Γεια σε όλους! Είμαι η Πωλίνα, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου και μένω στο Τυχερό, ένα μικρό χωριό του Έβρου, κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Όταν ακούτε «Έβρος», φαντάζομαι ότι έρχονται στο μυαλό σας εικόνες από στρατιώτες, ποτάμια και φυλάκια. Όλα αυτά ισχύουν, αλλά υπάρχει και μια άλλη όψη της πραγματικότητας που ζούμε εμείς, οι έφηβοι εδώ – και που, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου συναρπαστική.
Ο τίτλος του άρθρου μου, «Βαριέμαι» στα Σύνορα, δεν είναι καθόλου τυχαίος. Είναι η λέξη που συνοψίζει το πώς περνάμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Και αυτό, δυστυχώς, δεν είναι επιλογή, αλλά συνέπεια της έλλειψης υποδομών στην περιοχή μας.
Το Τυχερό σε «Απομόνωση»
Φανταστείτε την πόλη σας. Έχετε μέρη να βγείτε, να πιείτε έναν καφέ, να δείτε μια ταινία, να παρακολουθήσετε μια παράσταση. Εδώ, στο Τυχερό, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Τα καταστήματα εστίασης (καφέ, μέρη για φαγητό) μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, και οι υποδομές που θα μπορούσαν να στεγάσουν αθλητικές ή πολιτιστικές δραστηριότητες (όπως ένα σύγχρονο γυμναστήριο, μια βιβλιοθήκη με αίθουσα εκδηλώσεων, ή έστω ένας αξιοπρεπής χώρος συγκέντρωσης νέων) είναι περιορισμένες ή ανύπαρκτες.
Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι άνθρωποι. Λόγω της συνεχούς φυγής, οι συνομήλικοί μας είναι ελάχιστοι. Όταν τελειώνει το σχολείο, οι παρέες μας είναι μικρές, και οι ευκαιρίες για κοινωνικοποίηση με νέα άτομα, με σκοπό την ανταλλαγή ιδεών και εμπειριών, είναι μηδενικές. Πώς να αναπτυχθείς, πώς να διευρύνεις τους ορίζοντές σου όταν όλο σου το περιβάλλον είναι στάσιμο;
Η Εκπαίδευση και ο Πολιτισμός σε αδράνεια
Οι ελλείψεις δεν περιορίζονται μόνο στην ψυχαγωγία, αλλά πλήττουν και την εκπαίδευση. Φροντιστήρια που θα μας βοηθούσαν να προετοιμαστούμε καλύτερα για τις Πανελλαδικές, δεν υπάρχουν. Πρέπει να διανύσουμε μεγάλες αποστάσεις αν θέλουμε να γραφτούμε σε κάποιο φροντιστήριο, κάτι που είναι χρονοβόρο και δαπανηρό, ιδιαίτερα για τις οικογένειές μας.
Αλλά η έλλειψη που με πονάει περισσότερο είναι αυτή του Πολιτισμού. Δεν έχουμε θέατρα, ούτε καν έναν κινηματογράφο. Φανταστείτε να πρέπει να ταξιδέψεις ώρες για να δεις την ταινία που συζητούν όλοι ή την θεατρική παράσταση που έχει πάρει καλές κριτικές.
Αυτό ενισχύεται και από τη συνοριακή μας θέση. Πολλοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες ή εκπαιδευτικοί με ειδίκευση στις τέχνες (μουσική, θέατρο, ζωγραφική, χορό), διστάζουν να έρθουν να διδάξουν εδώ.
Φεύγουν για πιο κεντρικές πόλεις, αφήνοντας εμάς χωρίς καμία δυνατότητα να ενταχθούμε σε ομίλους και να ανακαλύψουμε τα ταλέντα μας. Είμαστε λίγο αποκομμένοι από την πνευματική και καλλιτεχνική κίνηση του υπόλοιπου κόσμου.
Μπορούμε να Αλλάξουμε;
Η ζωή στα σύνορα έχει τη δική της ομορφιά, τη γαλήνη της φύσης και την ιστορία της. Αλλά δεν μπορεί η έλλειψη ευκαιριών να μας καταδικάζει στην αδράνεια. Εμείς, οι έφηβοι του Τυχερού, δεν ζητάμε πολυτέλειες.
Ζητάμε ίσα δικαιώματα στην ψυχαγωγία, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό. Ζητάμε υποδομές που να μας επιτρέπουν να είμαστε δημιουργικοί, να κοινωνικοποιηθούμε και να ονειρευτούμε με τα ίδια εφόδια που έχει ένας έφηβος στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη.
Ελπίζω το άρθρο αυτό να λειτουργήσει ως αφύπνιση. Η επαρχία, ειδικά η ακριτική, χρειάζεται στήριξη. Χρειαζόμαστε την προσοχή όλων, για να μην είναι η λέξη «βαριέμαι» η μόνη λέξη που περιγράφει τη ζωή μας στα σύνορα.
*H Πωλίνα Προϊκάκη είναι μαθήτρια του ΓΕΛ Τυχερού και το κείμενό της δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του σχολείου «Ένα Βήμα πιο Τυχερό», η οποία συμμετείχε στον 2ο Πανελλαδικό και Παγκύπριο Διαγωνισμό Σχολικών Εφημερίδων και Δημοσιογραφίας.
