη φαντασίωση μιας ιδέας που θα ερχόταν ολοκληρωμένη, χωρίς προσχέδια και συντρίμμια. Είναι η πλατωνική μορφή της γραφής, πριν από την πτώση

Το Ιράν δεν βρίσκεται απλώς σε πολιτική κρίση – βρίσκεται σε κρίση νοήματος. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι μόνο ποιος κυβερνά, αλλά ποιος ορίζει τι σημαίνει ζωή, ηθική, παράδοση, ελευθερία.

Δεν ξέρεις τι είναι εκείνο που κάνει τους άντρες, αν ένας τους φωνάξει λίγο πιο δυνατά, ν' αρχίσουν να συνομιλούν, τραπέζι με τραπέζι, σαν να είναι γνωστοί. Να σχολιάζουν, να γελάνε. Να ανοίγουν κουβέντα από το πουθενά κι έτσι απλά κατόπιν να την κλείνουν.

Πρόκειται για έναν πολιτισμό που μετρά τα βήματά του ενώ έχει ξεχάσει τον προορισμό του, που λατρεύει τη διαφάνεια ενώ τελειοποιεί την τέχνη τού να παρακολουθεί χωρίς να φαίνεται.

Σε έναν πολιτισμό εμμονικό με τον συγχρονισμό, το να βρίσκεται κανείς εκτός χρόνου ίσως είναι η πιο έντιμη θέση που απομένει

Η διάκριση ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο δημόσιο πένθος δεν ορίζεται πλέον από την πρωτοβουλία του πενθούντος, αλλά από τις παραμέτρους της πλατφόρμας και τις ερμηνευτικές συνήθειες των χρηστών

Η δυσαρμονία γίνεται ρυθμός, η αστάθεια μορφή, ενώ η πιθανότητα καταστροφής γίνεται το ίδιο αυτό το «όμορφο» ή «οικείο» που επιδιώκουμε να βρούμε στο τέλος των πραγμάτων.

Οπως σε όλα τα επαγγέλματα, δεν έχεις ν' αντεπεξέλθεις μόνο στη δουλειά σου – πρέπει ν' αντεπεξέλθεις και στην ύπαρξη των ανθρώπων. Οχι μόνο των ανθρώπων που αγνοούν τον κόπο σου και σου προσθέτουν κι άλλον, αλλά και εκείνων που τον υποτιμούν.